..:: Albümatine ::..

The Panic Division - Eternalism

2012-02-11T22:39:00.001+02:00

2004 yılında post-hardcore grubu Carbon 12 Theory'nin üç elemanının yanlarına bir davulcu ve bir keyboardist alarak kurdukları The Panic Division, üçüncü albümü Eternalism ile bomba gibi bir dönüş yapıyor. Duyan da kendilerini 2004'ten beri takip ettiğimi sanır ama alâkası yok. Albümü tesadüfen görüp dinleyip grubun geçmişine baktığımda Versus (2005) ve Songs From The Glasshouse (2007) adında iki albüm daha gördüm. Eternalism 2012'de çıktıysa bomba gibi döndüklerini iddia edebilirdim. Ne var ki özellikle Songs From The Glasshouse'u dinlediğimde "bir yere gitmemişler ki bomba gibi dönsünler" dedim kendi kendime. Alternative rock'ı enteresan biçimde synth pop çiftleştirip her iki türden pop rock dinamikleri de elde etmek suretiyle sıkı şarkılar üretmişler. Grubun değişmeyen tek elemanı, aynı zamanda lideri konumundaki Colton Holliday vokal yapıyor, şarkı yazıyor, gitar ve bas çalıyor, elektronik düzenlemelerde bulunuyor. Her gruba lazım bir lider olarak niye grup olarak devam ettiği ise bilinmiyor. Zaten bazı yetenekli müzisyenler diyete soktukları egoları sayesinde kariyerlerini bir grubun parçası olarak sürdürmeyi daha çok severler. Buna bağlamak güzel oldu sanırım.

Eternalism'in habercisi olan 2009 tarihli yedi şarkılık Sleepwalker EP'sinden de üç şarkı bulunduran yeni albüm, erken bir haberci pozisyonuna girmiş. 2009 nerde, 2012 nerde! Muhtemelen hayranları kazan kaldırmışlardır. Zira bu EP de çok sağlam. Bahsi geçen üç şarkı olan Easier, Shut Up and Leap ve Melody Ave, Eternalism'in lokomatifleri diyeceğim ama albüm lokomotiften geçilmiyor neredeyse. Madem "bomba gibi döndüler" diye bir klişe patlattık, altını dolduralım. Eternalism, zaten enerjisi yüksek olan grubun patronu Holliday alttan verdikçe coşkuyu ve ekoyu, pop ve alternative rock rotası izleyen dream rock ve synth rock şenliği ortaya çıkmış. Melodik bir kaos şeklinde birbirini izleyen şarkılar, kaos kelimesinin pozitifliğine abanmadan, ince ince örülmüş kaliteli bir bütünlük içindeler. Ne akılda kalıcı bir nakarat, ne de radyolara hitap eden bir taviz söz konusu. Ama böyle olup da enerji dolu bir pop, synth, alternative soslu rock yapmayı da ihmal etmemeleri kişiliklerini ortaya koyuyor.

Easier, Shut Up and Leap ve Melody Ave üçlüsüne ilaveten Fireflies, Silver Rings, The Heart Is In Bloom, Too Young To Fall, Bleed şarkıları da grubun ördüğü sağlam duvarı oluşturan diğer tuğlalardan sayılabilir. Buna rağmen keşke dediğim şeyler de olmadı değil. Keşke Sleepwalker'daki birkaç şarkı da albüme konsaymış. Keşke Songs From The Glasshouse'daki Legacy gibi bir elektronik enstrümantal deneme daha olsaymış ve 80'lerin en büyük hitlerinden olan Mr. Mister coverı Broken Wings gibi bir cover daha çalsalarmış. (Kyrie süper olurdu mesela!) Tabiî bunlar buldukça bunayan bir dinleyenin keşkeleri. Bu haliyle de albüm gayet iyiyken abartmanın âlemi yok. Benim gibi pop punk'tan nefret eden biriyseniz ve The Panic Division'ın dışarıdan bırakması muhtemel bu imajla peşinen yargılama potansiyeliniz varsa bu seferlik boşverin. Christian rock boku neyse pop punk da aynı bokun kolej versiyonu. The Panic Division bıraktığı bu görsel imajın tersine daha onurlu ve dinamik. Ama sahici biçimde.

1. Marching Tide

2. Silver Rings

3. The Miracle in You

4. The Labor of Love

5. Shut Up and Leap

6. No Power Great Enough

7. Too Young To Fall

8. Melody Ave

9. Bleed

10. Lifeline

11. The Heart is in Bloom

12. Fireflies

13. Easier

Porcupine Tree - In Absentia

2012-02-10T00:01:00.000+02:00

1987'de daha 20 yaşındayken hayranı olduğu Pink Floyd'dan etkilenip müzik yapmak için faaliyete geçen Steven Wilson'ın aşama aşama kurduğu Porcupine Tree, bugün konserli stüdyolu 20 küsür albüm sahibi bir progressive rock ikonu. Wilson her ne kadar Porcupine Tree efsanesinin kurucusu olarak bilinse de, Altamont, Bass Communion, Blackfield, Continuum, I.E.M., Karma, No-Man, No Man Is An Island gibi belki birilerinin yolunun kesiştiği bilinmeyen yan projelerle de içindeki doymak bilmeyen müzisyen ruhunu besiye çekmiş milti-enstrümantalist bir kişilik. Kendisine 1993'ten bu yana yârenlik eden Richard Barbieri (tüm tuşlu çalgılar) ve Colin Edwin (bas ve saz!) ile 2002'den beri grupta yer alan Gavin Harrison (davul ve vurmalı her şey!) üçlüsüyle olağanüstü albümlere adını yazdıran bu insan şeklindeki varlık, The Sky Moves Sideways, Signify, Stupid Dream, Lightbulb Sun, Deadwing diye sayıp durabileceğimiz nice efsanenin üstüne Porcupine Tree damgasını vurdu. 2002 tarihli 12 şarkı(!)lık efsane de bunlardan sadece biri.

Konu Porcupine Tree olunca ve onun tek bir albümü özelinde birşeyler söylenecekse bunlar gevelemeden öteye pek gidemez. In Absentia'yı da o piti piti yaparak seçmedim elbette. Bende yeri çok başkadır. Deneysel, art, psychedelic, hatta space rock diye tanımlanan ve benim çok fazla barışık olmadığım türlerle köprüleri atmamı engelleyen unsurlardandır Porcupine Tree müziği. Alternative rock ve alternative metal yanında, pop rock ve ambient türleriyle de müthiş ilişkiler içindedir. Adım adım progressive şarkı yapma kıvamına gelişinin en yüce örneklerinden biri olan In Absentia, "deneysel ve sanatsal rock" adı altında saçmalama kılıfı uyduramayacağınızı söylemiş, bu kelimeleri "rock" ile birleştiriyorsanız yapmanız gerekenlerin yol haritasını çıkarmış olanlardandır aynı zamanda.

In Absentia'nın hangi şarkısından girip hangisinden çıksam, bana hissettirdiklerini nasıl anlatsam bilemedim. Zaten belirli bir Porcupine Tree altyapısı edindikten sonra albümü ilk dinlediğimde açılıştaki ilk iki şarkı Blackest Eyes ve Trains beni öylesine uçurmuştu ki, sanki ardından gelen Lips Of Ashes hiç uyanmak istemediğim rüya atmosferini yaratmış, duyduklarımın gerçek olmadığına beni inandırmaya başlamıştı sanki. Ama albüm bittikten sonra bir daha geri döndüğümde aynı iki şarkı yerinde duruyordu. Yani gerçektiler. The Sound Of Muzak da bu yüzden yalandan uzak, gerçeklerden yakın bir başka ülke daha yarattı gönlümde. (Her dinleyişimde aldığım gaz ve hazdan ötürü bu iç kıyan şiirsel cümlelerden sabaha kadar yapabilirim!) Ama zaten progressive rock denen şeyin fihristinde yazmayan "şarkı içinde şarkı" duygusunu koruyan, kraker gibi dağılmayan sıkı bir disiplinin, aynı zamanda kafasına estiği ülkeye göç eden bir kuşun özgürlüğünün izleri var onların müziğinde. Sert yaptıklarında da, piyano baladının üzerine epik bir orkestrasyon döşediklerinde de harikalar. Porcupine Tree, progressive rock ansiklopedisinin şeref konuklarından biri olduğu gibi, kendi romanını yazan şahsiyetli bir yazar aynı zamanda. In Absentia da onun asla ölmeyecek başyapıtlarından...

1. Blackest Eyes
2. Trains
3. Lips of Ashes
4. The Sound of Muzak
5. Gravity Eyelids
6. Wedding Nails
7. Prodigal
8. .3
9. The Creator Has a Mastertape
10. Heartattack in a Layby
11. Strip the Soul
12. Collapse the Light Into Earth

Gruntruck - Push

2012-02-06T01:46:00.000+02:00

Grunge'ın ilk yıllarında başımıza ne geleceğinden habersiz hard rock'ımızla mutlu mesut yaşarken, aklımızı, mutluluğumuzu elimizden alan Nevermind, Ten ve Badmotorfinger'dan bir sene sonra, Dirt ile aynı sene çıkacak olan yüzlerce Seattle güdümlü albümden biri olan Push, ne hikmetse ülkemizde de kaset biçiminde belirmişti. İsmini zikrettiğim bu ölümsüz albümlerle aynı zaman aralığında çıkmasından ötürü manyaklaşan rock bünyelerinin deli gibi benzer albümleri toplama girişimlerinden haberdar yerli şirketlerin akıllı stratejilerinden biri olarak gördüğüm Push adlı bu kaset biçimi, Gruntruck adında 89 doğumlu bir dörtlüye aitti. O dönem Caretta Caretta'lar gibi bu piyasaya yumurtalarını bırakan Seattle'ın oraya buraya yem olmamasına rağmen üç albümde kalıp 1997'ye kadar dayanabilmiş gruplarından olan Gruntruck, Push ile çok sağlam işler yapmıştı. Az önce sözü edilen manyaklardan biri olduğumdan Gruntruck'ın benim radarlarımdan kaçamayıp kaset biçimiyle peydah olan ortanca albümü Push'u ıssızda yakalayıp oracıkta sahip olmuştum.

Şimdi kaç lirayı nereden arttırarak verdiğimi hatırlamadığım, ama işte yukarıda adı geçen 90'lar demirbaşlarının rüzgârını arkama alıp ne kadar verdiğimi umursamadığım o bir sürü kaset arasında Carter USM gibi uyuzlara bile tanımadan etmeden para verdiğimi hatırlarım, hâlâ içim yanar. Bu rüzgârın yol açtığı kör olma hali öyle birşeydi ki, Push albümünün iğrenç kapağı dahi onu almanıza engel olamazdı. Fakat hakkında en ufak bir bilginiz olmadan, sadece grunge önsezilerinize güvenerek aldığınız bir albümün iyi çıkması da zafer kazanmış bir komutan havasına sokabilirdi sizi. Tam bu noktada, Tribe, Above Me, Crazy Love, Follow, Push, Body Form, hele hele ölümcül Machine Action şarkılarını barındıran Push albümü grunge ikinci liginin kafaya oynayan takımlarından biri olarak en muazzam örneklerden biri olarak sunulabilir. Yine bu öyle bir kör olma haliydi ki, Inside Yours (1991) ve Gruntruck (1999) albümlerini merak ettirmeyecek, ettirse de Push'un çiğ lezzeti karşısında hayalkırıklığı yaratma ihtimalini göze aldıramayacak etkilere sahipti. En iyisi saçı sprey görmemiş, oduncu gömlekleriyle headbang yaptıktan sonra hafta içi sınavlarına çalışan, haftasonu ucuz birasını içerek mütevazi âlemlerini yapan güzel insanların yaşadığı o yıllara geri dönüşler sağlayan Push gibi albümleri unutmamak, onlara sahip çıkmak. Çünkü lâzım oldukları anları hâlâ büyüleyebiliyorlar.

1. Tribe
2. Machine Action
3. Racked
4. Crazy Love
5. Above Me
6. Gotta Believe
7. Break
8. Slow Scorch
9. Follow
10. Body Farm
11. Lose
12. Push

The Midway State - Paris or India

2012-02-04T23:41:00.000+02:00

Kanadalı dört müzisyenden oluşan The Midway State, 2002'de kurulmuş, ne var ki albüm çıkarması 2008'i bulmuş bir alternative rock, pop rock, ara sıra da indie rock grubu. Kuzey Amerika ve Avrupa turlarına katılıp konser açılışı yaptıkları gruplar arasında Death Cab For Cutie, Silversun Pickups, Shiny Toy Guns, Mika, Jimmy Eat World, Third Eye Blind gibileri bulunmakta. Ama yaptıkları üziğe bakarak bunlardan bazılarının The Midway State şovunun açılışını yapmaları daha doğru olur sanki. Özellikle de şu Mika şeysine değil konser açılışı yapmak, The Midway State konserinin yapılacağı salonun 100 metre yakınından bile geçirmemek lâzım. Gerçi grubun ilk albümü Holes'da piyano rock'ın turşusuna limon sıktığı anlar yok değil. İyi bir albüm değildir Holes. (Fire Keeps On Burning'i kesinlikle dışında tutarım.) Belki Sevgililer Günü kıvamında ağlak Amerikan pop rock şarkılarından hoşlaşanlar için heyecan yapma vesilesi olabilir. The Midway State'i ilk bu albümle dinlememiş olduğuma sevindim. Zira tersi olsaydı geriye dönük bir ikinci şansı bulamayabilirdi tarafımdan.

Paris or India, hiç de Holes'u yapan gruptan çıkmış bir albüm gibi değil. Holes'un beceremediği pop rock dokunaklılığına turşuya fazladan limon sıkmadan, yapış yapış olmadan parmak banan olgun bir değişim geçirmişler. Belki menajer, belki yapımcı, 2008'den bu yana mutlaka birşeyler değişmiş. En iyisi de artık şarkılarını kim ya da kimler yazıyorsa onlar geçmişten iyi dersler çıkarmışlar, üstüne bir de ilham gelmiş. Alive, Paris or India, Fire!, Heart Of Glass, Atlantic gibi şarkılar hem pop, hem de indie rock klasmanında grubun kısa kariyerinde tavan yapmış şarkılar. 2002'den bu yana 10 yıl geçmiş. Nathan Ferraro'nun duyarlı vokali ve piyanosu, Mike Wise'ın elektrikli elektriksiz gitarları, Mike Kirsh'in macera aramayan bas gitarı, Daenen Bramberger'in her yola girmeye hazır davulu turnayı gözünden vurabilecek düzeye erişmişler. Ama turnayı kendi haline bırakıp işlerine bakmışlar. Tam hayran kitlesi edinecek, yeni albümlerini merak ettirecek seviyeye gelmişler. Olmuşlar...

1. Alive
2. Atlantic
3. Fire
4. All Anew
5. Paris or India
6. Lightning
7. Hartley Salter's Kite
8. Heart Of Glass
9. Litebrite
10. St. Paul And The Wolf

-- Issız Ada Radyosu Arşivi (Ocak 2012)

2012-01-31T10:46:00.000+02:00

Roland van Campenhout - Never Enough
Yıl: 2008 Belçika
Tür: Folk Rock
"F" Rate: 6/10
I.A.R. tavsiyesi: "Hissing O'the Heath"

Morcheeba - Who Can You Trust?

Yıl: 1996 İngiltere

Tür: Trip Hop, Downtempo

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Trigger Hippie"

Shawn Lee's Incredible Tabla Band - Tabla Rock

Yıl: 2012 ABD/İngiltere

Tür: Jazz-Funk, Funk, Neo-Psychedelia

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Apache"

Göksel - Bende Bi'aşk Var

Yıl: 2012 Türkiye

Tür: Pop
"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Acıyor"

Nada Surf - The Stars Are Indifferent to Astronomy

Yıl: 2012 ABD

Tür: Alternative Rock, Indie Rock, Pop/Rock

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "No Snow on the Mountain"

Terence Trent D'Arby - Symphony or Damn

Yıl: 1993 İngiltere

Tür: Pop Soul

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Neon Messiah"

Primal Scream - Vanishing Point

Yıl: 1997 İngiltere

Tür: Alternative Rock, Dub, Electronic

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Trainspotting"

Dum Dum Girls - I Will Be

Yıl: 2010 ABD

Tür: Lo-Fi, Indie Rock, Twee Pop

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Baby Don't Go"

Summer Twins - Summer Twins

Yıl: 2012 ABD

Tür: Lo-Fi, Indie Rock, Twee Pop

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "I Don't Care"

Slow Joe & The Ginger Accident - Sunny Side Up

Yıl: 2011 Hindistan/Fransa

Tür: R&B, Rock & Roll, Psychedelic Rock

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Money Mama"

Sonny & Cher - Look at Us

Yıl: 1965 ABD

Tür: Pop Soul, Pop

"F" Rate: 9/10

I.A.R. tavsiyesi: "I Got You Babe"

Mermaids OST

Yıl: 1965 ABD

Tür: Pop, Doo-Wop, Rock & Roll, Rhythm & Blues

"F" Rate: 9/10

I.A.R. tavsiyesi: Cher - "The Shoop Shoop Song (It's in His Kiss)"

Cher - Believe

Yıl: 1998 ABD

Tür: Dance-Pop, Electropop, Pop

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Believe"

Neyse - Neyse

Yıl: 2011 Türkiye

Tür: Alternative Rock

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Devran"

Leonard Cohen - Old Ideas

Yıl: 2012 Kanada

Tür: Singer/Songwriter, Blues Rock, Folk

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "The Darkness"

Corizonas - The News Today

Yıl: 2011 İspanya

Tür: Alternative Rock, Indie Rock

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Hey Hey Hey (The News Today)"

W.A.S.P. - The Headless Children

Yıl: 1989 ABD

Tür: Heavy Metal, Hard Rock

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Forever Free"

Ingrid Michaelson - Human Again

Yıl: 2012 ABD

Tür: Singer/Songwriter, Folk Pop, Indie Pop

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Blood Brothers"

Kasabian - Velociraptor!

Yıl: 2011 İngiltere

Tür: Indie Rock, Neo-Psychedelia, Alternative Dance

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Days Are Forgotten"

Skye - Mind How You Go

Yıl: 2006 İngiltere

Tür: Pop, Downtempo, Trip Hop

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Love Show"

Dum Dum Girls - Only In Dreams

2012-01-26T23:41:00.000+02:00

2008'de Kaliforniya'da kurulmuş olan Dum Dum Girls'ü 2010 tarihli ilk albümleri I Will Be ile tanımış olmayı, It Only Takes One Night, Jail La La ve enfes Sonny & Cher coverı Baby Don't Go şarkıları dışında pek şans olarak görmem. Çünkü indie pop'ın indie rock ile, surf rock'ın garage pop ile paslaşmalarından oluşan müziklerinin lo-fi'si fazla kaçmış vasat şarkılar ortaya çıkarması, tam şu an, şu saniye doğmuş bir sürü bebek misali tam şu an, şu saniye kurulmuş bir sürü grubun doğuşundan farksızdı. Baby Don't Go dışındaki şarkıların tamamını tek başına yazan gitar/vokal sorumlusu Kristen Gundred ya da sahne adıyla Dee Dee, işi fazla sıkı tutmayıp, sadece birkaç şarkıyı yazarken kendini zorlamış hissi veriyordu sanki.

Frank Sinatra dinleyen bir baba ile The Beach Boys dinleyen bir anneden olma Dee Dee'nin The Beach Boys'un aydınlık, Sinatra'nın depresif yanlarını 60'lar garajından çıkma lo-fi pop ile tek başına biraraya getirip yaptığı şarkılar ve coverların gün yüzüne çıkmaması olmazdı. Daha tüm bunları tek başına yaparken kendine Iggy Pop şarkısı Dum Dum Boys'dan esinlenerek Dum Dum Girls adını koymuştu bile. 2009'da Sub Pop firmasıyla anlaşma yaptıktan sonra tek kişilik projesini genişletip dört kişilik bir kız grubu haline getirdi. İki EP sonrası ilk albüm I Will Be, Blondie, Go-Go's ve The Raveonettes ile de kayıtlar yapmış Richard Gottehrer kişisinin yapımcılığında gerçekleşti ve çok iyi eleştiriler aldı. Hatta değişik kamu ve özel kuruluşlar tarafından geleneksel olarak seçilen pekçok 2010'un en iyi albümleri listesinde adlarını gördüm. Ne var ki, tüm iyi yanlarına rağmen bana öyle gelmemişti pek.

Dum Dum Girls, ilk albümünden bir yıl sonra, içinde The Smiths'in güzelim There Is a Light That Never Goes Out coverının da bulunduğu dört şarkılık He Gets Me High EP'sini, birkaç ay sonra da Only In Dreams albümünü sevenleriyle paylaştı. Only In Dreams'in gelişi He Gets Me High'dan belli olurmuş derler ya, işte tam da öyle oldu. İlk albümün tüm acemi negatifliklerini (ki Dee Dee'nin kendisi de bunu itiraf ediyor) üzerinden atıp, bağlı olduğu türün gereklerini daha profesyonel, daha temiz bir soundla, en önemlisi de daha olgun lirik ve bestelerle ortaya koyan Dum Dum Kızlar, bana göre işte şimdi 2011'in en iyilerinden biriyle kurşun atıyorlar. "Profesyonel" kelimesi kimseyi ürkütmesin. Buradaki başka. İlk albümlerinin ya da herhangi bir grubun ilk albümünün çıtırlığına hâlâ sahipler.

