VA - The Metallica Blacklist

 
1991 tarihli Metallica albümünün 30. yıl dönümü şenlikleri kapsamında 10 Eylül 2021'de hem bu albümün deluxe versiyonu, hem de The Metallica Blacklist adında akıllara zarar bir tribute albüm piyasaya sürüldü. The Black Album'deki 12 şarkı, 53 farklı grup ve şarkıcının coverlarıyla 4 disklik bir pakete dönüştü. Ortada coverlanacak 12 orijinal Metallica şarkısı, onu coverlayacak 53 isim olunca şarkıların birden fazla versiyonlarını duymaya hazır olacaktık. Bu durum, "lütfen  coverlar iyi çıksın" temennimizi güçlendiriyordu. Zira o kadar kapsamlı bir proje ki, aklımıza gelenin başımıza geldiği sıkıcı, aklımızı uçuran vurucu anlar da mevcut. Mesela tam 12 tane Nothing Else Matters yorumu, öte yandan iki tane Through The Never yorumu, sadece bir tane Struggle Within yorumu bulunmakta. Bu orantısızlık ve özensiz görünüm, sık sık "keşke şu şarkı veya bu şarkı konmasaymış" duygusu yaşatıyor. Metallica, geçmişte coverlarını duyduğu The Warning, The Hu, Rodrigo y Gabriela gibi Meksika'dan, Moğolistan'dan isimlerin yaptıkları karşısında heyecanlanıp böyle bir proje yapsak gazına gelmişler. Aralarında Giles Martin gibi sözü geçen bir ismin de bulunduğu yapımcı ekibi de bu projeyi resmen duyurup, isteyen müzisyenlerin The Black Album'den istedikleri parçaları yorumlayabileceklerini belirtmiş. Katılım gösteriyor ki, bu efsane albümün ünlü camiada da epey hayranı bulunuyor. Bu projenin evrensel, zamansız, sınırsız ve her türe açık olmasını isteyen Metallica, sonuçtan da gayet memnunmuş. Eleştirmenler ise sevdikleri ve sevmedikleri yanlarıyla her zamanki gibi bolünmüşler. Şimdi her diske ayrı ayrı bakalım:

DISC 1

Orijinal albümdeki şarkı sırası ile gittiğimiz için en güçlü olmasını beklediğim bu diskte 6 adet Enter Sandman, 7 adet Sad But True yorumu var. Ne var ki Japon/İngiliz pop şarkıcısı Rina Sawayama'nın, bir de Kanadalı Alessia Cara ile Meksikalı kızlardan oluşan The Warning'in birlikte yaptıkları Enter Sandman dışında hiçbirini beğenmedim. Hadi en abartılmış gruplardan biri olduğunu düşündüğüm Weezer neyse de, İsveçli heavy metalci Ghost'tan bu kadar düz, orijinalinden taklit, hiçbir farklı dokunuş içermeyen bir cover beklemezdim. Neyse ki üç tane nefis Sad But True yorumu, bu diski şenlendiriyor. Jason Isbell and The 400 Unit'in Sad But True tasarımı, belki de bu projenin en özgün, en havalı işi. Şarkıyı şahane bir alt. country, western, rockabilly evrenine taşıyan grup, cover nasıl olmalı dersi veriyor bana göre. Hemen ardından DJ ve yapımcı Camilo Lara projesi olan Mexican Institute Of Sound'un Sad But True'su geliyor ki, o da bu diskin en heyecan verici şarkılarından biri olarak göz kamaştırıyor. Asıl adı Anne Erin Clark olan St. Vincent'tan da bir Metallica coverı duymayı hiç beklemezdim. Ama dinlediğime de memnun oldum. Aynı şekilde, genç İngiliz pop rockçı Sam Fender da bir konserinde piyano baladına çevirdiği Sad But True ile ilk diskin farklı anlarından birine imza atıyor. Güney Koreli alternative rock grubu YB'nin yorumu ise, şarkının temposunu arttırdıkları için