Only In Dreams, birbirinden rol çalan 10 kurşundan oluşuyor. İlk şarkı Always Looking, surf rock'ın göbeğindeki zeytini görüyor, ikinci şarkı Bedroom Eyes ise o zeytini ağzıyla alıp afiyetle yiyor. Henüz ikinci dinleyişte dilime yapışan nakaratından mı, sörf tahtası üzerinde rock'n roll figürleri yapma hissi uyandırmasından mı bahsetsem bilemedim. Harika! Just A Creep sanki zaman makinesiyle 60'lardan günümüze ışınlanmış. In My Head'de Dee Dee'nin en sevdiği vokallerden biri olan Pretenders'ın efsane Erkek Fatma'sı Chrissie Hynde'ımsı vokali çok daha belirginleşiyor. Hatta yalan olmasın, şarkıyı ilk başta Dee Dee - Hynde düeti sandım. Albüm bu rotaya sadık biçimde ilerlerken 6:30 dakikalık Coming Down ortaya çıkıyor ve bu hüzünlü/sert surf rock epiği ile Dum Dum Girls'ün geçen zamanda ne kadar olgunlaştığını hâlâ çakmamış ademoğlu varsa başına kakıyor. Ardından hiçbir şey olmamış gibi Wasted Away ile bu defa surf punk dalgalarına doğru yüzebiliyorlar.

Dee Dee'nin aynı zamanda 2009 tarihli Dum Dum Girls EP'sinin ve I Will Be albümlerinin kapağında eski resimlerini kullandığı hoş kadın olan annesinin ölümcül hastalığının teşhisinden hemen sonra yazdığı kapanış şarkısı Hold Your Hand ile de mezuniyet balosunun son dansını yapıp perdeleri çekiyorlar. Zaten albümde Dee Dee'nin annesinin kaybından izleri de görmek, duymak mümkün. En belirgin olanı da tabiî ki Coming Down. Bu hüzün hâlesinden bağımsız hikâyeler de var. Mesela Bedroom Eyes, Dee Dee'nin Avrupa turu dönüşü jet-lag vaziyetinden çıkmak için kullandığı haplar sonucu okuduğu bir şiir ve gördüğü halüsinasyonların meyvesiymiş. En iyi şarkılar en karmaşık ve en basit hissedilen anların toplamında ortaya çıkmamış mıdır?

1. Always Looking

2. Bedroom Eyes

3. Just a Creep

4. In My Head

5. Heartbeat

6. Caught in One

7. Coming Down

8. Wasted Away

9. Teardrops on My Pillow

10. Hold Your Hand

Riding In Cars With Boys (OST)

2012-01-24T01:45:00.002+02:00

Uzun oyunculuk kariyerinden ayrı, yönetmenlik kariyerinde Big (1988) gibi beğendiğim ve Awakenings (1990) gibi bayıldığım iki filmi bulunan Penny Marshall'ın 2001'de çektiği, Beverly Donofrio'nun kitabından uyarlanmış "based on true story" bir film olan Riding In Cars With Boys, yazarın 60'lı yıllar Amerika'sında bir kasabada genç yaşta hamie kalıp evlenmesini, okul ve gelecek plânlarını çöpe atmasını konu alan orta karar bir dramdı. Belki sıkı bir senaristin elinde Oscar'a bile oynayabilecek bir konunun orta kararda kalması (ki bu elbette görecelidir) üzücü olsa da, filmle ilgili en büyük tesellinin müthiş soundtrack albümü olduğu kanısındayım. Haliyle 60'lar ağırlıklı bu 13 şarkılık albüm için her meraklısına kefil olurum. Özellikle de benim gibi o dönemin demirbaş pop, soul, doo-wop, hop-jump şarkılarını nasıl, ne şekilde arşivleyeceğine hâlâ karar verememiş zihniyetlere tavsiyelerimden biridir.

Çok beğendiğim bazı VA (Various Artist) albümlerini arşivlemeye olan yaklaşımım, onların soundtrack veya tribute gibi belli bir formatın kanatları altında toplanmasından mütevellit olduğu için Riding In Cars With Boys benzeri albümleri ıskalamamaya çalışırım. Zira her yoldan geçen kendi kafasının dikine bir VA albüm yapabilir. Ama dünyanın en güzel şarkılarını bir araya getirse de işte benim o arşiv zihniyetime hitap edemez. Çünkü onların derlediği albümleri ben de yaparım. Esas olan bu albümleri yapanların kendi seçkilerine gösterdiğimiz saygı ve arşiv tutkumuzu ne derece etkileyebildikleri üzerine bir tercihtir. Olay tam da orada mixtape olmaktan çıkıp bir filme ya da bir müzisyene coversal saygı duruşuna konu olunca daha bir manidardır benim için. Piece Of My Heart'ın, One Fine Day'in, I Just Want To Celebrate'in, Girls Just Wanna Have Fun'ın ve insanlık tarihinin en güzel şarkılarından biri olan I Got You Babe'in birarada olduğu bir albüm, ancak bir soundtrack ise arşivime girebilir. Yanında mutlaka daha önce hiç duymadığım başka güzellikleri de getirir ki, işin o kısmı da ayrı bir güzeldir. Hoş gelir sefa gelir. Filminden daha iyi olan Riding In Cars With Boys gibi soundtrackler üzerine daha bir kamyon dolusu laf edebilirim. Ne var ki onların lafını etmekten ziyade, onları arayıp bulmayı, mütevazi arşivime katmayı, acil durumlarda onlara dönmeyi daha çok seviyorum. Öyle ki bazıları bana zamanla ait oldukları filmi bile sevdirebiliyorlar.

1. The Everly Brothers - All I Have to Do Is Dream
2. Sonny & Cher - I Got You Babe
3. The Jelly Beans - I Wanna Love Him So Bad
4. Billy Joe Royal - Down in the Boondocks
5. The Chiffons - One Fine Day
6. Sir Douglas Quintet - She's About a Mover
7. Big Brother & The Holding Company - Piece of My Heart
8. Skeeter Davis - End of The World
9. The Five Stairsteps - O-o-h Child
10. Vic Damone - Cincinnati Dancing Pig
11. Rare Earth - I Just Want to Celebrate
12. Cyndi Lauper - Girls Just Want to Have Fun
13. Hans Zimmer and Heitor Pereira - Our Little Bit of Score

Sansa - Savior

2012-01-20T01:10:00.000+02:00

Sansa adını ilk kez tesadüfen kulağıma misafir olmuş 2009 tarihli kendi adını taşıyan albümü sayesinde duymuştum. Bir türlü kalkmayan misafirin yarttığı esneme, saate bakma, konuşulanları kafayla onaylama gibi sıkıntı emareleri geçirmeme rağmen o albümdeki Sing The Blues şarkısını arşivime katma gereği hissetmiştim. Aslında kötü bir albüm sayılmazdı. Çok fazla kötü albüm dinlediğim bir döneme denk gelmiş olma ihtimali de olsa, çok iyi bir albüm de sayılmazdı. Hem tipik indie pop çıtıtlığı, hem de Sansa'nın hoş mu hoş vokali Sing The Blues dışında topu bir türlü ağlarla buluşturamamıştı benim gözümde. Sansa adını ikinci kez duyduğum (o adın da aslında Sannaliisa Ilkka olduğunu öğrendiğim) yeni albüm Savior ise erken bulduğu gollerle farka koşan enfes bir indie pop pıtırcığı.

"Pıtırcık" lafını gören ne düşünür bilmem ama Sansa'nın üçüncü albümü olan Savior tam bir olgunluk ürünü. Dört dakikayı bulmayan, yormayan, baymayan, tam tersi daha ilk dinleme sırasında sonraki dinlemelere rezervasyon yaptıran kalitede klas pop besteleri sıra sıra dizilmişler. İlk şarkı Waiting For The Sky müthiş bir açılış yapıyor. Neşeli desen tam değil, hüzünlü desen tam o da değil, belki ikisi birden. Şarkının dans edesi var ama kendini geri çekip bir köşede kendini dinleyesi daha çok var. El çırpma efektlerinin eşlik ettiği nakaratının güzelliğiyle alıp götüren Black Brick Wall, bu kez adını hüzün olarak kesinleştirmiş Boys (Summertime Love), ilk şarkıdan itibaren yüksek tutulan çıtayı hiç düşürmeyen, temposunu biraz arttırarak tutturduğu manzaralı yoldan sapmayan Faults In My Armor, ilk paragraftaki "erken goller" benzetmesini yeterince açan örnekler.

Trip hop'umsu bir başka lezzet olan Black & White, indie pop'u folk pop'a arkadaş eden, yine ve yine harika bir nakaratla gökkuşağına el sallayan Rainbow Child, oyunu biraz rölantiye alan "trip rock" Gone To My Head albümün kendi içinde ufak tefek değişimler yaşayan, fakat dışarıya tek vücut olmuş biçimde yansıyan karakterini diri tutan şarkılar. Faults In My Armor'ı seven, albümün isim şarkısı Savior'ı da sever. Elektro folk şeklinde uydurabileceğimiz The Night'ın içedönük yapısını bir anda kabullenmek kolay olmayabilir. İlk başta her yerde bulabileceğiniz türden sıradan bir akustik şarkı gibi dursa da, albüm genelinin yarattığı olağanın üzerinde seyreden mimari akustiğin içinde kendine iyi bir yer bulabilir rahatlıkla. Finali ise yine bu karakteri hiç bozmayan, üzerine bir tuğla daha koyan, kıpır kıpır bir dinginliğin notalara dökülmüş hali olan Can't Keep My Eyes Off You yapıyor. Sonra ne mi oluyor? Waiting For The Sky tekrar başlıyor.

Helsinki'de Pop & Jazz Konservatuvarı'nda okuyan 80 doğumlu Sansa, gitar ve vokalindeki ışıltıyı keşfettiği ve albüm yapmaya başladığı günden beri iyi kötü birşeyler yapıp kendini kendine ve başkalarına kanıtlamıştır ya da Golden Globe sahnesine çıkıp kendini "uluslararası" ünlü sananların gördüğü "bu da kim" muamelesini görmüştür bilemeyiz. Fakat şu albüm, uluslararası olsun veya olmasın, Sansa adını yükseklerde bir yere, mesela yıldız kaynayan bir gökyüzünün kenarına kıyısına taşıyor benim gönlümde. Böylece hiçbir şey yapmadan uluslararası yıldız sayılıp biryerlere damga vurduğu iddia edilen tiplerin aksine promosyonsuz ama sahici ve olağanüstü 10 şarkı söyleyerek çok şey başarıyor.

1. Waiting For The Sky
2. Black Brick Wall
3. Boys (Summertime Love)
4. Faults in My Armor
5. Black & White
6. Rainbow Child
7. Gone to My Head
8. Savior
9. The Night
10. Can't Keep My Eyes off You

Skye - Keeping Secrets

2012-01-15T00:47:00.001+02:00

Morcheeba ile beş albüm yaptıktan sonra 2003'te yollarını ayıran Shirley Klaris Yonavieve Edwards, bu isim kalabağını baş harflerden derlediği Skye şeklinde kısaltarak yoluna solo devam etmeye başladı. Mind How You Go (2006) ve Keeping Secrets (2009) adlı iki meyve veren bu kariyer, onun gerçek bir trip hop kraliçesi olduğunu tescil eder nitelikte. İlk albümden çıkan Love Show'un bir dönem radyoları kutsadığı, şarkının alışıldık Morcheeba soundundan daha farklı bir mainstream pop dokunaklılığına sahip olduğu dikkatlerden kaçmaz. Ama Skye'sız Morcheeba benim için nasıl tuzsuz çorbaya, şekersiz çaya benziyorsa, Mind How You Go albümü de Skye'lı Morcheeba'nın Caharango'ya kadar süren dönemini o kadar aratıyordu. Skye'dan başka bir Morcheeba albümü bekliyor falan değildim. Ama grupta çoğu zaman yansıttığı soul, pop caz, r&b kumaşından çok daha katmanlı bir albüm duymak iyi olurdu. Love Show çok iyi bir parça olmasına rağmen birşeyler eksikti. Tam adını koyamadığımdan "birşeyler" can simidine sarılmak da olmadı şimdi.

İkinci Skye solosu Keeping Secrets ise 2009 Ekim'inde çıktı. İçedönük, otobiyografik, dingin, ama içten içe tutkulu bir albüm olan Keeping Secrets, içine konulan 10 şarkıyla Skye'sız Morcheeba albümlerine rahmet okutacak kadar olgun ve derinlikli. Bunu hem söz, hem de müzik olarak söylüyorum. Ayrıca sıradan bir "trip hop chick" olmadığını grupta iken zaten ispatlamış olan Skye'ın, trip hop vokali dendiğinde akla gelebilecek üç beş isimden biri olduğu gerçeğini şimdi de solo olarak tescilliyor. Boo Hoo, Not Broken, Clock To Stop, Wrong Alright, Exhale gerçekten şahane besteler. Skye'lı Morcheeba albümlerinden herhangi birine koysanız hiç sırıtmaz, hatta içinde yer aldıkları albümlerin en iyileri arasında sayılırlar muhtemelen. The Shape I'm In ve Almost Killed Me de Keeping Secrets'ın çıtasını düşürmeyen şarkılar. Ama bunları Skye'lı Morcheeba albümlerinden birine koyarsanız sırıtabilir. Çünkü bildiğim kadarıyla Morcheeba'nın hiç böyle tempolu şarkıları olmadı. Olduysa da demek ki hafızada yer bulamayıp dışarı hava almaya çıktı. Yine de böyle hüzün dozu kararında bir albümün yolunu şaşırtmayacak denli kontrollü tempolar bunlar.

Skye Edwards 2010'da tekrar Morheeba'ya döndü ve Blood Like Lemonade albümünde söyledi. Ne var ki o kadar Skye'lı Skye'sız albüm muhabbeti yapmışken bu albüm hiç iyi olmadı. Böyle dönecekse keşke dönmeseydi diye düşünmeye sebep olacak biri kötü, biri de harika iki albüm var. Çok konuştukça boş konuşulacak daha fazla şeyin ortalığı bulandırmaması için susmak, evli ve üç çocuklu bu kendi halindeki divaya Keeping Secrets şarkılarıyla kulak kesilmek gerek. O zaman bir sürü şey farklı boyutlarda gezinse de yerine oturabiliyor.

1. I Believe

2. Boo Hoo

3. Not Broken

4. The Shape I'm In

5. Monsters Demons

6. Clock to Stop

7. Almost Killed Me

8. Wrong Alright

9. Maybe to Spain

10. Exhale

Morcheeba - Charango

2012-01-12T00:31:00.002+02:00

İngiliz trip hop üçlüsü Morcheeba diskografisi ile epey vakit geçirmişliğim vardır. Ilık bir ses, sakin bir ruh hali, çakırkeyif yalnızlıklar, ferah masallar, dokunaklı tınılar, loş anlar saklıdır Morcheeba müziğinde. 90'ların ortalarında ortaya çıkıp trip hop'un en baba grupları arasında yer alan Morcheeba, Trigger Hippie, Howling, Never An Easy Way, The Sea, Blindfold gibi içten şarkıların bulunduğu ilk iki albümleri Who Can You Trust? (1996) ve Big Calm (1998) sayesinde eskimesi zor bir iz bırakmışlardır bende. Grubun soundu Paul Godfrey (DJ) ve Ross Godfrey (geri kalan herşey) biraderlerin Skye Edwards'ın kadife vokalini de yanlarına almalarıyla kendini bulmuştu. Milenyumla gelen Fragments Of Freedom birkaç iyi şarkı dışında vasat kalsa da, 2002'deki Charango ile durumu çabuk toparlamış olduklarını düşünürüm. Ama aynı zamanda 2003'te Skye'ın gruptan ayrılmasını ardından çıkan The Antidote ve Dive Deep albümlerinin öncekilerle karşılaştırıldığında nal topladıklarını da düşünürüm.

Morcheeba'nın en iyi albümleri Skye ile olanlardır diye kestirip atacakken en son 2010'da Skye'ın tekrar gruba dönüşüyle sevinmiştim ki, aynı yıl çıkan Blood Like Lemonade'in yerlerde süründüğünü görmek hayli üzücüydü. Mesele Skye değil, Godfrey kardeşlerin hâlâ sürdüğünü sandığım formsuzlukları. Kanımca en güzel Morcheeba günlerinin sonuncusu Charango'dur bu yüzden. Blood Like Lemonade gibi şuursuz bir albümden sonra belki de (şimdilik) Morcheeba'nın veda albümü. Hepsi birbirinden şık dört single çıkarmış, gayet de iyi satmış, benim için en önemlisi de ilk iki albümün kalitesini tekrar yakalama başarısı göstermiş (hatta Charango'yu Big Calm'dan daha çok severim) bir çilingir sofrasıdır.

Charango'nun en sevdiğim yanı içinde What New York Couples Fight About diye bir trip hop epiğinin bulunmasıdır. Şarkının girişinin, nakaratının, liriklerinin, sound örgüsünün güzelliği bir yana, Nashville'li alt-country grubu Lambchop'un vokali Kurt Wagner'ın dokunsan kırılacak bir crooner edasıyla kattığı inanılmaz atmosfer onu çok özel kılıyor. Yumurtanın akı kadar beyaz bir adam olan Wagner'in sesini ilk duyduğumda kendisini kapkara bir soul yıllanmışlığı sanmıştım. Zaten bu şarkıdan sonra Lambchop külliyatına giriş yapmaya niyetlenmiştim. What New York Couples Fight About'tan başka albümde yaylıların salındığı Otherwise'ın "seni akıllı sanmıştım" hüznüne, Sao Paulo'nun tropikal western ambiyansına, Undress Me Now'ın lounge keyfine, rapçi Slick Rick'in sesi ve hikâyesiyle konuk olduğu Women Lose Weight'in nüktedanlığına tav olmamak çok zor.

Diğer şarkılardan Slowdown, Aqualung, Charango, Way Beyond, Public Displays Of Affection ve Get Along'un 90'lar sonu trip hop kalibresine sızmış son derece yapıcı soul etkilerini gördükçe, aradan geçen yılların Morcheeba ismine neler ettiğini sorgulamadan edemiyor insan. Blood Like Lemonade nasıl bir saçmalıktır diye adam gibi kızamıyorum bile onlara. Gerçi The Antidote ve Dive Deep de hiç Morcheeba albümü gibi gelmemiştir bana. Ama en azından geçmişin mirasından doğru dürüst nemalanmayı bile beceremeyen karaktersizlikte değillerdir. Kötüyseler bile kendi kendilerine kötüdürler. Başka albümlerle karşılaştırılarak değil. Charango ise Massive Attack, Portishead ve Tricky'nin kodladığı trip hop karanlığına bir parça blues, pop, soul ve günışığı katmış bir grubun en iyi anlaşılabileceği albümlerden biridir.

1. Slowdown

2. Otherwise

3. Aqualung

4. Sao Paulo

5. Charango (feat. Pacewon)

6. What New York Couples Fight About (feat. Kurt Wagner)

7. Undress Me Now

8. Way Beyond

9. Women Lose Weight (feat. Slick Rick)

10. Get Along

11. Public Displays of Affection

12. Great London Traffic Warden Massacre

The Radio Dept. - Clinging To A Scheme

2012-01-08T01:43:00.000+02:00

İsveç'in indie pop'a olan hizmetleri saymakla bitmez. Aslında çerçeveyi biraz daha genişletirsek, İskandinav ruhunun indie pop diye genellenen dream pop ya da shoegaze alt başlıklarına olan katkısı göz ardı edilemez. Her ne kadar bu saymış olduğum türlerin zamansal veya (bu defa çerçeveyi biraz daraltırsak) mevsimsel değişkenleri onları herhangi bir bölüme hapsedemese de, sonbahar ve kış atmosferinin çok ayrı biçimde yakışmasından doğan bir İskandinavsal soğukluk hüznü bende çok hâkimdir her zaman. 1995'te okul arkadaşı olan Elin Almered ve Johan Duncanson tarafından kurulan The Radio Dept. de İsveç''in Malmö'sünden çıkma bir başka dream pop, indie pop, synth pop, shoegaze yansıması. Üstelik 2010'da çıkardıkları üçüncü albümleri Clinging To A Scheme ile son yılların en iyi yansımalarından biri.

Adını İsveç dilinde "Radioavdelningen" olan benzin istasyonundan bozma radyo tamir dükkânı konseptinden (ya da tam tersi bilemiyorum) alan The Radio Dept., Almered ve Duncanson'un müzik yapmayı bırakmalarıyla daha single veya albüm bile yapamadan tarihe karışmaya yüz tutmuştu. Neyse ki üç yıl sonra 98'de Duncanson'un bu defa Martin Larsson ile niyeti bozmasıyla The Radio Dept. adını koruyarak daha ciddi girişimlerde bulunmaya başlaması grubun ikinci şansını denemesini sağladı. Ardından Lisa Carlberg (bas), Per Blomgren (davul) ve Daniel Tjäder (keyboard) ile kadro genişledi. Bir sürü EP ve üç albüm, The Radio Dept. ismini bağımsız pop dünyasının duvarlarına kazımaya yetti. Ama daha önce de dediğim gibi özellikle Clinging To A Scheme'in bu kazıma işindeki payı çok daha fazla.

Clinging To A Scheme'e gelene dek çıkmış olan Lesser Matters ve Pet Grief albümlerinden de anlaşılacağı üzere, power pop bile yapsa tuhaf bir hüznü hep üzerinde taşıyacağına dair somut güzellikler sahip bir grup The Radio Dept.. Ama bence en iyi albüm Clinging To A Scheme'dir ki, üzerinde taşıdığı o tuhaf hüznü bu albümde daha bir somutlaştırma becerisi göstermiştir sanki. Şimdi buradaki soyut-somut tespitlemesinin içinden çıkmak güç. Fakat karakteri olan bir grubun, o karakteri meydana getiren semptomlarının daha elle tutulur, kulakla duyulur biçimde belirmesinin ürünü olan şarkılar bu kez çok daha içten geldi. İlk iki albümde uzaktan tanıdığım ve gayet iyi olduklarını düşündüğüm birkaç adamla şimdi oturmuş karşılıklı kadeh tokuşturuyor, film, dizi, müzik, kadın muhabbeti yapıyor gibi hissettim.

Domestic Scene ile melankolik bir açılış yaparak yine karanlık shoegaze dehlizlerine pop duyarlılığıyla inecekleri görüntüsü vermelerine rağmen ikinci parça Heaven’s On Fire'ın yaşam sevinci dolu nabız tutuşuyla albüme olan merakım daha da arttı. Çünkü ilk iki albümden farklı olacağını bir şekilde anlamıştım. 2003'ten beri davulcusuz, 2005'ten beri de basçısız yollarına devam eden grubun herşeye rağmen herşeye hazırlıklı oluşları hayranlık verici. Sıradaki This Time Around ve Never Follow Suit bu inancımı perçinledi. Belki de kendi kendilerine göndermede bulundukları The Video Dept.'in harika dream pop ışığının hüzmeleri içimi doldurduğu için fazla objektif bakamadım. Kapanıştaki You Stopped Making Sense'in alıp götüren rüyâmsı dokunaklığı o kadar güçlüydü ki, giderken arkasından bakma isteğine engel olamadığımız güzelliklere benziyordu. Bu İsveç'i Norveç'i aşan, bir bütünün parçalara ayrılıp dünyanın dört bir köşesine yayılmaya mahkum dağınıklığını karakterize etmiş yalnız ve itilmiş bir pop dokusunun sesiydi. Pop olmayan bir pop'tu!

1. Domestic Scene
2. Heaven's on Fire
3. This Time Around
4. Never Follow Suit
5. A Token of Gratitude
6. The Video Dept.
7. Memory Loss
8. David
9. Four Months in the Shade
10. You Stopped Making Sense

Yılın Albümleri (2011)

2012-01-02T23:48:00.000+02:00

1. The Go! Team - Rolling Blackouts

2. Fleet Foxes - Helplessness Blues

3. Tinariwen - Tassili

4. Low - C'mon

5. Winterlight - Hope Dies Last

6. Under Electric Light - Waiting For The Rain To Fall

7. The New Division - Shadows

8. Black Country Communion - 2

9. Mastodon - The Hunter

10. Le Corps Mince De Françoise - Love and Nature

11. Cinnamon Chasers - Science

12. 77 Bombay Street - Up In The Sky

13. Rose Hill Drive - Americana

14. Rival Sons - Pressure and Time

15. Sansa - Savior

16. The Ragged Jubilee - American Moan

17. Diesel - Under The Influence

18. The Outfield - RePlay

19. Sarah Fimm - Near Infinite Possibility

20. Viva Voce - The Future Will Destroy You

21. The Decemberists - The King Is Dead

22. Deep Cut - Disorientation

23. Tom Waits - Bad As Me

24. Beirut - The Rip Tide

25. The Bongolian - Bongos For Beatniks

26. Bombay Bicycle Club - A Different Kind Of Fix

27. Insomnium - One For Sorrow

28. The Pierces - You & I

29. Dum Dum Girls - Only In Dreams

30. Wolf Gang - Suego Faults

31. Joe Bonamassa - Dust Bowl

32. The Link Quartet - 4

33. Miserylab - From Which No Light Escape

34. Planet Funk - The Great Shake

35. Autohypnosis - Conversation (in) Pieces

36. Gotye - Making Mirrors

37. Kitchie Kitchie Ki Me O - Kitchie Kitchie Ki Me O

38. Alela Diane - Alela Diane & Wild Devine

39. Violens - Nine Songs

40. Stockholm Syndrome - Apollo

41. Drive (OST)

42. My Pet Dragon - Mountains and Cities

43. Booker T. Jones - The Road From Memphis

44. Hugo - Old Tyme Religion

45. Eins, Zwei Orchestra - 100 Colors

46. Gogol Bordello - Моя Цыганиада

47. The Mattson 2 - Feeling Hands

48. The Lollipops - Hold!

49. Coldplay - Mylo Xyloto

50. Uh Huh Her - Nocturnes

51. Beastie Boys - Hot Sauce Committee Part 2

52. Heather Nova - 300 Days At Sea

53. PJ Harvey - Let England Shake

54. Ben Harper - Give Till It's Gone

55. Lykke Li - Wounded Rhymes

56. Kimbra - Vows

57. CunninLynguists - Oneirology

58. Van Canto - Break The Silence

59. R.E.M. - Collapse Into Now

60. Bing Ji Ling - Shadow To Shine

61. Oona - Shhhhout!

62. Karsh Kale - Cinema

63. The Shoes - Crack My Bones

64. Amy LaVere - Stranger Me

65. Ringo Deathstarr - Colour Trip

66. Youngteam - Daydreamer

67. Jónsi - We Bought A Zoo

68. Miles Kane - Colour Of The Trap

69. Motörhead - The Wörld Is Yours

70. Laura Vane & The Vipertones - Sugar Fix

71. Magnus Öström - Thread Of Life

72. Mogwai - Hardcore Will Never Die, But You Will.

73. Selebrities - Delusions

74. SPC ECO - You Tell Me

75. The Never Years - Life Of Dreams

76. VA - The Godfather Of Heavy Metal: Tribute To Lemmy

77. The Boxer Rebellion - The Cold Still

78. Sucker Punch (OST)

79. Katharina Nuttall - Turn Me On

80. Chris Isaak - Beyond The Sun

81. Dark Captain - Dead Legs & Alibis

82. The Souldiers - These Times

83. Cut Copy - Zonoscope

84. Nikki Lane - Walk Of Shame

85. French Films - Imaginary Future

86. Shawn Lee’s Ping Pong Orchestra - World Of Funk

87. Vector Lovers - Electrospective

88. Tiger Baby - Open Windows Open Hills

89. Jeff Bridges - Jeff Bridges

90. Forfun - Alegria Compartilhada

91. Jay-Z & Kanye West - Watch The Throne

92. The Pains Of Being Pure At Heart - Belong

93. Baby Woodrose - Mindblowing Seeds & Disconnected Flowers

94. Steve Martin and The Steep Canyon Rangers - Rare Bird Alert

95. Me and My Army - Thank God For Sending Demons

96. Robert Miles - Th1rt3e

97. Souvenir - Travelogues

98. Marianne Faithfull - Horses and High Heels

99. Gruff Rhys - Hotel Shampoo

100. Little Barrie - King Of The Waves

Yılın Şarkıları (2011)

2012-01-01T00:08:00.000+02:00

1. The Go! Team - Buy Nothing Day

2. Cinnamon Chasers - Smooth Station

3. Bombay Bicycle Club - Take The Right One

4. Manna - Soul To Keep

5. Heather Nova - Higher Ground

6. Under Electric Light - Someone Somewhere

7. Beirut - Santa Fe

8. Low - Try To Sleep

9. Uh Huh Her - Another Case

10. Booker T. Jones - The Hive

11. Hugo - Mekong River Delta

12. Glowbug - Never Get It Back

13. Work Of Art - One Step Away

14. Dominik Eulberg - Die 3 Millionen Musketiere

15. Deep Cut - Dead Inside Your Heart

16. The Decemberists - Down By The Water

17. The New Division - Opium

18. Tinariwen - Imidiwan Ma Tennam (feat. Nels Cline)

19. Tom Waits - Hell Broke Luce

20. Winterlight - Between Joy

21. The Outfield - New York City

22. Fool's Gold - The Dive

23. Sansa - Waiting For The Sky

24. Karen Elson - Season Of The Witch (feat. Donovan)

25. Amy LaVere - Damn Love Song

26. Skybombers - Daylight Savings Season

27. Kitchie Kitchie Ki Me O - Next

28. The Ragged Jubilee - Treason

29. J. Ralph - The Reasons Why

30. Hush - Wilder Girl

31. Young Knives - Go To Ground

32. Sarah Fimm - Forgive Me

33. Gavin Friday - Perfume

34. Eins, Zwei Orchestra - 100 Colors

35. Leitbur - Work This Out

36. Plain Jane Automobile - Close My Eyes

37. Regina - Päivät Valuvat

38. Patrick Wolf - The City

39. The Never Years - Monaco

40. The Black Keys - Stop Stop

41. Limousine - Nothing

42. Black Rust - The Gangs Are Gone

43. Eastern Conference Champions - Patience

44. Gruff Rhys - Sensations In The Dark

45. CocknBullKid - Mexico

46. The Mattson 2 - Black Rain

47. dbClifford - Feet Above The Ground

48. Noel Gallagher - AKA... What A Life!

49. The Shoes - Cover Your Eyes

50. Wolf Ram Heart - Viewgirls

51. Le Corps Mince De Françoise - Future Me

52. Bing Ji Ling - Everybody

53. Dum Dum Girls - Bedroom Eyes

54. Kidstreet - Fuh Yeah

55. Rose Hill Drive - Telepathic

56. Memory Tapes - Sunhits

57. Kate Havnevik - Disobey

58. Youngteam - Daydreamer

59. Selebrities - Forgotten

60. Planet Funk - All Your Love

61. Wye Oak - Fish

62. Jeff Bridges - What A Little Bit Of Love Can Do

63. Face Tomorrow - All The Way

64. Wolf Gang - Pieces Of You

65. Ancient Astronauts - Anti Pop Song

66. Gus Black - No Love In Vain

67. Surfact - The Step

68. Saso - Man Overboard

69. SPC ECO - Fading Out

70. Beta Hector - Invasion

71. Monarchy - Maybe I'm Crazy

72. Bløf - Maan En Sterren

73. Sugarplum Fairies - Plastic Sky

74. The Boxer Rebellion - No Harm

75. Montée - Move

76. The Midway State - Heart Of Glass

77. Jane's Addiction - I'll Hit You Back

78. Kasabian - Days Are Forgotten

79. Ford & Lopatin - The Voices

80. Tiger Darrow - Watch Over Me

81. Gomez - Song In My Heart

82. The Dø - Slippery Slope

83. Sykur - Messy Hair

84. An Horse - 100 Whales

85. I Can Make A Mess Like Nobody's Business - Connected

86. Foster The People - Pumped Up Kicks

87. Miss Li - I Can't Get You Off My Mind

88. Stripper's Union - The Circle Is Small

89. PJ Harvey - On Battleship Hill

90. Miles Kane - Inhaler

91. Katharina Nuttall - Play

92. Moon Duo - When You Cut

93. Timuçin Esen - Yola Devam

94. Wussy - Conversation Lags

95. Coldplay - Paradise

96. Axelle Red - Présidente

97. Digitalism - Forrest Gump

98. Big Troubles - Never Mine

99. Samantha Savage Smith - Ladybird

100. Ladytron - Mirage

--Issız Ada Radyosu Arşivi (Aralık 2011)

2011-12-31T02:11:00.000+02:00

Jónsi - We Bought a Zoo
Yıl: 2011 İzlanda
Tür: Dream Pop, Post-Rock, Art Pop
"F" Rate: 7/10
I.A.R. tavsiyesi: "Go Do"

The Black Keys - El Camino

Yıl: 2011 ABD

Tür: Garage Rock, Blues Rock

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Stop Stop"

The Wanderers OST

Yıl: 1979 ABD

Tür: Pop, Doo-Wop, Rock & Roll, Rhythm & Blues

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: Lee Dorsey - "Ya Ya"

Halina Młynkowa - Etnoteka

Yıl: 2011 Çek Cumhuriyeti

Tür: Contemporary Folk

"F" Rate: 5/10

I.A.R. tavsiyesi: "Dziwogóra"

Mastodon - Leviathan

Yıl: 2004 ABD

Tür: Sludge Metal, Progressive Metal

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Megalodon"

a-ha - Scoundrel Days

Yıl: 1986 Norveç

Tür: Synth Pop, New Wave

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "I've Been Losing You"

Mezzamo - Многоточие

Yıl: 2009 Rusya

Tür: Synth Pop/Rock

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Мимо"

Empyr - Unicorn

Yıl: 2011 Fransa

Tür: Alternative Rock,Electronic, Power Pop

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Souvenir"

Ezginin Günlüğü - Ebruli

Yıl: 1996 Türkiye

Tür: Türk Folk, Özgün

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Aşk Bitti"

SPC ECO - You Tell Me

Yıl: 2011 ABD/İngiltere

Tür: Dream Pop, Shoegaze

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Fading Out"

Plug-In - Hijack

Yıl: 2011 ABD

Tür: Progressive Metal

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Ron To The Hills" (feat. Ron Bumblefoot Thal)

Gogol Bordello - Моя Цыганиада

Yıl: 2011 ABD

Tür: Gypsy Punk

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Моя Цыганиада (Трансконтинентальный Hustle)"

Tiger Baby - Lost In You

Yıl: 2004 Danimarka

Tür: Synth Pop, Electropop

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Sweetheart"

Delays - Faded Seaside Glamour

Yıl: 2004 İngiltere

Tür: Indie Pop, Dream Pop

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Wanderlust"

The Never Years - Life of Dreams

Yıl: 2011 ABD

Tür: Synth Pop, Indie Pop, Shoegaze

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Monaco"

Dusty & Sweets McGee OST

Yıl: 1971 ABD

Tür: Pop, Doo-Wop, Rock & Roll, Rhythm & Blues

"F" Rate: 9/10

I.A.R. tavsiyesi: Del Shannon - "Runaway"

Golden State - Division

Yıl: 2011 ABD

Tür: Indie Rock

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Rocket"

Marillion - Seasons End

Yıl: 1989 İngiltere

Tür: Progressive Rock, Pop/Rock

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Easter"

The Shaolin Afronauts - Flight Of The Ancients

Yıl: 2011 Avustralya

Tür: Jazz-Funk, Afrobeat

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Shaolin Theme"

Buena Vista Social Club - Buena Vista Social Club

Yıl: 1997 Küba

Tür: Afro-Cuban Jazz, Son Cubano, Latin Jazz

"F" Rate: 10/10

I.A.R. tavsiyesi: "Chan Chan"

Divinyls - Divinyls

2011-12-25T00:37:00.000+02:00

Divinyls adını duyan varsa %90 I Touch Myself şarkısı sayesinde duymuştur. Yok eğer duymayan varsa onlar için ise Divinyls sadece "I Touch Myself'i söyleyen grup" olarak kalacaktır. 90'ların hemen başında büyük sükse yapan bu şarkının arka plânında 30 yıllık bir rock tecrübesinin yattığını öğrenmek ancak internet ansiklopedileri sayesinde mümkün oldu. Çünkü kurulduğu 1980'den bu yana yalnızca 5 stüdyo albümü yapan ve haliyle pek popüler olmayan Divinyls'i bir anda parıl parıl parlatan I Touch Myself, mahalle mahalle dolaşıp tecrübe satıyor olsan bile illâki bir liste hiti yapmadan kendi kıtandan dışarı çıkamayacağını yüzüne vuruyordu.

1980'de solist Christina Amphlett ve gitarist Mark McEntee tarafından kurulan Divinyls, aslında zaman içinde değişimler yaşayan 5 kişilik bir gruptu. Ama ikili dağıldıkları yıl olan 1996'ya kadar hiç ayrılmadı. İlk albümleri Desperate'i 1983'te çıkaran grup, belli aralıklarla özellikle ülkesi Avustralya'da listelere abone olup, konserlerde ful çeken bir rock ikonu haline gelmiş. Ama onları hem Amerika'nın, hem de bizim tanımamızı sağlayan I Touch Myself'in de bulunduğu kendi adlarını taşıyan (aslında yazılış olarak albüme diVINYLS demişlerdi) 1990 tarihli işleri en iyi kabul edilir. Yani en azıdan ben öyle kabul ederim. Zaten 90'lar başında ülkede kaseti çıkan tek albümleri oydu diye biliyorum ki yanılıyor da olabilirim. Yıllar sonra ulaşılması daha kolaylaşan külliyatları içinde bu defa daha bilinçli şekilde test ettiğim üzere en iyisinin de diVINYLS olduğu yönünde fikrim sabittir.

I Touch Myself, baştan çıkaran sözleri, kirli pop rock çekiciliği ve Christina Amphlett'in, boş anına denk geldiği bir erkeğin aklını uçurabilecek sesiyle, kısaca herşeyiyle seksi bir şarkıydı. En önemlisi de hâlâ o telden çalıyor olması. 80'ler sonu 90'lar başı muhafazakârlığında yeşeren "ne zaman seni düşünsem kendime dokunuyorum" cümlesinin eskimesi beklenemez. Zaten hangi dönemde yeşerirse yeşersin, herkesin gözü önünde durup da bir türlü mikrofonun önüne en yalın haliyle çıkmayı beceremeyen liriklere kapak olan bu şarkı o dönemin sıradışı örneklerinden biri haline bile gelmişti. Hatta yobaz Teksas'ta verdikleri bir konserde şarkı esnasında görevlilerin fişi çektiği bile söylenir. Pornoyu gösterip vermeyen erotizm bir beceriyse (ki olaya sanatsal açıdan yaklaşmıyorsak beceri meceri değildir!) I Touch Myself'in olayı anlaşılmıştır.

Kaldı ki bu güzel albüm I Touch Myself'in tekelinde bir albüm değil kesinlikle. Aynı söz, müzik ve performans uyumu (hatta bazılarında daha fazlası) Make Out Alright, Bless My Soul (It's Rock-N-Roll), If Love Was A Gun, Need A Lover, Bullet gibi müthiş rock şarkılarının bünyesinde de duyuluyor, koklanıyor, tadılıyor. Hele o Need A Lover, gelmiş geçmiş en karizmatik rock besteleri diye henüz doğmamış listeme girişini çok önceden garantilemiş bir adrenalin harikasıdır. Fakat üzücü olan, ne diVINYLS öncesindeki albümleri, ne de sonrasındaki veda albümleri Underworld bu kalitenin yanından bile geçememişlerdir bana göre. En azından kariyerleri boyunca şu dünyaya çok iyi bir albüm bırakmayı başarmışlardır ya, gerisinin fazla önemi yoktur. (Bu feci klişe cümle bir süre sonra kendini imha edecektir!) Gerçi Christina Amphlett'in bu albümde sesini, nefesini verdiği şarkıları duyunca hormonal dengeleri altüst olanlar için iyi şarkılardan kurulu başka iyi Divinyls albümleri olsa fena olmazdı.

1. Make Out Alright
2. I Touch Myself
3. Lay Your Body Down
4. Love School
5. Bless My Soul (It's Rock-n-Roll)
6. If Love Was A Gun
7. Need A Lover
8. Follow Through
9. Cafe Interlude
10. Bullet
11. I'm On Your Side

Mastodon - The Hunter

2011-12-20T23:56:00.000+02:00

Mastodon, hiç şüphesiz 2000'ler heavy metal müziğinin yaşayan en sıkı isimlerinden birisi. Bu gerçeği sadece iki yıl önce anlamış olmanın gecikmişliğine fazla kafa takmadan 5 stüdyo albümünün tadını çıkarmak gerek. 1999 Atlanta, Georgia'da kurulmuş, ilk albümü Remission'ı 2002'de, sonrakileri de ikişer üçer yıl aralarla çıkarmış olan grup, en son Crack The Skye ile ortalığın tozunu atmıştı. Gerçi ondan sonra dinlediğim Jonah Hex EP'sinin score sıkıcılığı kendileriyle en son görüşmemdi ama onu duymamış sayıyorum. Yeni albümleri The Hunter'ı bazı hayranları kadar fanatik bir geri sayımla beklemesem de, metal camiasındaki bu grup ve albüm kalabalığında nefes alacak bir alan yaratacağına kesin gözüyle bakıyordum. Beklenen oldu ve Troy Sanders (bas, vokal), Brent Hinds (gitar, vokal), Bill Kelliher (gitar), Brann Dailor (davul) kare asının son bombası The Hunter 2011 Eylül'ünde günyüzüne çıktı. Üstelik tüm Mastodon albümlerini iyi kötü dinlemiş kendi halinde bir dinleyen olarak bence belki de şimdiye kadarki en iyi albümle.

Grubun kaostan beslelen, fakat o kaosu sertliğinden ve zekâsından ödün vermeden evcilleştiren progressive metal, heavy metal, hard rock, stoner rock, sludge metal karması duruşu yeni albümde aynen devam ediyor. Tutucu metal çevreler tarafından kayıtsız şartsız kabul görebileceği gibi, yine aynı çevreler tarafından yumuşamakla veya cilâlanmakla suçlanıp burun kıvrılabilecek "yeni albüm" sendromundan şimdiye kadar hiç muzdarip olmamış bir gruba da bu yakışır. Bir önceki Crack The Skye'ın içe dönük, deneysele uzanan progressive konseptine nazaran, üçer beşer dakikalık yoğun groove metal kreasyonlarıyla ailenin yaramaz çocuğu gibi duran The Hunter, buna rağmen sıkıcı ana akım taraklarına bez bırakmıyor. Her enstrüman kendi gücünün farkındalığıyla hem şarkıların plânlarına sadık kaldıklarını, hem de o sınırlar içinde emprovize giriş çıkışlar yapabilecek özgürlüğe sahip olduklarını gösteriyorlar.

Blue Eyed Devils, Fiend Without A Face, Four Hour Fogger, The Blood Vessels, West End Motel gibi yaratıcı isimlere sahip türlü gruba girip çıkmışlığı, kurup dağıtmışlığı olan gitar ve vokaldeki Brent Hinds, grubun karizmatik lideri konumunda. The Hunter'ın yılın en iyilerinden biri olduğunu anlamak için öyle oturup baştan sona kesintisiz dinlemem de gerekmedi açıkçası. Şöyle ki, sindire sindire dinlemek istediğim bazı albümleri hızlı geçişlerle kontrol etme alışkanlığım vardır. Böylece bir filmin fragmanını izlemiş gibi hissederim. Hoş, bazen fragman izlemek de tehlikeli, yanıltıcı ya da can sıkıcı olabilir. Neyse, bu hızlı geçişler esnasında artık nereleri hızlı geçip nerelere takıldıysam, erken efsanelerden biriyle karşı karşıya kaldığımı hissettim. Hislerimin kesin adını koymak için de oturup adam gibi Black Tongue'dan The Sparrow'a kadar süren kulak kanırtıcı bir yolculuğa çıktım.

Black Tongue'un paldır küldür dalışı başlarda biraz yavan gelse de, zamanla grubun kaotik bütünden kopardığı nadide parçalardan biri olduğunu anlayabilirsiniz. Ardından gelen Curl Of The Burl albümün ilk single'ı olması yanında En İyi Metal/Hard Rock Performansı dalında Grammy adaylığı kazanmış gülle gibi bir şarkı. Blasteroid ile Black Tongue ayarındaki celâllenmesine geri dönen Mastodon, Brent Hinds'in çılgın atarlı vokaliyle de dikkat çekiyor. Stargasm, Octopus Has No Friends, All The Heavy Lifting falan derken albüm bayırdan aşağı kopup gidiyor. Sıradaki The Hunter ise ortamı yumuşattığı gibi, tarifli tarifsiz bir duygu seli yaratıyor. Zaten albümün adının geldiği yer de bunun kanıtı sayılır. Brent Hinds, The Hunter adını ve tabiî albümü 4 Aralık 2010 tarihinde avlanırken kalp krizi geçirip hayata veda eden kardeşine ithaf etmiş.

Albümün ikinci yarısı bana şimdilik albümün ışıltısından pek nasiplenmemiş gibi gelen Dry Bone Valley ile start alıyor. Thickening nasıl nereye gideceği kestirilemeyen ilginç bir tasarım. Creature Lives ile hiç beklenmedik biçimde elektronik bir intro sonrası senfonik ağırlığı, depresif hacmi, epik dengesi olan bir deneyim. Spectrelight bana 80'lerin o yaldır yaldır speed metal günlerini anımsatmadı desem yalan olur. Hatta başkalarına da anımsatmaz dense toplu yalana girer. Bedazzled Fingernails'de grubun içine biraz Primus, biraz Dario Argento kaçmış, çok da iyi durmuş. Kapanışı yapan The Sparrow ise hem böylesi bir albümün finalini yapan bir tamamlayıcı, hem de kendi giriş-gelişme-sonucunu yaratan bağımsız bir ruh olarak beni kör kuyularda merdivensiz bıraktı. Daha motoru soğumadan bir metal albümünü (artık progressive, heavy, power, death, industrial ne olursa olsun!) tekrar dinlemek istediğimi uzun zamandır hatırlamıyorum. Mastodon iyi ki var ve iyi ki böyle albümler hâlâ yapılabiliyor.

1. Black Tongue
2. Curl Of The Burl
3. Blasteroid
4. Stargasm
5. Octopus Has No Friends
6. All The Heavy Lifting
7. The Hunter
8. Dry Bone Valley
9. Thickening
10. Creature Lives
11. Spectrelight
12. Bedazzled Fingernails
13. The Sparrow

Tiger Baby - Open Windows Open Hills

2011-12-17T23:08:00.000+02:00

1999'da Pernille Pang, Nikolaj Tarp Gregersen, Benjamin Teglbjærg tarafından Danimarka'nın başkenti Kopenhag'da kurulan Tiger Baby, trip hop ve electropop'un buluşma noktasından dream pop'a çağrı atıp stüdyoda buluşuyorlar. Tarafımdan verilmiş bu kısa Danca, Coğrafya ve Müzik derslerinin kimseye bir faydası olmaz ama umarım belki bu yazı sayesinde daha fazla insan bu şirin ve yetenekli grubun farkına varır. Ben de buna benzer bir yazı sayesinde buldum kendilerini. Lost In You (2004) ve Noise Around Me (2006) adında iki güzel albümleri bulunduğunu hemen test ettim. Özellikle Lost In You'nun 2004'ün en iyi albümlerinden biri olduğunu çok feci bir gecikmeyle de olsa söyleyebilirim. İki nerd görünümlü bilgisayar şahini ile, meleksi bir kadın vokalden oluşan Tiger Baby, uzun bir moladan sonra üçüncü albüm Open Windows Open Hills ile synth pop, electropop ve dream pop sevenlere el sallıyorlar.

Albüm kulağıma yeni yeni oturmakta ve şimdilik bir Lost In You olmasa da, Noise Around Me'yi çoktan geride bıraktı diyebilirim. İlk şarkı Landscapes'in yoğun synth dalgalarıyla bana sıcak yaz akşamlarını anımsatan pop mantığı, bir europop ucuzluğunda değil, kendini ciddiye aldırabilen bir unipop diriliğinde. (Artık ne demekse!) Aynı yoğunluk ve kalite sadece Landscapes'te değil, Heart Of Stone'da ve You'da da var. Fazla farkettirmeden elektro türler arasında kısa sıçramalar yaptıkları da dikkatli kulaklardan kaçmayacaktır. Mesela Les Innocents ne kadar modern ve ciddi bir trip hop kıvamındaysa, hemen peşinden gelen Pullback, bir elinde VHS bir film, ötekinde ise poşet içinde iki litrelik kola ve çekirdek kesekağıdı bulunan 80'lerin zıpırlığıyla dans ede ede içeri giriveriyor. Elbette başka şarkılardan başka türlü tatlar da alınabilir, nostaljik okumalar da yapılabilir. Hiçbir şey beceremiyorsa bile, sırf bunu becerebilen bir albüm, yani başka insanlara aynı veya aynı insanlara başka şeyler söyleyebiliyorsa o albüm iyidir. Hatta iyiden birkaç adım öteye geçmiş, biz de oraya gidebilelim diye sağlam bir köprü bile kurmuştur kaşla göz arasında.

1. Landscapes
2. Crystal Ball
3. Heart of Stone
4. P Plays the Piano
5. Left Unsaid
6. Four Points on the Horizon
7. You
8. Les Innocents
9. Pullback
10. Miss Blume

Nikki Lane - Walk Of Shame

2011-12-16T00:35:00.000+02:00

Günün birinde herşeyini bırakıp kendini yollara atan teenage Nicole Lane Frady, ilk albümü Walk Of Shame'i çıkaran Nikki Lane'e dönüşene kadar orta karar bir diziye konu olabilecek bir dizi olay yaşamış. Aslında senaryosunu bizzat kendisi yazsa orta kararı bir üst karara dönüştürebilecek güçlü bir kaleme sahip. Bunu sadece şarkı sözlerinden değil, yaşadıklarını ve hayata bakışını dile getirdiği kısa pasajlardan da anlamak mümkün. Amerika'nın tutucu Güney Carolina'sında sıkıcı bir ev kadını olmamak uğruna kendini Los Angeles'a atan, çeşitli işlere girip çıkan, amatörce modayla uğraşan Lane, geçen yıllar içinde müziğe de bulaşınca, üstelik 1-2 sıkı gösteri çıkarınca dikkatleri üzerine çekmeyi başarıyor. O dikkat çekmenin adı da Lane'in hep yaşamak istediği New York'tan aldığı iş teklifleri şeklinde oluyor.

İlk başlarda amacı meşhur olup New York'a kazık çakmak değil. Ama müzisyen olan erkek arkadaşı albüm yapmak için kendisini terk edip yaban ellere gidince bunalımlı günler kaçınılmaz olanın düğmesine basıveriyor. Nikki Lane bu dönemi çok içten ve dokunaklı biçimde anlatıyor kısa biyografisinde. İşe en baştan başlayıp Waylon Jennings, Loretta Lynn, John Prine, Merle Haggard gibi ustaların country klâsiklerini yorumlamaya çalışarak kendini yetiştirmek istiyor. Bu süreçte özgüven kazandığı gibi, içindeki müzik aşkını ve şarkı yazma/yorumlama yeteneğini de keşfeden güçlü bir uyanış yaşıyor. Bu öyle bir uyanış ki, bütün albümü bir ay içinde yazıp bitiriyor. Sonra güneye, Nashville'e giderek kendi deyimiyle "intikam albümü" için stüdyoya giriyor.

Eylül 2011'de çıkan Walk Of Shame albümünden önce, Temmuz'da dört şarkılık Gone Gone Gone EP'si Nikki Lane hakkında fikir verici nitelikte. Walk Of Shame ise, Lane'in bilinçli bir şekilde adım adım üstüne gittiği klâsik isimlerin etkisinde olduğunu hissettiren, bunun yanında sözde country pop yaptığını iddia eden Taylor Swift benzeri yalapşap projelerden farklı bakılması gereken mainstream öğeleri de içeren bestelerden oluşmakta. Yanı americana/alt. country ile country pop arasında gezinen bir albüm. Gerçi hepten alt. country olsa tadından yenmezmiş. En önemlisi "proje" olmadığını sezdiren bir "pop" ruhu mevcut kanımca. Alışıldık kadın country şarkıcılığına alternatif karizmatik bir duruş getiren Neko Case, Tift Merritt, Heather Nova, Shannon McNally gibi dişli isimlere daha yakın bulduğum Nikki Lane ve onun şarkıları, zamanla klâsik country normlarından azaltıp kendinden çoğaltarak yolunu bulacaktır. Walk Of Shame bu inancı yüklemek için kâfi bir albüm.

Lies ve Walk Of Shame ile taş gibi bir açılış yapan Nikki Lane, Coming Home To You ile akustik tüller arasından süzülen duru bir folk nefâseti sunuyor. Önceden kendini ispat etmiş Gone Gone Gone, efkâr yüklü country blues Save You, hüzün ile mutluluk arasına salıncak kurmuş Come Away Joe, bu ahşap karışıma güzellik katan besteler. Hele de ikişer dakikadan oluşan Sleep For You ve Hard Livin' adında iki şarkı var ki, ticari ellerde üçer dörder dakikadan single mingle yapılıp cılkı çıkarılabilirdi. Oysa güzel şeyleri tadında bırakmanın keyfini yaşatıyorlar. Nikki Lane sevilmeyecek bir şarkıcı değil. Hatta müziğe atılmaya karar vermeden evvel şarkıcı bile değildi. Ama o kadar dinç ve kararlı, doğal ve kırılgan bir sesi var ki, kulak vermek lâzım. Lane şu sıralar Nashville'de sahibi olduğu High Class Hillbilly adlı ikinci el butiğinde turdayken topladığı parçaları satmakla meşgulmüş. Belki de intikamını almış olmanın verdiği bir rahatlama sözkonusu. Ama Walk Of Shame'den sonra temennimiz en kısa zamanda yeniden terk edilmesi yönünde.

1. Lies
2. Walk Of Shame
3. Coming Home To You
4. Gone Gone Gone
5. Sleep For You
6. Look Away
7. Hard Livin'
8. Save You
9. Come Away Joe
10. Blue Star In The Sky
11. Just Can't Be Satisfied_MSTR

Drive (OST)

2011-12-11T01:31:00.000+02:00

Danimarkalı yönetmen Nicolas Winding Refn'in Amerika yapımı filmi Drive'ı, gündüzleri bir tamirhanede ve aynı zamanda araç dublörü olarak film setlerinde çalışan, geceleri ise özel ayarlanmış bazı soygunlarda direksiyon sallayan isimsiz sürücünün gizemli hikâyesini işleyen bir film. Geçmişi, geleceği, anası, babası, yeri, yurdu herşeyi belirsiz bu adamın birgün komşusu Irene ve onun küçük oğlu ile kurduğu yakınlaşma, hatunun hapisteki kocasının çıktıktan sonra mafya ile olan kapanmamış hesabını kapatma cengâverliğine soyunmasıyla geri dönüşü olmayan bir yola (film tanıtımlarındaki bu ifadeye de hastayımdır!) girer. Olaylay gelişir. (Bu da ayrı bir fenomendir tabiî!) Poizitif eleştirilerden başı dönmüş sıkı bir film olduğu kadar, filmin yarattığı neo-noir dokunun boş beleş olmadığının farkına varmamızın en belirgin nedenlerinden biri de müzikleri.

Albümde 5 adet elektropop şarkı ile birlikte New Yorklu usta müzisyen Cliff Martinez'in irili ufaklı 14 score hadisesi yer almakta. Önce şarkılara değinmek gerekirse hepsinin yarattığı 80'ler synth (ve biraz da dark) pop örneklerinin filmin ruhani nostaljisiyle birebir örtüştüğünü söylemek yanlış olmaz. Fransız electro house kişisi Kavinsky'nin Brazilyalı şirin grup Cansei de Ser Sexy vokalisti Lovefoxxx ile birlikte yaptığı Nightcall ile açılış yapan albüm, Kanadalı synth popçu Desire'ın Under Your Spell hoşluğuyla sürüyor. Kendisine College adını vermiş yine Fransız electro clash müzisyen Mitch Silver'ın Electric Youth diye daha albümü bile olmayan bir grupla (ya da şarkıcı da olabilir, artık bu isimlere hiç güven olmuyor!) yaptığı A Real Hero çizgiyi bozmuyor. Çizgiyi bozan ise yine usta bir score sanatçısı olan İtalyan Riz Ortolani'nin hemşehrisi Katyna Ranieri'ye vokal yaptırdığı hisli Oh My Love ki, şarkı bu albümden çok bir Disney animasyonunun bünyesine yakışırdı. Son olarak Seattle kökenli indie electronic, synth pop, post-punk grubu Chromatics'in 2007 tarihli IV: Night Drive albümlerinin kapanışında da yer alan ve birazdan gelecek Cliff Martinez'in olağanüstü bestelerine hazırlık mahiyetindeki enstrümantal Tick Of The Clock ile ufaktan arka koltuğa pısan soyguna karışmış ergen ürkekliğine bürünebiliyoruz.

Martinez besteleri, ortalama bir bakışla çoğu score albümde rastlayacağımız bestelerden oluşmakta. Ambient genişliğini sinematik olarak tamama erdiren, ama özellikle asansör, deniz feneri altındaki plaj, soygundan kaçış gibi sahnelerdeki ruhu ancak filmi izledikten sonra yaşayabileceğiniz şeyler bunlar. O yüzden filmi görmemiş birinin aynı keyfi alması zor sanırım. Pekçok iyi filmde ve müziklerinde aynı örtüşme bâkidir. Drive'da sanki biraz daha fazla. Çünkü filmi izledikten sonra akılda kalan en mühim unsurlardan birinin müzikleri olması filmi de seyircinin gözünde ileri taşır. Drive'ı görmeden şu albümü dinlemek herkeste aynı etkiyi uyandırmaz, hatta sıkıcı bile gelebilir. Cliff Martinez belki henüz Ennio Morricone veya Hans Zimmer yoğunluğunda bir sanatçı sayılmaz. Fakat yine de filmden bağımsız bir albüm duygusu yaratmama ustalığına (ki bu benim gözümde bir ustalıktır) sahip bir insan. Bu sayede önce filmi görmeye ve bir taşla iki kuşu devirmeye yönelik bir amacı gerçekleştirmiş olmakla olumlu bir iş yapıyor.

1. Kavinsky & Lovefoxxx - Nightcall
2. Desire - Under Your Spell
3. College - A Real Hero (feat. Electric Youth)
4. Riz Ortolani - Oh My Love (feat. Katyna Ranieri)
5. The Chromatics - Tick of the Clock
6. Cliff Martinez - Rubber Head
7. Cliff Martinez - I Drive
8. Cliff Martinez - He Had a Good Time
9. Cliff Martinez - They Broke His Pelvis
10. Cliff Martinez - Kick Your Teeth
11. Cliff Martinez - Where's the Deluxe Version
12. Cliff Martinez - See You in Four
13. Cliff Martinez - After The Chase
14. Cliff Martinez - Hammer
15. Cliff Martinez - Wrong Floor
16. Cliff Martinez - Skull Crushing
17. Cliff Martinez - My Name On a Car
18. Cliff Martinez - On the Beach
19. Cliff Martinez - Bride of Deluxe

Kidstreet - Fuh Yeah

2011-12-09T01:02:00.000+02:00

Davulda Karl Snyder, synth ve gitarda Cliff Snyder, piyano ve vokallerde Edna Snyder'dan oluşan, soyadlarından anlaşılacağı üzere üç kardeşin kurduğu Kidstreet, Kanada'nın yeni indie ve synth pop hediyesi. Elektronik altyapıya canlı enstrümanları katık eden sevimli ve zeki bir pop anlayışları var. Buradaki mühim kelime "zeki". Zira kısa yoldan voleyi vurmalarını sağlayabilecek başı sonu belli, nakaratı hazır şarkılar yerine becerilerini daha iyi sergileyebilecekleri özgür tasarımlar gerçekleştirmişler. Sound olarak kolayca mainstream eğilimler üzerinden prim yapabilecek kıvamda yapım ve yayım ustalıklarına karşın, kimi zaman bu soundu biraz emek isteyen, ama o emeğin sonunda eklektik pop kalitesine ulaşma yolunda dinleyeni yarı yolda bırakmayan şekilde şarkı formuna dönüştüren bir grup.

Kidstreet, 2011 içinde önce X adlı EP'lerini, ardından Birthday Boy ve Never Coming Back single'larını, en son da debut albümleri Fuh Yeah'yi çıkararak şans arıyorlar. Albüm, az önce ifade etmeye çalıştığım, şimdi tekrar okuyunca ufaktan sıvadığımı sandığım kalite algımı ilk elden bana hissettiren leziz synth pop X ile açılıyor. Birthday Boy, hızlı ve hınzır Edna Snyder vokaliyle renkli bir devam sağlıyor. Ama ardından gelen Penny Candy'nin hem müzik, hem de aynı tipteki Edna vokaliyle sanki bir önceki şarkıyı tekrar ediyor görüntüsü beni biraz endişelendirdi. Yanlış anlaşılmasın, bu iki şarkı hiç de kötü şeyler değiller ve bu rapimsi vokal şarkılara bir enstrüman kıvraklığı bile katmış denebilir. Yine de aradaki benzerlik, acaba aynı formüller üzerinden ilerleyecek bir tembellik ürünü mü dinliyoruz kaygısı yaratabilir. Umarım bu böyle gitmez diye düşünürken Out Loud benim kapıldığım bu tuhaf hisleri biraz toparlıyor.

Albümün tam ortası, albümün isim şarkısı Fuh Yeah'nin görkemi ile şenlenince birden yelkenlerim suya iniyor, "tamam, olmuş bu grup" deyiveriyorum içimden. Diğer yarısında ise Edna'nın bu kez piyanosunu konuşturduğu enstrümantal Song, synth pop'un hakkını veren The Future Is A Fever ve güzelliğiyle bizi kapıda karşılayan X'in bu kez kıyafet değiştirmiş haliyle yolcu ettiği remiksi dikkat çekici anlar yaratıyorlar. Böylece Snyder kardeşler içten bir hoşgeldini hak ediyorlar. Grup ismi olarak keşke Snyder'ı seçselermiş demeden edemiyor, yine de bunu kafaya takmıyorum. Yeter ki her albümlerinde Fuh Yeah ve X gibi birkaç şarkı yapsınlar, hiçbir şeyi takmayız zaten.

1. X
2. Birthday Boy
3. Penny Candy
4. Out Loud
5. Fuh Yeah
6. Nineteen Ninety Three
7. Song
8. The Future Is a Fever
9. Never Coming Back
10. X (Rampue Remix)

Violens - Nine Songs

2011-12-03T21:45:00.001+02:00

New York kökenli dört müzisyenin kurduğu, 2010'da Amoral adlı bir de albüme imza atan Violens, bu albümün janr hanesinde Indie Pop, Neo-Psychedelia, Psychedelic Pop, Noise Pop, Post-Punk, Jangle Pop, Sophisti-Pop gibi dudak uçuklatan tanımlar yüklenmiş bir gruptu. Fakat kabaca bakıldığında bildiğin indie pop, bilemediğin dream pop bir müzikleri vardı. Amoral, hani pek anlamasak da anlayanların neyi anladıklarını anladığımız ve bu yüzden o anlayanlara anladıklarından ötürü saygı duyduğumuz türden şarkılar içeriyordu çoğu zaman. Aradan bir yıl geçti. Grup Kasım 2011'de ilginç bir albümle çıkageldi. İlginçlik şu ki, Violens 2011 içinde 9 ay boyunca çıkarmış olduğu tüm single'ları Nine Songs adıyla bu albümde toplamış. Hem de albümün birçok kaynakta ikinci albümleri olarak değil, bir nevi best of statüsünde gösterilmesini istemiş. Yani daha ilk albümün teri soğumadan yepyeni şarkılarla bir best of yapmış.

Yukarıda saydığımız muhteviyatları Amoral'a nazaran biraz daha azaltılmış, donmuş psychedelia oranı düşürülmüş, 60'lar jangle pop'unun göğsüne yatarak günümüz indie standartlarıyla yoğrulmuş sade bir albüm olarak Nine Songs, bu sadeliğin hakkını sade biçimde sivrilttiği bazı şarkılarıyla veriyor. When To Let Go'nun jangle pop, Be Still ve Spirit'in indie rock, Totally True ve Every Melting Degree'nin harika birer post-punk, Something Falling'in dream pop kalıplarını doğrudan yansıtan besteleriyle türlü güzellikler sunuyor. Albüm bu şekilde bir müddet dereden tepeden hoş bir seyrin içindeyken özellikle son üç şarkı Through The Window, No Look On Your Face ve Something Falling ile bana konseptimsi gelen çok güçlü bir final yapıyor. Sound oluşumunda çok önemli pay sahibi Iddo Arad'ın vokal ve keyboard hakimiyeti, diğer enstrümanlardan yol sorar, yol gösterir nitelikte sanki. Bitince bir daha dinliyorum, bir daha dinliyorum. Sonra anlıyorum ki adamlar Nine Songs'un best of gibi değerlendirilmesini boşuna istememişler. Böyle güzel bir albüme de öyle değerlendirilmek yakışırmış sahiden. Sadece 9 single'ın toplanmasından ötürü değil, derli toplu bir gizem atmosferinin ayrılmaz parçaları olmalarından dolayı olsa gerek.

1. When To Let Go
2. Be Still
3. Spirit
4. Top Of The Mountain
5. Every Melting Degree
6. Totally True
7. Through The Window
8. No Look On Your Face
9. Something Falling

--Issız Ada Radyosu Arşivi (Kasım 2011)

2011-11-30T00:48:00.000+02:00

Rammstein - Made in Germany 1995 - 2011
Yıl: 2011 Almanya
Tür: Industrial Metal, Industrial Rock
"F" Rate: 8/10
I.A.R. tavsiyesi: "Du Hast"

Randa and The Soul Kingdom - What You Need

Yıl: 2011 Avustralya

Tür: Soul, Funk

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Watch It"

Melissa Etheridge - Brave and Crazy

Yıl: 1989 ABD

Tür: Pop/Rock, Singer/Songwriter

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Brave and Crazy"

ShamRain - Isolation

Yıl: 2011 Finlandiya

Tür: Alternative Rock, Post-Punk

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "A Room With No View"

Nick & Norah's Infinite Playlist OST

Yıl: 2008 ABD

Tür: Indie Pop, Indie Rock, Power Pop

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: We Are Scientists - "After Hours"

Coldplay - A Rush of Blood to the Head

Yıl: 2002 İngiltere

Tür: Pop/Rock, Alternative Rock

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Clocks"

The Tweeds - Goliath

Yıl: 2011 ABD

Tür: Shoegaze, Indie Rock

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Weakend Guest"

Bombay Bicycle Club - I Had the Blues But I Shook Them Loose
Yıl: 2009 İngiltere

Tür: Indie Rock, Post-Punk

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Evening / Morning"

Theodore Shapiro - Fun With Dick and Jane

Yıl: 2006 ABD

Tür: Film Score

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Office Chaos"

Depeche Mode - The Singles 81->85

Yıl: 1985 İngiltere

Tür: Synth Pop, Electronic

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "People Are People"

Beta Hector - Sunbeam Insulin

Yıl: 2011 İngiltere

Tür: Psychedelic, Soul, Funk

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Invasion"

Insomnium - Across the Dark

Yıl: 2009 Finlandiya

Tür: Melodic Death Metal

"F" Rate: 9/10

I.A.R. tavsiyesi: "Lay of the Autumn"

Lovers Electric - Impossible Dreams

Yıl: 2011 İngiltere

Tür: Pop/Rock, Synth Pop

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "One In A Million"

Kate Havnevik - Melankton

Yıl: 2006 Norveç

Tür: Electronic, Downtempo

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Travel in Time"

re:lounge - Celebrating The Hits Of George Michael & Wham

Yıl: 2011 ABD

Tür: Downtempo, Lounge, Chillout

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Wake Me Up Before You Go Go (L'esperanza Remix)"

Saint Jude - Diary of a Soul Fiend

Yıl: 2011 İngiltere

Tür: Blues Rock, Southern Rock

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Little Queen"

The La's - The La's

Yıl: 1990 İngiltere

Tür: Indie Pop, Jangle Pop

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "There She Goes"

Manic Street Preachers - National Treasures - The Complete Singles

Yıl: 2011 İngiltere

Tür: Alternative Rock, Britpop

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Your Love Alone Is Not Enough"

Uh Huh Her - Common Reaction

Yıl: 2008 ABD

Tür: Electropop, Synth Pop

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Say So"

Stone Temple Pilots - Core

Yıl: 1992 ABD

Tür: Grunge, Hard Rock, Alternative Rock

"F" Rate: 9/10

I.A.R. tavsiyesi: "Creep"

Bombay Bicycle Club - A Different Kind Of Fix

2011-11-27T22:27:00.001+02:00

2005'te The Canals adıyla henüz 15'li yaşlarında Channel 4'un yetenek yarışması Road To V'yi kazanan ve bazı festivallerde çalma fırsatı yakalayan İngiliz indie rock dörtlüsü Bombay Bicycle Club, iki EP ve ilk defa bir UK Rock derlemesinde kendileriyle tanışma fırsatı bulduğum Evening/Morning şarkılarıyla dikkat çekmiş bir grup. Evening/Morning kulağıma o kadar değişik gelmişti ki, bu şarkıya ve yeni isimlerine tav olduğum bir grubun albümünü sabırla beklemeye başlamıştım. O albüm Temmuz 2009'da I Had the Blues But I Shook Them Loose adıyla geldi. Ama ne var ki umduğum kadar sevip sayamadığım, arada bir bile takılamadığım, yine de belli bir kalite çıtasını daha ilk albümden yakaladığını düşündüğüm bir işti. Evening/Morning çıtayı tavana vurmuştu belki de. Bunu saymayız deyip ikinci albümü beklemeye başladım. (Bu bekleme mevzunu yazdıkça sanki adamların kapısında yatacak oldum gibi bir hisse kapıldım ki öyle birşey yok. Çıktığını duyunca az biraz heyecanlandım mânasında!)

O ikinci albüm de yine Temmuz ayının 2010'unda Flaws adıyla göründü. Fakat bu defa içinde bir Evening/Morning bile olmayan, en sıkı hayranlarının dahi çok beğenmediği bitse de gitsek bir albümdü Flaws. Her yıl bir albüm gibi bir yola giren Bombay Bicycle Club, bu defa Ağustos 2011'de A Different Kind Of Fix ile üçüncü denemesini yapıyor. Gerçi pekçok otoriteye göre daha ilk albümden kendilerini tekrar denemelere fırsat vermeyecek ölçülerde ispatlamışlardı. Bu deneme lafı benim için. Ben de albümü pek bir gönülsüz dinlemeye başladım doğrusu. Çünkü iki koca albüme rağmen elimde sadece bir, bilemedin iki, olmadı en fazla üç şarkılık bir indie rock grubu vardı. Evening/Morning dışında kalan o diğer iki şarkının adını sabaha kadar dövseler hatırlayamam.

Grup bu defa A Different Kind Of Fix ile deyim yerindeyse turnayı alnının çatısından vurmuş adeta. İlk dinleyişte 4-5, sonrakilerde yavaş yavaş 7-8 şarkısına sevgi beslediğim bir BBC albümünü hele de Flaws'dan sonra hiç beklemiyordum. Yatmış olduğum ters köşenin şokundan kurtulunca, keşif dinletisinin ardından mimlediğim her albüme yaptığım üzere adam gibi her şarkısını baştan sona dinlediğim bir gün onun değerini daha bir anladım. How Can You Swallow So Much Sleep ile ruhani bir giriş, ardından hafif bir drum machine şımarıklığıyla yapılan açılış iyi bir albümün sinyallerini veriyor gibiydi. Sonraki iki şarkının ardından biraz tereddüte düşsem de, Lights Out Words Gone sade indie pop yapısıyla biraz daha ümitlendirdi. Ama Take The Right One, grubun Evening/Morning'den bile daha iyi bir şarkı yazabileceğine olan inancımı körükleyen olağanüstü bir beste oldu. Bana göre albümün en iyi olmasından bile fazla anlam içeren, yarattığı epik dream pop hüznünü dinamik indie rock ile halvet eden, yarattığı bu atmosferi şarkı boyunca bir an olsun terk etmeyen, yaralayan, acıtan, ağlatan bir şarkı Take The Right One. Bir albümde onun gibi bir şarkıya rastlamak en basitinden acımasızlık!

Take The Right One'ın ardından gelecek olan şarkı da talihsiz diğer yandan. Grup onu da Shuffle diye albüm disiplini içinde gayet neşeli, ritmik ve pozitif bir şarkıyla aşmaya çalışmış. Take The Right One'ın tepemize koyduğu kara bulutlu, günbatımı ufuklu manzarayı dağıtmayı bir nebze başarsa da, asıl görevinin bu olmadığı, kendi ayakları üstünde kişilikli bir indie pop/rock olmayı başardığı kesin. Beggars, Fracture, What You Want ve hüznü iyice piyano dibine vurduran Still, bu güzel albüme garnitür niyetine konmadığını hissettiren parçalar. Nedense Still'in sıkı bir kapanış şarkısı olmasına izin vermeyip albüme bonus olan Beg ile nihayetlenen A Different Kind Of Fix, grubun sonunda iyi şarkı formülünü çözdüğünü, gedikleri onardığını iyiden iyiye belli eden bir şekil ve şamalde. Aklım hâlâ Take The Right One'da olsa da bunu görebiliyorum. Grubun artık dream pop'a (ya da rock'a!) kaymaya daha bir meyilli uyumu, Jack Steadman'ın çoğu zaman bisikleti elinden alınmış çocuk hissiyatıyla yaptığı vokallerin bu kez hedefi tutturmasıyla kendi zirvesini buluyor. Artık Bombay Bicycle Club'ın en iyi albümü diye bir albüm var. Demek ki her grup üçüncü bir şansı hak ediyormuş!

1. How Can You Swallow So Much Sleep

2. Bad Timing

3. Your Eyes

4. Lights Out, Words Gone

5. Take The Right One

6. Shuffle

7. Beggars

8. Leave It

9. Fracture

10. What You Want

11. Favourite Day

12. Still

13. Beg

Georgia Fair - All Through Winter

2011-11-24T21:20:00.001+02:00

Kapağını görünce nedense tipik bir Irish Bar albümü izlenimi edindiğim, ama içine girer girmez gayet olgun, mütevazi ve kişilikli folk rock şarkılarıyla karşılaştığım All Through Winter, Avustralyalı Jordan Wilson ve Ben Riley'den oluşan Georgia Fair'in ilk albümü. Hani kapağa kötü diyeceğim, albümün hatırına diyesim gelmiyor. Lisede tanışıp kaynaşan, ortak müzik zevklerini müzisyenliğe, oradan da kaçınılmaz biçimde grup kurmaya evrilten Jordan ve Ben, 2009 ve 2010 yıllarında çıkardıkları iki EP ile sessiz sakin müzik dünyasına giriş yaptılar. EP'ler her grup için albüm müjdecisi olmayabiliyor ve rating alamayan diziler gibi kimse yüzlerine bakmazsa albüm yapamadan silinip gidiyorlar. Neyse ki Georgia Fair için işler öyle gitmiyor ve EP'leri LP yapacak olan fırsat hiç ummadıkları bir anda kendilerini buluyor.

Grubun Georgia Fair ve Times Fly EP'leri bir şekilde Seattle kökenli Band Of Horses grubunun eski elemanlarından Bill Reynolds'un menajerinin kulağına çalınınca, o da kulağına çalınan müziği tez elden Reynolds'a ulaştırınca grup için beklenen kırılma noktası nokta olmaktan çıkıveriyor. Aynı zamanda yapımcı olan ve bu tip yeni sesler bulmaya hevesli Reynolds vakit kaybetmeden Jordan ve Ben ile buluşuyor. Bob Dylan ve Fleetwood Mac sevmelerinden ve hemen hemen aynı tür müziğe gönül vermelerinden ötürü o kadar samimi oluyorlar ki Reynolds, Georgia Fair'i albüm sahibi yapma uğruna gösterdiği fedakârlıklar nedeniyle adeta grubun üçüncü üyesi haline geliyor. Hep birlikte Carolina'nın Asheville adlı bir beldesinde bulunan bilmem ne dağındaki eski bir kiliseyi mesken tutuyorlar. Jordan ve Ben, hayatlarındaki ilk karı da orada görüyorlar.

EP'lerden, önceki birikmişlerinden ve orada yazdıkları şarkılardan derleyip süzgeçten geçirdiklerini topladıkları All Through Winter sıcak, samimi, rahat ve kendini inkâr etmeme adına yükselmemeye gayret eden ya da bunu öyle gösteren doğallıkta bir kış albümü. Bill Reynolds ve Georgia Fair, kapandıkları kış stüdyosunda beraber geçirdikleri soğuk günlerin içtenliğini tam manasıyla albüme işlemişler. İlk single Where You Been?, kabul edilmesi fazla zaman almayan hoş bir parça. Neşeli görünen Remember Me ve yine temposuyla aynı görünüme sahip Morning Light da aynı hoşluktalar. Geri kalanlarda ise sivrilmesi zaman alacak akustik hüzünler, kalp ve hayalkırıklıkları, kış kederleri hakim. Times Fly, Blind, Simple Man ve Float Away bu hakimiyetin en belirgin örnekleri. Aynı zamanda hemen şimdi olmasa da sonraki Georgia Fair albümlerine umutla bakmamızı sağlayacak karakterde folk besteleri.

Biraz dah sert yapsalar tam pop rock olmuş denebilecek şarkıları gereksiz yere celâllenmeden akustize eden (uydurmanın sınırı yok!) Georgia Fair, adını andığım bestelerin dışındakilere sanki biraz daha çalışabilirmiş duygusu verdi. İlk albümde o kadar olur. Mühim olan sonrası. Şahsen kendilerini akustikten içi geçmiş folkçuların baygın albümler yapa yapa silinip gittiği bir konumda görmeyi istemem. Zira bunun böyle olmayacağını gösteren ışıklar var kendilerinde. Birileri bir şekilde keşfetmese onlardan haberimiz olmayacaktı. Keşfedilme şansını iyi kullanmak istiyorlarsa aynı tavır ve sound ile, ama bir albümün on küsür şarkıdan oluştuğunu unutmadan hareket etmeleri iyi olacaktır. Anafikirlerden biri de, şayet müzik yapıyor ve keşfedilmek istiyorsanız öyle "iyi müzik yapıyorsan şans gelir seni bulur" zırvalarına prim vermeden, demo EP, korsan, fanzin ne bulursan ortamlara dalacaksınız şeklinde beliriyor. O zaman belki Bill Reynolds'ın menajeri gibi adamlar gelir sizi bulur.

1. Times Fly

2. Blind

3. Where You Been?

4. My New Home

5. Float Away

6. Simple Man

7. Time

8. Remember Me

9. Halfway Gone

10. Morning Light

11. As The Sun Fades

Birdy - Birdy

2011-11-19T23:29:00.001+02:00

Asıl adı Jasmine Van den Bogaerde olan ama kendine Birdy ismiyle bir kariyer seçen 1996 doğumlu kızımız, annesinin bir konser piyanisti olmasının da etkisiyle 4 yaşında piyano çalmayı öğrenmiş, 7 yaşında da kendi şarkılarını yazmaya başlamış. Bu tip müzisyen özgeçmişlerini görünce bunların oyun oynamaktan başka bir derdi olmayan 4 ve 7 yaşındaki çocuklardan farklı bir dehaları olduğunu fark etmek canımı sıkmıyor değil. Birdy bununla kalmayıp 12 yaşına geldiğinde kendi yazdığı şarkısı So Be Free ile yetenek yarışması Open Mic UK birincisi olmuş. Warner Bros da hemen kontratı önüne koymuş. İlk ciddi çıkışını da Bon Iver coverı olan Skinny Love ile gerçekleştirmiş. Hazır cover demişken, albümde Fleet Foxes'ın White Winter Hymnal parçasının da hoş bir yorumu bulunmakta.

Dinlemekte olduğum albüm, orijinaline üç parça daha eklenmiş olan Deluxe Version. Genel olarak piyano tabanlı ve haliyle hüzünlü indie pop bestelerinin kolkola girdiği oldukça kaliteli bir albüm bu. Birdy'nin gayet yetkin olmakla birlikte öyle çok sıradışı, uzun süre akıllardan silinmeyecek bir sesi yok. Ne var ki çoğunlukla kendi yazdığı şarkıların alt-üst yapılarındaki dingin tutku, sıklıkla Tori Amos tonundan çınlıyor. Henüz ilk albümüyle böyle bir referans edinmek her kızın, hele de 96 doğumlu her kızın harcı değil. Onun harcının sağlam olduğu 1901, People Help The People, Fire and Rain, coverlar Skinny Love ile White Winter Hymnal, ayrıca piyanosuna elektronik destek de aldığı The District Sleeps Alone Tonight ile yine bu bağlamda albümün en iyilerinden olduğunu düşündüğüm Young Blood örneklerinden belli. Şimdilik bunların dışında kalanlarla aram pek iyi değil. O yüzden kendisinin Tori Amos mirasını devralmaya, Regina Spektor ile aşık atmaya tam manasıyla hazır olduğunu birkaç Birdy albümünden sonra anlayacağımız açık bence. Lâkin benim bu isimlerin zaman zaman yılgınlık veren uzun piyano baladlarına olan antipatim kimseyi yanıltmasın. Ortada genel anlamda iyi bir müzisyen ve iyi bir albüm olduğunu anlayacak kadar da pati sahibi sayılırım.

1. 1901
2. Skinny Love
3. People Help The People
4. White Winter Hymnal
5. The District Sleeps Alone Tonight
6. I'll Never Forget You
7. Young Blood
8. Shelter
9. Fire and Rain
10. Without a Word
11. Terrible Love
12. Comforting Sounds
13. Farewell and Goodnight
14. People Help The People (RAK Studio Sessions)

Coldplay - Mylo Xyloto

2011-11-18T00:47:00.000+02:00

Coldplay'i takip eden bir dinleyenim. Bildiğin Yellow'dan beri hem de. Don't Panic, Yellow, Trouble güzelliklerini içeren tanışma albümü Parachutes, iki sene sonra In My Place, The Scientist ve kanımca gelmiş geçmiş en iyi Coldplay şarkısı olması bir yana, şöyle kalabalık bir "gelmiş geçmiş en iyiler" listesi yapmaya yeltensem asla ıskalamayacağım Clocks'un yer aldığı A Rush Of Blood To The Head, üç sene sonra bu kez Fix You, Talk, Speed Of Sound gibi kozlarını ortaya seren X&Y, grubun ününü gitgide pekiştirmiş, ama üzerine çok da fazla birşeyler koyamamış kariyerinin nadide üç albümünü oluşturuyordu. Coldplay'i hoş anılarla geride bırakma vaktinin geldiğini anladığım Viva la Vida vasatlığına hiç girmeyeyim. Dikkat edilirse ilk üç albümden örnek verdiğim şarkılar aynı zamanda single olmuş, enteresan kliplerle ekranda sık sık boy ve bos göstermişti. Zaten Coldplay de bir albüm grubundan ziyade, iyi single üretebilen (ki onun da albüm başına oranı üçü geçmez), klip çekmeyi acayip seven, tipikten biraz daha hallice bir pop rock grubu gibi gelmiştir bana hep.

Yeni albüm Mylo Xyloto, çeşitli mecralarda dönen muhabbetlerin yalancısı olduğum üzere grubun son albümüymüş. Teoman'ın müziği, Clint Eastwood'un oyunculuğu, Ferzan Özpetek'in sigarayı bırakması gibi bir muhabbetse hiç umurumda değil açıkçası. Coldplay'siz de yaşayabilirim. Yine konuşulduğu üzere Mylo Xyloto'nun bir kamyon dolusu referans içeren tuhaf adı da aynı umursamazlığa sahip tarafımdan. İçeriğe bakmak lâzım. Oraya bakarsak, Viva la Vida dışındaki ilk üç Coldplay albümünün altında ezilmeyecek bir albüm yapmışlar. Pop rock ve Britpop'un dream pop ile yakın temasına tanık olduğumuz Coldplay müziği kaldığı yerden (Viva la Vida'dan değil!) devam etmekte. Hoş şarkılar yazmışlar ve aynı hoşlukta çalıp söylemişler. Ama dedim ya, Coldplay hiçbir zaman albüm grubu olmadı gözümde. Dinledikçe ve özellikle de bitirince kekremsi tatların hangisini aldığımı bile tam bilemedim. Bu yüzden 2-3 dinleyişin sonunda tekrar dinlemek isteyeceğim 2-3 şarkılarını alıp olay mahallinden uzaklaştım. Bu yüzden en iyi Coldplay albümü hangisidir diye sorsalar, 2007'de çıkardıkları The Singles 1999-2006 diye cevap verme ihtimalim hayli yüksek olurdu.

Mylo Xyloto'nun referanslarına veya Mylo ile Xyloto'nun şirin aşkını içeren konsept duruşuna hiç takılmadan, muhtemel hitlerini alıp çekilmek niyetindeydim. Ne var ki, albüm hiç beklemediğim biçimde sardı, şarkılar kulağımdan içeri yağ gibi akmaya başladı. Single olarak çıkan Every Teardrop Is A Waterfall ve Paradise'ın radyoları ele geçirmesini haklı buldum. Özellikle Paradise öyle bir şarkı olmuş ki, onu hem bir Coldplay şarkısı gibi, hem de değil şeklinde özetlemenin onu en iyi tanımlama yöntemlerinden biri olduğunu düşünüyorum. "Dream" yönlerini rock ile daha bir şevkli ve zevkli hâle getirmişler sanki. Bu hassasiyet çerçevesinde pop coşkusunu eksiksiz yansıtan Hurts Like Heaven, aynı hassasiyetlerle tipik Coldplay yazımınının tepelerinde gezinen Charlie Brown, U2'nun sinsi folk aktivitesinden izler taşıyan Major Minus ve Coldplay usülü fırında az pişmiş trip hop Up In Flames gerçekten iyi tasarımlar. Bir de Princess Of China olayı var tabiî.

Artık piyasaya çıkan her üç pop albümün birinde konuk olarak gördüğümüz Rihanna'nın Coldplay'e vokal yapması özellikle ergen camiada büyük olay muhakkak. Ama "Çin Prensesi" diye bir şarkı yapan şayet ben olsam, bu şarkı için "featuring" yapmaktan başı dönmüş Rihanna yerine ne yapar eder, (gerekirse kapısında yatar) çok yönlü Çinli şarkıcı Sa Dingding'i kafalamaya çalışırdım. Hem böylece pek de fena olmayan şarkının cibilliyetini değiştirip bambaşka birşeye dönüştürme fırsatı da yakalayabilirdim. Tüylerim diken diken bile olabilirdi. Albüm için kaçan en büyük fırsatlardan biri bu olmuş. Diğeri ise iyi bir (hatta iki!) final yapma şansını kullanamamaları denebilir. Zira son iki şarkı gereksiz olmuş. Albüm müzikal yönden pekâlâ Up In Flames ile de sonlanabilirmiş, ufak çaplı bir hantallığa çalım atılabilirmiş. Tabiî konsept albüm oluşu sebebiyle hikâyenin bir sonuca bağlanması da kendileri açısından önemli.

Coldplay için bugüne dek olumlu olumsuz çok şey söylendi. Dalga geçildi, taklitle ve melodi çalmakla (hem de Joe Satriani'den!) suçlandı, Gay müziği yapıyorlar dendi, Noel vakti Christmas albümü yapmalarına gerek yok, zaten her albümleri Christmas banalliğinde dendi, Chris Martin bazen sahnede çok yapmacık, çok abartı davranıyor dendi. Onlar da The Hardest Part gibi kliplerle, naifliği fazla kaçmış birtakım şarkılarla, Viva la Vida gibi ruhsuz bir albümle bu denenlere çanak tuttular. Yine de efsanevi Ok Computer ve Kid A döneminde haksız biçimde Radiohead ile karşılaştırılan Coldplay'in, artık Radiohead'in müzik yapmak yerine stüdyoya her oturanın çıkarabileceği türden ses üretme tembelliğini seçmesi (buna da "deneysel müzik yapıyorum" demesi) karşısında hâlâ şarkı yapmaya olan tutkusunu koruyor olması sevindirici. Şarkı yazamamanın beceriksizliğini köylü kurnazlığıyla "deneysel" olmaya evriltmeye çalışan zihinlerin aksine Chris Martin ve ekibi Mylo Xyloto'da önceki albümlerinden biraz daha dream pop ve pop tavırlarını sivriltmeye, bunu yaparken de kendilerini fazla kaptırmamaya gayret etmişler. (Bunu yaparken kendini kaptırmış bir Coldplay hiç çekilmiyor doğrusu.) Pek sanmıyorum ama şayet Mylo Xyloto bir veda ise hiç de fena sayılmaz.

1. Mylo Xyloto
2. Hurts Like Heaven
3. Paradise
4. Charlie Brown
5. Us Against the World
6. M.M.I.X.
7. Every Teardrop Is a Waterfall
8. Major Minus
9. U.F.O.
10. Princess of China (feat. Rihanna)
11. Up in Flames
12. A Hopeful Transmission
13. Don't Let It Break Your Heart
14. Up With the Birds

Kate Havnevik - You

2011-11-13T21:27:00.001+02:00

1975 Oslo doğumlu Kate Havnevik, küçük yaşta piyano ve gitar çalmaya başlamış, 14 yaşına kadar da klasik ve caz müzisyeni olmak istemiş. 14 yaşından sonra içine bir miktar punk ateşi düşse de, kızlardan oluşan bir underground punk grubunun fazla uzağa gidemeyeceğini anlayarak tekrar klasik müziğe, ama bu defa modern elektronik düzenlemelere paralel bir klasik müzik anlayışına dönüş yapmış. Hem anne hem de babası klasik müziği eğitimi almış, üstelik her ikisi de flüt çalan insanlar olduklarından Kate'in bu durumdan etkilenmemesi zor olsa gerek. 19 yaşına geldiğinde Liverpool'a gidip The Liverpool Institute For Performing Arts adlı görkemli bir isme sahip okulu bitirdikten sonra da Londra'ya dönüp kariyer girişimlerine başlamış.

Sıkı bir başlangıç yapma adına Imogen Heap, Madonna, Jem, Britney Spears, Björk ve Alanis Morissette gibi kadınların yapımcılığını yapacağı kadar yapmış, aynı zamanda Imogen Heap ile birlikte Frou Frou'yu kurmuş olan Guy Sigsworth'ün peşinde tam beş yıl koşmuş. Artık bıktığından mı, telefon sapığı olmadığını anladığından mı, yoksa gerçekten inandığından mı nihayet Guy Sigsworth, Kate'e geri dönüş yapmış. İkili beraber şarkılar yazmaya başamışlar ve ortaya "Kara Gül" anlamına gelen 2006 tarihli Melankton çıkmış. Art pop, barok pop, trip-hop, electronica karışımlı Melankton, gayet kaliteli ve olgun bir pop albümü. Araya 2009'da Me Ep'sini sıkıştıran Kate Havnevik, bu EP'de yer alan Halo ve Disobey adlı iki harika şarkısını da kattığı 2011 albümü You ile kariyerini sürdürüyor.

Özellikle Disobey gibi bir parça, "art" ve "barok" terimlerinin yaratacağı olası çekincelerin (ki bu çekinceler şahsi tecrübelerimin vermiş olduğu çekilmez birtakım albümlerden benim gibi ağzı yanmış olanlar için sözkonusu olabilir) kıçına tekmeyi basacak denli nefis bir electropop bestesi. Albümden ilk Disobey'i duyduğum için geri kalanı hakkında gayet heyecanlıydım. Melankton her ne kadar beğendiğim bir albüm olsa da, genel olarak yarattığı depresif hava You'da yerini daha anlaşılabilir, yakınlaşılabilir, hissedilebilir bir alternative pop'a bırakmış görünüyor. Kate Havnevik'in tuttuğu her şarkıyı sıkıca kavrayan duyarlı vokali, elit olduğu kadar popüler kompozisyonlar da içeren incelikli bestelerle birlikte You albümünü güzelce şekillendiriyor. İstese Disobey ve Halo gibi iki sıkı kozu varken albümün geri kalanıyla top dolaştırıp zamana oynayabilecekken (bunu yapan o kadar çok şarkıcı/albüm var ki!) o kozların üzerine müthiş bir Castaway koyuyor ki, artık bunun üzerine top dolaşdırsa da olur diyorum içimden. Sınıf atlamış leziz iki indie pop şarkı Show Me Love ve Happy Sad, bunun yanında yine olgunlaşmış bir electropop beste olan Mouth 2 Mouth da grafiği yükseltiyor. Yalnız albüm sonlara doğru evlerden ırak biraz Bjork kanalına giriyor ki, endişeleniyorum. Yine de hepten Bjork'un güya dünyadan kopmuş sahtekârlığı sezilmiyor o şarkılarda. Kate Havnevik'in ne kadar uçsa ya da uçar gibi görünse de, ayaklarının eninde sonunda yere basacağını bilen bir müzik yapıyor.

1. Krakowska
2. Mouth 2 Mouth
3. Halo
4. MYYM
5. Disobey
6. Castaway
7. Think Again
8. Show Me Love
9. Happy Sad
10. Soon
11. Tears in Rain
12. Grace

Insomnium - One For Sorrow

2011-11-10T21:20:00.000+02:00

Finlandiyalı Insomnium dörtlüsünün yaptığı müziği tanımlamak için şiir gibi bir kurnazlık düşünülmüş. "Melodic Death Metal"... Birkaç yıl öncesine kadar böyle bir tanımdan haberim yoktu açıkçası. Yani death metal'in başına melodik bir ekleme yapıldığını müzikal anlamda fark etmişliğim vardı fakat bunun kağıt üstünde tanıma dökülmesi çok daha anlamlı olmuş. İlk başta bende death vokalli power metal algısı yaratsa da, işin progressive metal yanının ağır basması beni bu türe, sade death metal'den çok daha fazla yakın hissettirmekte. Çünkü death metal'in koyu havasındaki melodik eksiklik, onu fazla ruhsuz göstermekte. "Türün kendi adı Ölüm olan bir müzikten neyin ruhunu bekliyorsun" türü sözde esprili yaklaşımları çoktan aşmış, buna rağmen "ucunda ölüm yok ya, dinler geçeriz" dediğim birçok albümün sonunu zor getirmiş biri olarak işin içine dahil edilen melodik unsurların ve progressive zekânın bu müziğin gerçek itibarını teslim ettiği kanaatindeyim. Ancak bu sayede şarkılar ve onlara yazılan nihilist veya ümit ışığı barındıran felsefi lirikler daha bir sivrilip hedefine ulaşabiliyor benim nazarımda.

1997'de kurulan Insomnium'un beş albümü var. İskandinav ülkelerinin death metal ve türlerine olan ölümcül bağlılığını kutsayan, ona harika bir melodi anlayışıyla seviye atlatan gruplardan biri olan Insomnium'u ilk defa 2009 tarihli 4. albümleri Across The Dark ile tanımıştım. İçinde "metal" kelimesi geçen her türde haklı olarak aranılan hız ve sertliği poz amaçlı değil, şarkıların omurgasını oluşturmak için kullanan olağanüstü bir tecrübenin ürünü bu albümü dinlememin üzerinden 2-3 ay geçtikten sonra yeni albümlerinin çıktığını öğrenmem güzel bir sürpriz oldu. O albümün adı One For Sorrow ve grup aynı güçlü duruşunu eksiksiz biçimde bu albüme yansıtmış. Insomnium'a ve benzeri pekçok gruba karakterini veren brutal vokalin melodik altyapıyla birleşimi One For Sorrow'a devasa kanatlar takıp gökyüzüne yükseltmiş. Niilo Sevänen'in brutal tekniği, bir teknik olmanın ötesine geçip şarkılara bir kış rüzgârı, bir Orta Dünya canavarı, çılgınlığın güzelliğine vurgu yapan bir death metal enstrümanı kimlikleri vermiş. NWOBHM yoğunluğunu sert perdeden epik bir hardcore ile yücelten, böylece death metal olgusunu kendi kısır döngüsünden kurtarıp özgürleştiren müzikal olgunluk Insomnium'un her hücresine, her notasına sinmiş.

Sert başlayıp yumuşayan, yumuşak başlayıp sertleşen, sonra tekrar yumuşayıp tekrar sertleşen, tüm bunlar olurken hayranlık veren biçimde metal müziğin duygusal zekâsına sonuna kadar sahip çıkan bu üslubun ürünü Song Of The Blackest Bird, Unsung, Lay The Ghost To Rest, One For Sorrow, Only One Who Waits ve diğerleri, tadına doyum olmaz sert bir enerjiyi müthiş bir duygu yoğunluğu haline getiriyorlar. Hepsi ayrılmaz bir bütünün parçaları. O bütünün parçası gibi durmayan tek şarkı olan Decoherence'in inanılmaz yumuşaklığında hissedilen destansı hüzün bile aslında o bütünün içinde var olan her türlü teslimiyetin çıplaklığını en basit biçimde ele veren nitelikte. Dinlemediğim ilk üç Insomnium albümünün de hiç yanlış yapmayacağına neredeyse emin hâle geliyorum bu yüzden. Dinlediğimiz müziğin türü ne olursa olsun, farkında olarak veya olmayarak aradığımız en belirgin özelliklerden biri ortaya çıkıyor böylece.

1. Inertia
2. Through the Shadows
3. Song of the Blackest Bird
4. Only One Who Waits
5. Unsung
6. Every Hour Wounds
7. Decoherence
8. Lay the Ghost to Rest
9. Regain the Fire
10. One for Sorrow
11. Weather the Storm

Uh Huh Her - Nocturnes

2011-11-07T01:12:00.002+02:00

Mellowdrone adlı grubun üyesi olan, aynı zamanda Dr. Dre, Melissa Auf der Maur, Busta Rhymes, Kelly Osbourne gibi ne alâka isimlerin arkasında bas ve keyboard çalan Camila Grey ile, The Murmurs ve Gush diye muamma gruplarda mesai harcamış, bunun yanında The L Word dizisinde Alice Pieszecki rolünü canlandırmış Okinawa, Japonya doğumlu Leisha Haley'nin kurduğu Uh Huh Her, ikinci albümleri Nocturnes sayesinde tekrar kendilerinden söz etme şansı yaratıyorlar. Böylesine gizemli ve çekici iki kadından söz etmek de pek zevkli doğrusu. Lâkin sırf söz etmiş olalım diye söz etmiyoruz kendilerinden. Yaptıkları müzik ile hem indie pop'un, hem de dirsek temasında oldukları mainstream'in arasında kurmuş oldukları köprünün üzerinden tekrar geçerken her iki tarafa da taviz vermiyorlar. Biraz daha açarsak, duyulan sounda ve şarkı yazım ve tasarımında sanki isteseler kitleleri, radyoları, basını peşlerinden sürüm sürüm süründürebileceklerken, daha geri plânda kalmayı seçmiş bir dürüstlükleri var. Günlerce dillerden düşmeyecek yakıcı/yakalayıcı pop rock besteleri yazabilirlermiş de sanki bilerek yazmıyorlarmış, kendi inandıkları yolda gitme kararı almış gibi de prensip sahibi havaları var.

Gelmiş geçmiş en kötü albüm isimlerinden birine sahip PJ Harvey'nin 2004 tarihli Uh Huh Her'ünden etkilenerek gelmiş geçmiş en kötü grup isimlerinden birine sahip olan Camila-Leisha ikilisi 2008'deki ilk albüm Common Reaction'da bu tavrılarını, havalarını, prensiplerini vs. yeterince göstermişlerdi. İlk duyuşta üzerine atlayacağınız türden şarkılar yapmıyorlar, zamanın onları demlediğine olan inancımızı güçlendirir nitelikte iddiasız ama yetkin bir duruş sergiliyorlardı. Aynı duruş Nocturnes ile sürmekte ki, bu da bir anda meşhur olup ortalık malı olmalarını bir süre daha erteleyebilmesi yüzünden sevindirici. Hatta zaman zaman şarkılarında ciddi bir düzenleme sıkıntısı çektikleri fikrine kapılabiliyorsunuz. Evet bu sıkıntı Common Reaction'da vardı, Nocturnes'de de var. Ama işin tuhaf yanı, bazı şarkılarda o sıkıntının olduğunu düşünürken birkaç dinleyişten sonra keşfettiğiniz ufak ayrıntılar aslında şarkının gayet sofistike biçimde zaten düzenlendiğini göster(m)iyor.

Kanımca Nocturnes, bir önceki Common Reaction'dan ne ileride, ne geride bir albüm. Yine de o düzenleme sıkıntısı dediğim şeyin aslında zaten düzenlenmiş olduğunu biraz belirgin eden, bunun yanında gerçekten çok iyi düzenlenmiş şarkılar mevcut albümde. Bu eksiklik kimi zaman şarkılardaki tutku dozunu hissetmenin önünde ciddi bir engeldi Uh Huh Her için. Yani tutkulu olduklarına emin olduğunuz, ama bunu gösteriş biçimleriyle birşeylerin eksikliğini yüzeye çıkarması muhtemel eksiklikler (ya da tercihler diyelim) vardı. Oysa burada o tutkunun gözü kısmen açılmış denebilir. Another Case bu yıl duyduğum en iyi şarkılardan biri. Duygu yoğunluğunu epik sınırına dayanmış bir enerjiyle radyo formatına ulaştırmış bir şarkı. Kulağa "altı kaval üstü şeşhane" geldiğinin farkındayım ve bundan mutluyum. Marstorm, Wake To Sleep, Disdain, Human Nature albümün diğer iyileri ki bunlar albümün ilk yarısını oluşturan şarkılar. İkinci yarı ise The Kids Are Alright filminin şarkıları arasında da yer alan Same High dışında pek samimi gelmedi. Belki şimdilik öyledir. Bir de şu var ki Uh Huh Her (bu arada şu ismi yazmanın bana komik geldiği kadar zor da geldiğini fark ettim) herşeye rağmen en iyi albümünü henüz yapmadı. Bu da oldukça heyecan verici.

1. Marstorm
2. Another Case
3. Disdain
4. Wake to Sleep
5. Human Nature
6. Many Colors
7. Debris
8. Criminal
9. Same High
10. Darkness Is
11. Time Stands Still

The Diogenes Club - The Diogenes Club

2011-11-05T00:43:00.002+02:00

Matthew "Dob" Williams, küçüklüğünde babasının İspanyol gitarını tıngırdatarak atıldığı müzik yaşantısını, yaşı biraz daha ilerleyince aldığı Atari ile renklendirip ilk meyvelerini vermeye başlamış bir müzisyen. Sonra kendine adam gibi bir bilgisayar alarak EP'lerini ve remikslerini daha profesyonel biçimde oyuna dahil ediyor. Ama şarkı söyleyip söz yazamadığı için şarkıları hep enstrumantal düzeyde kalıyor. Zamanla bu durumun bir sorun olduğunu düşünmeye başlıyor. Derken ortak bir arkadaşın yardımıyla Cardiff'te yaşayan, şarkı söyleyip söz yazabilen Paul Giles ile tanışıyor. Müzik ve vokalleri email yoluyla birbirlerine yollayan ikili, tez zamanda aralarında oluşan kimyanın farkına varıp yüzyüze gelmeye, bununla da kalmayıp Williams'ın tek başınayken kendine koyduğu The Diogenes Club ismi altında birleşmeye karar veriyorlar.

Williams ve Giles beraber ilk olarak 2009'da Do You Know How To Feel It? EP'sini yapıp çok iyi eleştiriler alıyorlar. Öncesinde Williams'ın üç Ep'si daha bulunuyor bu arada. 2010'da İki EP daha çıkarıp sevenlerini EP manyağına çevirdikten sonra nedense kendi adlarını taşıyan The Diogenes Club albümünü yapmaları Ekim 2011'i buluyor. Albüm ratinglemeyi seven site ve bloglardan hep geçer notlar alan albüm, 80'ler synth pop ve elektronik naifliğini/naftalinliğini sonuna kadar üzerinde taşıyan bir sound içeriyor. Williams'ın olabildiğince basit, hatta çoğu zaman minimal bestelerini sevimli bir vokal ve lirik anlayışıyla iyice renklendiren Giles, bu sayede The Diogenes Club'ın zaman zaman bir The Bee Gees hassasiyeti yakalamasını bile sağlıyor kanımca.

Şarkılar öyle akılda kalıcı nakaratlarla veya gözalıcı kompozisyonlarla tasarlanmış falan değiller. Yani gözümde şarkı şarkı değerlenen bir albüm değil bu. Ama Green Eyes, The Fall Line, The Longest Day, Scenes Of A Crime, I Know You'll Bring Us Back gibi şarkılar birkaç VHS kiralayıp evi boş bir arkadaşın evinde votka vişne kaçamağı yaptığınız, gece karanlıkta Radyo 3'ten müzik listelerini takip ettiğiniz, rüküş arkadaşlarınızı, rüküş eski sevgilinizi, rüküş kendinizi görüp güldüğünüz bir demet 80'ler fotoğrafının çekildiği günleri aklınıza getirebilir. Belki bunu sadece sound olarak yapabilir. Çünkü yakaladığı bu soundun hakkını tam olarak verebilmesi için daha akılda kalıcı şarkılara ihtiyacı var.

1. Green Eyes
2. The Fall Line
3. I Know You'll Bring Us Back
4. The Longest Day
5. Connected
6. Awake For The Week
7. What You're Missing
8. Speechless
9. They Will Stop at The News
10. The Dream Touch
11. Scenes of a Crime

Scott Pilgrim vs. The World (OST)

2011-11-03T00:12:00.000+02:00

Bryan Lee O'Malley'nin Arcade, 8-Bit, Atari ruhuna ekmek banan grafik uyarlaması Scott Pilgrim vs. The World'ü çeken adamın adı Edgar Wright ki, bu bile benim için bir filmi gözü kapalı izlemek için bir sebepken, bunun bir de soundtrack'i olması da (tıpkı Shaun Of The Dead ve Hot Fuzz'ın soundtrack'i olması gibi) gözü kapalı dinlemek için ayrı bir sebep. İzleyeli ve dinleyeli epey oldu aslında. Film, son dönem Amerikan zeki ergen yapımlarından hayli (buradaki "hayli" bildiğimiz "highly") esinlenmiş olmakla birlikte, gönderme dolu popüler ve indie, geçmiş ve şimdi kalıpları dahilinde harika işler çıkaran, bu sayede geçmiş ve şimdinin alt kültürü arasında sağlam bir köprü kurmuştu. Herkesin değil, ancak bu köprü üzerinden geçmesi uygun görülmüş referanslar hakkında geçmişe dair paylaşımlar sahibi izleyenler ve yaşayanların anlayabileceği bu tavrın müzikal yansımalarının toplandığı bir değil, iki Scott Pilgrim vs. The World müzik albümü bulunmakta.

İlki, Radiohead, R.E.M., Beck, Travis gibi isimlere dönem dönem yapımcılık ve yârenlik etmiş prodüktör Nigel Godrich'in üstlendiği, score desen score değil, albüm veya radyo tipi şarkı desen şarkı değil (AKA... deneysel!) bazı çalışmalardan ve birazdan konu edeceğimiz "various artists" versiyonda bulunmayan sıkı şarkılardan kurulu bir albüm. Onun tadı başka ama kırmızı kapaklı olan öteki, özellikle filmi izlemiş, hele de bayılmış benim gibiler için lezzetinden sual olunmaz kalitede seçkilerden oluşmakta. Filmin doğaüstü grup ismine sahip Sex Bob-Omb'un dört zıpır şarkısı, filmi ve ilgili sahneleri şenlendirme başarısını ancak filmi görenlere hissettirebilir. Keza, filmde kendilerine Crash and The Boys diyen, aslen Kanadalı bir indie rock grubu oldukları bilgisine ulaştığım Broken Social Scene'in 9 saniyelik I'm So Sad, So Very, Very, Sad ve 58 saniyelik We Hate You Please Die parodileri de öyle. Ayrıyeten Broken Social Scene'in de bir parçası albümde mevcut.

Filmdeki yalancı gruplar bu kadarla kalmıyor. Scott'ın ex ve öfkeli kız arkadaşı Envy Adams ile Ramona'nın ex ve öfkeli erkek arkadaşı Todd Ingram'ın grubu The Clash At Demonhead, uzun süre sonra şehre gelip konser verirken nefret dolu bakışlarla kendi exlerine bakarak Black Sheep'i söylüyorlar. Albümde bu şarkıyı Metric'ten duyuyoruz. Eskilerden iki enfes T. Rex (Teenage Dream) ve The Rolling Stones (Under My Thumb) şarkısı yanında (keşke biraz daha fazla olsaymış), nereden nasıl buldunuz dedirten Kanadalı indie rock grubu Plumtree'nin 1997 tarihli ikinci albümlerinde de bulunan Scott Pilgrim'i de notlarımız arasına alalım. O notların arasına alınması gereken çok mühim iki ismi o notların finaline koymak istedim ki havası olsun. Frank Black'in kendi adını taşıyan ilk albümünden I Heard Ramona Sing ve Michael Cera'yı ilk gördüğüm anda benzettiğim tek kişi olan Beck'in biri akustik diğeri 70'lerin folk ruhunu yansıtan Ramona adlı besteleri, albümün hepten yalancı grupların ve yer doldursun hesabı konmuş (evet ne yazık ki buraya da konmuş!) bilinmeyen isimlerin lo-fi banallikleri istilasına uğramamış olduğuna ikna ediyor dinleyeni.

Kavaşe Ramona'nın ortaya ilk çıkan eskisi Patel'in Sex Bob-Omb'un sahnesini bastığı müthiş bölümde çalan Slick (Patel's Song) ve Katayanagi İkizleri'nin Sex Bob-Omb ile kapıştığı epik mücadeleye damgasını vuran parça da bu albüme dahil edilse olurmuş. Ama Nigel Godrich'in albümünde de Beck, Cornelius, Dan The Automator, Osymyso katkıları var ki, biraz ondan biraz bundan tadına bakılsın istenmiş muhtemelen. Godrich'in müzikal dehasını yeri geldiğinde nasıl kolej garajına da sokabildiğini de gösteren score tarafı ile, various artists tarafını karşılaştırma saçmalığına düşmeden, ama en önce filmi izleyerek her iki albümün de tadına varabilirsiniz. Hatta Juno, Nick & Norah's Infinite Playlist, Scott Pilgrim vs. The World, Shaun Of The Dead ve Hot Fuzz''ın müzik albümlerini peşpeşe dinlemek bile kafa açıcı olabiliyor. Hele çaldığı sahnelerle özdeşleşmiş şarkıların sırası geldiğinde suratta yarattığı gülümseme, filmi tekrar izleme hissi uyandıracak kadar güçlü olabiliyor. Zaten bu durum sadece belli bir soundtrack için oluyor değil ya!

1. Sex Bob-Omb - We Are Sex Bob-Omb

2. Plumtree - Scott Pilgrim

3. Frank Black - I Heard Ramona Sing

4. Beachwood Sparks - By Your Side

5. Black Lips - O Katrina!

6. Crash and The Boys - I'm So Sad, So Very, Very Sad

7. Crash and The Boys - We Hate You Please Die

8. Sex Bob-Omb - Garbage Truck

9. T. Rex - Teenage Dream

10. The Bluetones - Sleazy Bed Track

11. Blood Red Shoes - It's Getting Boring by the Sea

12. Metric - Black Sheep

13. Sex Bob-Omb - Threshold

14. Broken Social Scene - Anthems for a Seventeen-Year-Old Girl

15. The Rolling Stones - Under My Thumb

16. Beck - Ramona (Acoustic)

17. Beck - Ramona

18. Sex Bob-Omb - Summertime

19. Brian LeBarton - Threshold 8 Bit

--Issız Ada Radyosu Arşivi (Ekim 2011)

2011-10-31T00:29:00.000+02:00

VA - The Godfather Of Heavy Metal: Tribute To Lemmy
Yıl: 2011 ABD, İngiltere
Tür: Hard Rock, Heavy Metal
"F" Rate: 8/10
I.A.R. tavsiyesi: Mike Batt & The Royal Philharmonic Orchestra feat. Lemmy - "Eve Of Destruction"

Twin Sister - In Heaven

Yıl: 2011 ABD

Tür: Indie Pop, Dream Pop

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Bad Street"

Robert Plant - Now and Zen

Yıl: 1988 İngiltere

Tür: Hard Rock, Pop/Rock

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Ship of Fools"

The Storm - Black Luck

Yıl: 2009 Danimarka

Tür: Hard Rock, Gothic Metal, Pop/Rock

"F" Rate: 5/10

I.A.R. tavsiyesi: "Herculean Task"

Tom Waits - Bad As Me

Yıl: 2011 ABD

Tür: Singer/Songwriter, Experimental Rock, Blues Rock

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Hell Broke Luce"

Planet Funk - The Illogical Consequence

Yıl: 2005 İtalya

Tür: Electronic, House

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Everyday"

Surfact - Feeding The Beast

Yıl: 2011 Danimarka

Tür: Post-Grunge

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "The Step"

Dark Captain - Dead Legs & Alibis

Yıl: 2011 İngiltere

Tür: Folk Pop, Indie Pop

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Submarines"

Grumpier Old Men OST

Yıl: 1995 ABD

Tür: Pop, Jazz, Soul

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: The Shocking Blue - "Venus"

The Sugarman 3 - Pure Cane Sugar

Yıl: 2002 ABD

Tür: Funk, Soul

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Country Girl"

Sykur - Mesópótamía

Yıl: 2011 İzlanda

Tür: Electropop, Dance

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Messy Hair"

Chris Isaak - Beyond The Sun

Yıl: 2011 ABD

Tür: Pop/Rock, Rock, Cover

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Ring of Fire"

The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and The Infinite Sadness

Yıl: 1995 ABD

Tür: Alternative Rock, Dream Pop, Grunge

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Bullet With Butterfly Wings"

The Five Aces - Shout & Shimmy!

Yıl: 2007 İngiltere

Tür: Rock & Roll

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Nik Nak No"

The Alaev Family - The Alaev Family and Tamir Muskat

Yıl: 2011 İsrail

Tür: Folk, Ethnic, World

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Sarsari"

Kevn Kinney - A Good Country Mile

Yıl: 2011 ABD

Tür: Singer/Songwriter, Americana, Folk

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Bird"

Yasemin Mori - Hayvanlar

Yıl: 2008 Türkiye

Tür: Alternative Pop, Rock

"F" Rate: 9/10

I.A.R. tavsiyesi: "Arjantin"

Браво - Мода

Yıl: 2011 Rusya

Tür: Pop/Rock, Rockabilly

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Танцуй"

Hossam Ramzy - Rock The Tabla

Yıl: 2011 Mısır/İngiltere

Tür: Ethnic, World, Arabic Popular Music

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Rock The Tabla" (feat. Ömer Faruk Tekbilek)

Noel Gallagher - Noel Gallagher's High Flying Birds

Yıl: 2011 İngiltere

Tür: Britpop, Psychedelic Rock, Indie Rock

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "AKA...What a Life!"

The Mattson 2 - Feeling Hands

2011-10-27T23:30:00.000+03:00

Jonathan (davul) ve Jared (gitar/bas) Mattson adındaki Amerikalı iki filinta biraderden oluşan The Mattson 2, enstrümantal şarkılardan oluşan albümü Feeling Hands ile yorucu bir günün sonunda çok hoş şeyler hissettirdi. Kabaca caz diyebileceğimiz, fakat kibarca buna başka ciddi eklemelerde bulunabileceğimiz müzikleri, etkisine aldığı insanı hem dinç tutabilen, hem rahatlatabilen, hem de sıkmadan huzurlu bir uykuya hazırlayabilen özelliklerin hepsini ve daha fazlasını içeriyor. Caz ve uyku kelimelerini aynı cümle içinde kullandığımı biliyorum. Ama magazin basını cımbızı yapmanın âlemi yok. Bu cazın içine işlemiş öyle bir surf rock var ki, o olunca karizmatik western öğeleri, alternative country elementleri cirit atıyor. Meksika nefeslileri, New Orleans saksafonuyla, deneysel Elvin Jones davulu, delifişek Dick Dale gitarıyla aşık atıyor adeta. Hani iki farklı türün kalburüstü sanatçısı tek albüm için biraraya gelirler de bir bardak suda fırtına koparırlar ya, tam da o bir bardak suya soda-limon katmış gibi bir albüm Feeling Hands. Salon asaleti ile vahşi batı toz dumanının buluşması ancak böyle olumlu sonuç verebilirdi diye düşünebiliyor o aynı etkisine aldığı insan.

Black Rain, Spaceman 2, Mexican Synth ve Obvious Crutch dörtlüsü, sözünü ettiğim "surf jazz" hadisesinin çok sıkı örnekleri olmakla beraber, aynı zamanda albümdeki şahsi favorilerimden birkaçı. Özellikle Black Rain'in nakarat (!) kısmında gitarın nefeslilerle yarattığı sinematografik yoğunluk kaçırılmamalı. Ode To Lou'nun dev bir arı kovanı içinde müzik yapıyormuşçasına süren dinamizmi, şarkının son bir dakikasında oradan kurtulup balın keyfini çıkarmanın müziğine dönüşüyor. Sonlara doğru acaba şimdi hangi surf jazz zıpırlığı belirecek diye beklerken gelen Give Inski's ile beklenmedik biçimde synth pop/new wave sapağına girdikten sonra, orada da Obvious Crutch adındaki post-punk'ın surf rock ile olan tuhaf çocuğuna rastlıyoruz. Man From Anamnesis ise belki de beklendiği gibi kendi türünün epiği sayılabilecek bir finalle kapanışı yapıyor. Sıkılmadan tekrar dinleyebiliyorsunuz. Kent ve köyü (tabiî Amerikalının kentini ve köyünü) tek vücut haline getiriyor bazı yönlerden. Birbirine yabancılaştırmadan, tekilleştirmeden, ötekileştirmeden.

1. Pleasure Point
2. Black Rain
3. Ode To Lou
4. Living Room
5. Spaceman 2
6. Mexican Synth
7. Chi Nine (feat. Ray Barbee)
8. Give Inski's (feat. Tommy Guererro)
9. Obvious Crutch
10. Man From Anamnesis

Amores Perros (OST)

2011-10-25T11:30:00.000+03:00

İnsanların terör, deprem, trafik yüzünden bozuk para gibi harcandığı, işin kötüsü bazılarının buna sevindiği, masum insanların, gencecik askerlerin, küçük bebeklerin bile bedel ödemek zorunda olduklarının utanmadan ima edebildiği, birilerinin "kınıyoruz", "ayıplıyoruz", gereği yapılacaktır", "herşey yolunda" gibi avuntuları sürekli önümüze sunduğu zor zamanlar yaşıyoruz. Müzik dinlemek bile istemediğimiz anlar olabiliyormuş. Amores Perros müzik albümünün şu söylediklerimle görünen hiçbir alâkası yok. Sadece müzik dinlemek istemediğim o anlardan sonra dayanamayıp oyalanmak için seçtiğim bir soundtrack (o anlardan sonra özellikle bir soundtrack dinleme ihtiyacı oluyor genelde) sadece. Belki böyle bir ruh halini daha da koyultacak ama ağlayan, öfkeyle bağıran, dik durmaya çalışan ve artık gülen yüzü fotoğraflarda kalacak yüzlerce binlerce insan suretine mükemmel fon oluşturabilecek albümlerden biri olur diye seçmiştim aslında. Oysa birkaç şarkı ve Gustavo Santaolalla'nın kısa temaları dışında gayet neşeli, hatta kurtlu bir albüm çıktı. Halbuki Amores Perros'un müzikleri aklımda hiç de böyle kalmamıştı.

Guillermo Arriaga'nın yazıp Alejandro González Iñárritu'nun yönettiği 2000 tarihli Amores Perros, üç dramatik hikâyeyi ayrı ayrı işleyen, sonra da onları ilgili ilgisiz küçük ayrıntılarla birbirine bağlayarak insan hayatının bağlı olduğu pamuk ipliklerini, yaptıkları seçimleri, umutlarını, hayalkırıklıklarını, ödemek zorunda kaldıkları bedelleri ve yanlış zamanda yanlış yerde olmayı seslendiren bir filmdi. Müzik albümü ise 2 disk, (minik tema geçişlerini de sayarsak) 30 şarkıdan oluşan bir yolculuk. Rock, punk, bossa nova, hip-hop, pop rock ve folk şarkılarının buluştuğu bu mecranın hatırla(yama)dığım kadar hüzünlü olmaması onun suçu değil elbette. Peki bu bir suç mu? Değil ama şu an ihtiyacım olan 21 Grams veya Diarios de Motocicleta albümleriydi sanırım. Yanlış geldim. Zira benim aradığım, açılışta yer alan Tema Amores Perros hüznüydü. Yoksa Café Tacvba çok iyi bir grup, Nacha Pop'un Lucha De Gigantes'i, Titán'ın Corazón'u bir harika, Madridli Dover ve Meksikalı Moenia geçmişine bakılası gruplar.

Çok beğendiğimiz bir filmin yine çok beğendiğimiz müzik albümü hakkında sorulduğunda "hmm, evet çok sağlamdır" dediğimiz halde bu kadar az şey, hatta yanlış izlenimler edinmiş olmamız da ilginçtir. Çoğul konuşuyorum çünkü benim Amores Perros'u efkârlı bir albüm gibi hatırlayıp uzun bir aranın ardından geri dönüşümde yaşadığım şaşkınlığı, başkalarının hüzünlü olduğunu düşündüğü Dirty Dancing'de (içinde "dancing" var bir de!) ve gelmiş geçmiş en kötü filmlerden biri olarak gördüğüm Fear & Loathing In Las Vegas'ın enfes soundtrack seçkisinde yaşayanlar var. O zaman bunca laf edeceğime direk 21 Grams veya Diarios de Motocicleta odaklı bir yazı yazıp, çalkantılı ve hüzünlü gündeme şiirsel giydirmeler, öfkeli çıkartmalar yapabilirdim. Gücüm yetmedi. Daha kısa bir yol aradım. Bunları bu güzelden de öte albümle dile getirmek istememin belli bir sebebi de yok. Belki zorlasak bu zorlu, yılgın, nefret dolu gündeme ve onun aktörlerine (doğal afetleri suçlayanları da bu aktörlere dahil edersek) olan isim benzerliğinden birşeyler çıkarabiliriz. Bu durumda Amores Perros pek uymuyor tabiî. Ama en güzelini (nasıl olduysa!) filmi zamanında Türkçe'ye çevirenler bulmuş. "Paramparça Aşklar ve Köpekler!"

Disc 1

1. Gustavo Santaolalla - Tema Amores Perros
2. Control Machete - Sí señor
3. Nacha Pop - Lucha de gigantes
4. Gustavo Santaolalla - El afiche
5. Celia Cruz - La vida es un carnaval
6. Gustavo Santaolalla - Memorias
7. Titán - Corazón
8. Gustavo Santaolalla - Quiebre, fuego y revelación
9. Illya Kuryaki & The Valderramas - Coolo
10. Gustavo Santaolalla - Un amor encontrado
11. The Hollies - Long Cool Woman (In a Black Dress)
12. Los Del Garrote - La cumbia del garrote
13. Gustavo Santaolalla - Chivo Groove
14. Banda Espuela De Oro - Dame el poder
15. Gustavo Santaolalla - El apartamento
16. Control Machete - Pesada
17. Gustavo Santaolalla - Tema Amores Perros + Atacama
18. La Fiebre - Lucha de gigantes

Disc 2

1. Julieta Venegas - Me van a matar
2. Café Tacvba - Aviéntame
3. Café Tacvba - Dog:God
4. Illya Kuryaki & the Valderramas - Stop, muerte
5. Zurdok - Una vez más
6. Control Machete - De perros amores
7. Dover - Love Is a Bitch
8. Bersuit Vergarabat - Perro amor explota
9. Ely Guerra - Dime cuándo comenzó el dolor
10. La Fiebre - Tienen el odio enjaulado
11. Moenia - Lado animal
12. Banda Espuela De Oro - Que arañan las entrañas

Planet Funk - Non Zero Sumness

2011-10-20T23:59:00.001+03:00

Yeni neslin Toto Cutugno, Adriano Celentano, Eros Ramazotti gibi isimleri Juventus'lu futbolcular sanma olasılığı, milenyum başından itibaren Planet Funk'ın İtalyanların electro pop dünyasına en önemli armağanlarından biri olduğu gerçeğini değiştirmiyor. 2011 tarihli The Great Shake ile hâlâ aktif müzik hayatlarına devam etmeleri de ayrıca sevindirici. Bu albümü dinlerken yeni bir grup dinlediğimi sandığım, fakat yaptıkları donanımlı müzikle tecrübelerinin farkına vararak geçmişlerine baktığım Planet Funk'ı aslında daha önce tanıdığımı anladım. Bunu anlamama vesile olan ise çok önemli iki pop bestesiydi: The Switch ve Paraffin... Her ikisini de önce radyolarda duyup beğendim, ardından da hiç çıkarmamak üzere şarkı klasörüme koydum. Ama bu şarkıların da bir albümden çıkmış olabileceği gerçeğini o günün şartlarında dikkate alamamıştım. Yıllar sonra The Great Shake'e rastlamam, onu beğenmem ve sahiplerinin geçmişlerine dönme isteğim sayesinde çok sevdiğim, hâlâ sıkılmadan dinlediğim bu iki şarkının ait olduğu 2002 tarihli Non Zero Sumness albümüne nihayet kavuştum.

1999 yılında Campania, İtalya'da kurulan Planet Funk, 6-7 civarında elemana sahip olması yanında sık sık konuk vokalistlerle de dantel gibi işlenmiş pop, dance, electronic, house gibi akraba türleri bayramlaştıran bir müzik yapıyor. Bana yaz mevsimini hatırlatan şarkıların listesini yapacak olsam ilk beşte soyunduracağım The Switch ve karizması yüksek pop besteleri listesi yapacak olsam ilk onbirde forma giydireceğim Paraffin dışında albümde aynı zamanda single olarak çıkmış Chase The Sun (ki kendisi özellikle İngiltere liglerinin stadyum gözdelerinden biriymiş), Inside All The People ve Who Said (Stuck In The UK) de bulunmakta. Bu kadarla kalsa iyi. Single olmadığı halde radyoları şenlendirecek derecede klas, zekâsını hissettirecek derecede de progressive pop döngüsüne aynı bedende sahip Where Is The Max, Under The Rain ve The Waltz parçaları albümü daha da şenlendiriyor. Farklı vokal renkleriyle, normalden biraz uzun, bazen birazdan biraz daha uzun süreleriyle ve en mühimi elit bir elektronik altyapı tasarımlı nitelikli atmosferiyle Planet Funk, el üstünde tutulası bir grup.

Grubun bu harika ilk albümü, Planet Funk'ın gelip geçici bir heves olmadığını sezdirirken, üç yıl sonra The Illogical Consequence ile bir başka harikanın daha önünü açtı. Tıpkı Non Zero Sumness gibi bu da hem bir hit deposuydu, hem de grubun çağdaş, kişilikli, temkinli ve tutkulu duruşunu iyice tescilledi. Stop Me, The End, Everyday, Come Alive, Laces, Tears After The Rainbow diye saya saya 13'ü bulacağım şarkılar, geç de olsa Planet Funk'ı gözümde daha yükseklere taşıdı. Bu adamlar bundan sonra asla kötü albüm yapmamışlardır herhalde derken nazar değdirmiş olacağım ki 2006 tarihli Static albümlerinde ilk iki bombanın şiddetini bir türlü hissedemedim. Uzun bir aranın ardından 2011'de çıkan ve tersine doğru ilerleyen Planet Funk diskografisi maceramın ilk durağı The Great Shake ise Static'in (gözümde) biraz düşürdüğü grafiğini, ilk iki albümün olağanüstü kalitesinin biraz altında kalmak suretiyle tekrar yukarı fırlatan nitelikte. Onun da All Your Love, The Great Shake, Live It Up, Another Sunrise gibi lokomatiflerle demlendikçe daha güzelleşeceğine eminim.

Aslında bu yazının ana konusunu seçerken Non Zero Sumness ile The Illogical Consequence arasında epey zorlandım. Geçmişimde iz bırakmış olan Paraffin'in, özellikle de ne zaman dinlesem bende azgın dalgalar arasında (sanki çok iyi biliyormuşum gibi) sörf yapıyor duygusu yaratan The Switch'in ve diğer parçaların demlenmiş lezzetleri sayesinde burun farkıyla Non Zero Sumness galip geldi. Şayet benim gibi 1-2 şarkıyla kendilerini ıskalamış veya henüz hiç tanımamış olanlar varsa, Planet Funk ritmini yakalamak için hiç geç sayılmaz. Hem dansetmeyi, hem de elini şakağına koyarak dans parçaları dinlemeyi sevenleri mest edeceğine dair bahse girme iskini bile göze alabilirim.

1. Where Is the Max?

2. Chase the Sun

3. All Man's Land

4. The Switch

5. Inside All the People

6. Under the Rain

7. Paraffin

8. Piano Piano

9. Tightrope Artist

10. Who Said (Stuck In The UK)

11. The Waltz

12. Rosa Blu

Under Electric Light - Waiting For The Rain To Fall

2011-10-17T00:36:00.002+03:00

Quebec ve Montreal arasında bir yerleşim birimi olan ve dizi ismi bulmada sıkıntı yaşayanlara ışık tutabilecek Victoriaville'de geçen çocukluğu boyunca gizli kapaklı şarkı söyleyerek müzik hayatına ısınmış Danny Provencher. Sonra bas çalmaya başlamış. Montreal'e taşındıktan sonra da kendine D&P, Danpro, Danny Boy gibi benim uydurduğum isimler veya doğrudan Danny Provencher yerine Under Electric Light ismini uygun görerek profesyonelliğe doğru yelken açmış. Doğru rüzgârı bulabilmek için ise 2005-2009 arası dört EP çıkarmış. Önceleri entrümantal şarkılar yaparken, "ben çocukken de şarkı söylerdim, şimdi de pekâlâ söylerim" demiş (sanırım) ve New Order, The Beach Boys, My Bloody Valentine, Kraftwerk etkilenimli müziğine aynı etkilenimlere sahip vokalini koymaya başlamış. "I" harfinin çok geçtiği kişisel lirikleriyle zenginleştiregeldiği müziğini nihayet albüm formatına sokmak, bir kere en baştan adını çok beğendiğim (ve biraz da bu sebepten üzerine atladığım) Waiting For The Rain To Fall albümüne kısmet olmuş.

Synth pop ile dirsek temasındaki elektro shoegaze olarak tanımlayabileceğim, aslında biraz daha uğraşsam başka yaratıcılık yoksunu benzetmelere daha imza atabileceğim Under Electric Light müziği, ilk şarkı Take Me Away'in etkileyici havasıyla şahsımı 9 şarkılık (kısa Interlude'u saymazsak 8 şarkılık) yörüngesine hemen sokuyor. Ama esas vurgunu daha ikinci şarkı olan ve daha en başından ismine vurulduğum Waiting For The Rain To Fall'ın bu kez müziğine vurularak yiyorum. Müzik tarihinde adı kendi gibi olan şarkı çoktur. Mesela We Will Rock You, mesela Everybody Hurts, mesela Ice Ice Baby. İşte Waiting For The Rain To Fall tüm yoğunluğu ve yağmurun yağmasını bekleyen hüzünlü gerginliği ile bu ruh halinin adını koyan şarkılardan biri olmuş adeta. Synth pop olarak başlayan, ambient synth rock olarak biten (başta sevmediğim halde silmeye kıyamadığım bir ifadedir bu!) A Sudden Move o beklenen yağmuru yavaş yavaş yağdırmaya başlıyor. Albümün en iyilerinden biri olan Someone Somewhere ise o yağmurun altında üşümeksizin gece-gündüz, şemsiyeli-şemsiyesiz, aç-tok gezinmenin ve "who am I" diye sayıklamanın görkemini yansıtıyor.

Derken Skyline aynı yoğunluğu elektronik ambiyans ve gitarlarla bir bütün haline getirip "şarkı" formuna sokuyor. This Moment, bu defa yağmur sonrası hüznünden ödün vermeden ritmik bir coşku yaratıyor. Anyhow ise kederli bir ambient pop ile yağmuru pencereden seyretmenin şiirini yazıyor. Finalde Wintertime ile sonbaharın gidişini, kışın gelişini yine ritmik, ama aynı kişisellikle yaşıyoruz. Albüm boyunca synth dokunmalar, basın yön verdiği, gitarın güçlendirdiği, Danny Provencher'ın eskimeyen yeni dalga vokalinin dinginleştirdiği dengeler rotadan hiç sapmıyor. Bu da yılın en kişilikli ve belki de biraz bu yüzden yalnız albümlerinden birinin doğuşunu müjdeliyor. Albümün adı Waiting For The Rain To Fall... Üç nokta bu gibi durumlar için var!

1. Take Me Away
2. Waiting For The Rain To Fall
3. A Sudden Move
4. Someone Somewhere
5. Interlude
6. Skyline
7. This Moment
8. Anyhow
9. Wintertime

Deep Cut - Disorientation

2011-10-12T00:07:00.000+03:00

Londra kökenli Deep Cut, şarkı yazarı ve müzisyen Mat Flint önderliğinde 2006'da kurulmuş gürültüsever bir beşli. Ama işin adı shoegaze olunca bu gürültünün kuru olmadığını söylemeye gerek kalmıyor. Özgeçmişinde 1993 tarihli tek albümüyle Revolver grubunda gitar çalıp şarkı söylemek, 1995-2005 arasında Death In Vegas'ta bas çalmak bulunan Flint, hobi haline getirdiği grup değiştirme işine şimdilik son vermiş görünüyor. Zira eşi Emma Bailey'nin vokal yaptığı, kardeşi Simon Flint'in bas çaldığı, Death In Vegas'ta birlikte çalıştığı dostu Ian Button'ın davul çaldığı (bu arada Button, Death In Vegas'ta gitar çalmış), yine sevdiği dostu Pad Bailey'nin ikinci gitarı üstlendiği Deep Cut'ı uzun süre değiştirmez herhalde. Eş, dost, kardeş hep birarada ikinci albümleri Disorientation ile Deep Cut'ın kalıcı bir grup olacağını hissediyoruz.

2009'da çıkan ilk albüm My Thoughts Light Fires, tüm yetkinliğine rağmen shoegaze veya noise pop'a çalan indie rock adına her yerde bulunabilecek, pek de iz bırakmayacak türden bir albümdür kanımca. Ama 2011'e öyle bir bombayla giriyorlar ki, yılın en iyilerinden olması bir yana, bugüne dek dinlediğim en sağlam shoegaze veya noise pop'a çalan indie rock albümlerden biri aynı zamanda. Evet, tür aynen korunmuş, hatta çok iyi bir prodüksyonla sound iyice cilâlanmış, yer yer DJ alet edavatları kullanılmış, kaliteye yardım ve yataklık eden klavye numaraları çekilmiş. Fakat en önemlisi, kendi ayakları üzerinde duran, dinleyiciyi kendine yabancılaştırmayan (burayı açıklamak gerekirse, "şarkı" foratında shoegaze dinlemek üzere albüme uğramış dinleyiciye istediğini veren diyelim), bilinci çakırkeyiflikle iyice açılmış bir albüm Disorientation.

12 şarkının bazı promosyon kazı-kazanları misali boş olmaması, üstelik doluların da sırf iş olsun diye konulmuş hediyeler değil, benim için direk büyük ödüller gibi olması çifte mutluluk yaşattı: Şahane bir grup ve şahane bir albüm! Olması gereken pop yönüne sonuna kadar sahip çıkan kaotik ve epik shoegaze anlayışları beni benden aldı diyebilirim. Kaotik ve epik yönlerini kontrol altında tutuş biçimleri de ayrı bir hayranlık vesilesi. Zira kaotik olayım derken yersiz gürültü, epik olayım derken de yapışkan bir romantizm suçu işleyebilirlerdi. Oysa aslında müthiş bir zekâ ile tasarlanmış şarkılar yazmışlar. Şöyle ki, sanki zamana oynar gibi sürekli tekrar eden melodiler veya vokal partisyonları aslında şarkıları dinleyiciye esir etme misyonu taşıyor. Sonra dinleyici o esirlerden sıkılıp salıvermeye karar verdiği anda tekrar devreye girip tutuksuz salıverme işlemini bizzat kendileri gerçekleştiriyorlar. Bununla yetinmeyip, bazılarını bilerek serbest bırakmayarak ters köşe yapıyorlar ki, benim için zekâ seviyesini belirleyen unsurlardan biri de bu ters köşenin kendisidir zaten. Yani psychedelic takıldıkları anlarda bile enerjisini yitirmemiş döngüleri bilinçli biçimde şarkıların omurgası haline getirerek şarkılardan ve albümden soğutmuyorlar.

Aksak ritimlerinin tekinsizliğini şarkının tamamına aksak etmiş Inner Star ile açılan albüm, Dead Inside Your Heart'ın müthiş pop enerjisiyle şerit değiştiriyor. Emma Bailey'nin tasarladığı sözler ve onların şarkının armonisiyle olan sıkı uyumu belki de yılın en acı/tatlı hitlerinden birini sunuyor huzurlara. Next Disaster sert seviyor. Hemen arkasında beliren Magazine, yemeyip yanında günlerce yatacağım türden bir shoegaze-hop icâdı sanki. Out Of Nothing'e de böyle bir yakıştırmadan pay verebiliriz. İkisi de birbirini döver. Hazır böyle bir icattan söz etmişken Something's Got To Give'e de shoegaze'n roll demek geliyor içimden. Baştan sona gerilimli bir shoegaze punk olan Makes Me Wanna, dinamik yapısıyla albümün lokomatiflerinden The Letter, akustik dream pop nefasetini akıcı bir orta ritimle buluşturan Cruel Reminder ve tempolarını sabit tutup yol şeritleri döngüselliğinde etrafa saniyelik bakışlar atmaktaki iki şarkı Decision Time ile Another Look In The Mirror, bu türe ait kayda değer örnekleri bulmaya hevesli dinleyiciler için nimet bana göre. Hatta bu dinleyicilerden biri sitenin birinde "ben Disorientation gibi albümler için yaşıyorum" bile demiş. Artık gerisi tavuk derisi!

1. Inner Star
2. Dead Inside Your Heart
3. Next Disaster
4. Magazine
5. Something's Got To Give
6. Decision Time
7. Makes Me Wanna
8. Cruel Reminder
9. About Face
10. The Letter
11. Out Of Nothing
12. Another Look In The Mirror

Summerhill - Summerhill

2011-10-08T23:11:00.000+03:00

Danimarka'nın kuş uçmaz kervan geçmez indie pop sahnesinden hoş bir ses olan Summerhill, 2007 yılına ait ilk ve şimdiye kadar tek albümüyle kulağıma çalındı geçenlerde. Yaptıkları his sahibi müziğin de etkisiyle bende hüzünlü bir sempati yarattılar. Vokalist Sofie Darting'in benzerlerine daha önce de rastlanmış kadife sesi, grubun benzerlerine daha önce de rastlanmış indie pop ezgileriyle dingin ve diri bir uyum içinde. Benzerlerine daha önce rastlanmış böyle bir müziğin, öyle pat diye rastlayamayacağınız bir temsilcisi olarak Summerhill'in iddiasız ama kendi içinde bir karakter olabilmiş 9 şarkısı, kimilerine göre tüm bir günü kurtarmayabilir. Yine de benim bir geceyarımı kurtardı ve başka geceyarılarıma da randevu koparma ihtiyacı doğurdu. Kendimi Sofie ile önce sinemaya, oradan da birşeyler içmeye gitmişiz gibi bir randevuda hissettim.

İlk şarkı Country Boy ile sahip olduğu renkleri belli eden Summerhill üçlüsü, trompeti, gitarı, yaylıları kattığı pop muhteviyatını Sofie Darting'in naif olduğu kadar seksi (bana öyle geldi sanki!) vokaliyle şarkılara aktarıyor. Hemen ardından gelen Parking Lane, grubun ilk single'ı olması sebebiyle de çoksesli ve karakterli bir beste. Trompet yine şarkıyı yalnız bırakmıyor, adeta bir sac ayağı görevi görüyor. July'da ise bu kez ince tondan akan armonika aynı işlevi görüyor ve haliyle şarkının melankolisine ekstra katkılarda bulunuyor. Cherry gibi bir başka ince ruhlu şarkının July'dan sonra gelmesi, melankoliyi şikayet edilmeyecek şekilde biraz daha uzatıyor. Kaygan gitarlarla bir western ambiyansı da yakalayan Tomorrow ve yaylıların trompete üfleyen nefeslerle birbirine karıştığı (işi yine seksilik üzerinden götürürsek seviştiği!) Home diğer ayrıcalıklı şarkılar. Bu harika randevu, Sugar Tate'in hüzünlü bir müzikalden çıkmış yoğunluğu ile nihayetleniyor.

Özellikle ülkesi Danimarka'nın radyolarında ve müzik dergilerinde övgü dolu sözlerle karşılanan, ne var ki debut sonrası sesi soluğu çıkmayan Summerhill hakkında en güzel benzetmeleri de bu yayınlar yapmış. Albümü ve tabiî müziği, uzun bir yaz gününü geçirmek isteyeceğimiz küçük bir beldeye (pek yaratıcı olmasa da) ya da bir Doris Day filminin günümüze yansımış müziklerine benzetmişler. Bu eksik olmayasıcalar başka söze gerek bırakmadıklarını düşünseler de, grubun ilham veren müziği sayesinde biraz uğraşla en kral benzetmeleri önlerine yığacağımızı bilmeliler. İlham, güzelliğin kendisinden alındığı kadar, ilham alanın kendi iç sevaplarından/günahlarından da beslenen birşey ne de olsa.

1. Country Boy
2. Parking Lane
3. July
4. Cherry
5. Tonight
6. Tomorrow
7. Feeling Fine
8. Home
9. Sugar Tate

The New Division - Shadows

2011-10-03T01:02:00.001+03:00

2005'te grup kurup, ilk albümünü, hadi bırakın ilk albümü, ilk EP'sini 2011'de çıkarmak nasıl bir iştir? Hele de yetenekli grup elemanların, The New Division gibi sıkı bir ismin, en önemlisi ondan daha sıkı bir müziğin varsa! Ama her müdür yardımcısının ilişmeyeceği türden efendi lise öğrencileri görünümlü dört delikanlıdan oluşan The New Division elemanları, uslu uslu üniversitelerini okumakta iken yapmışlar Shadows albümünü. Öncesinde Ocak ayı başında çıkan altı şarkılık The Rookie EP'leri ile ortalığı kolaçan etmişler. Aldıkları olumlu geri dönüşlerle birlikte albüm çalışmalarını yurt, ders, kopya, sınav yoğunluğuna sığdırarak mutlu sona ulaşmışlar. Mutlu son, zira Shadows 2011'in en iyi debutlarından biri olmakla birlikte, synth pop adına bu yıl yapılmış en kaliteli albümlerden biri bana göre.

Joy Division, New Order ve Depeche Mode'dan çok etkilenen grubun kurucusu ve vokalisti John Kunkel, tek kişi olarak yürüttüğü çalışmalarını 2007'deki katılımlarla dört kişilik bir ekip çalışmasına dönüştürmüş. Üretkenliğin anasını salya sümük ağlatmak suretiyle 300 kadar şarkı yazdıklarını farketmişler. "İyi müzik yapmanın en iyi yolunun çok şarkı yazmak olduğuna inanıyoruz" demiş Kunkel. Zaten söylediğine göre her sabah taze fikirlerle uyanıp yeni ilham kaynakları arayarak eğer vakti varsa günde üç şarkı yazdığı bile oluyormuş. Bu onun için terapi gibiymiş. Bunu söyleyen çoktur. Ama Kunkel'in yazdığı şarkıların nostalji ve modern pop ile buluşması harika bir sonuç vermiş gerçekten. Sanırsınız ki yılların birikimini bilmem kaç albümü sonrası en son işine aktarmış tecrübeli bir grup The New Division. Oysa daha ilk albümünü yapmış tıfıllardan söz ediyoruz.

80'ler synth pop'una sevgi besleyen biriyseniz, zorla götürüldüğünüz eski bir rock barda birden karşınıza çıkmasını isteyeceğiniz müziği yapıyor The New Division. Çünkü orada hâlâ Sweet Child O'Mine'ı, Smoke On The Water'ı, Born To Be Wild'ı kıçıyla dinleyip ağzıyla eşlik etmeye çalışan insanları gördükçe, eskiye dair yeni şeyler konuşmanın çakırkeyif bilincine hitap eden bir pop tınısı arar hale geliyorsunuz. Bu müzik, benim de bir zamanlar içinde bulunduğum gerzekler sürüsü tarafından yıllarca aşağılandı durdu. Değerini yaşlandıkça anlayacağınız müzik türü aşağıdakilerden hangisidir sorusuna vereceğiniz en son cevaplardan biri synth pop'tur muhtemelen. Ama kazın ayağının öyle olmadığını John Kunkel, Michael Janz, Brock Woolsey, Mark Michaslki gibi gençlerden kurulu bir grup bile yüzünüze vurabiliyormuş yeri geldiğinde. Yeni nesil kendinden eskileri (bazen sağlıksız biçimde) daha yeni keşfederken ya da müzikten çok idol peşinde koşarken, böyle "genç" insanların köklü geleneklere sahip zamansız bir pop müzik icra etmeleri hayranlık uyandırıyor.

The Rookie EP'si zaten iyi bir grubun müjdecisiydi. Özellikle erken Depeche Mode'u iyi etüd etmiş, bunun yanında Kylie Minogue'un bile söylemek için can atacağı türden lezzetlere, hatta indie rock ile flört eden genişliğe sahip şarkılardan oluşan bir "LP" idi bana göre. Shadows ise olağanüstü güzel bir dream + synth pop ruhuna haiz. Derinlikli olduğu kadar "catchy" melodilerle, özenli olduğu kadar spontane tasarımlarla tam bir kendini ifade albümü. Progressive tutumlarını radyolara bile kabul ettirebilecek dirayete sahipken, tercihlerini çoğunlukla normalden biraz daha uzun şarkılardan yana kullanıyorlar. Opium, Violet, Sense, Shallow Play, Saturday Night, Special, Munich gibi şarkılar ilk dinleyişte ortak bir ruhun yek vücut oluşu şeklinde algılansa da, özümsendikçe kendi başlarına birer ruh ve vücuttan oluştuklarını fark etmek kesinlkle bir ayrıcalık. Enstrümantal Soft ve yaklaşık 9 dakika olduğunu hiç anlamadığım Memento, tıpkı adını andığım ve anmadığım diğer The New Division şarkıları gibi haklarında uzun birer paragraf yazasımın olduğu müthiş besteler. Eğer adamın biri birgün "synth pop" tanımını ürettiyse gelecekte Shadows gibi albümler yapılsın diye üretmiştir. Ve Shadows'u dinledikten sonra birasını açıp arkasına daha bir rahat yaslanmıştır kesin.

1. Opium
2. Shallow Play
3. Sense
4. Shadows
5. Violent
6. Soft
7. Munich
8. True Lies
9. LA Noire
10. Hearts for Sale
11. Special
12. Memento
13. Shadows II
14. Saturday Night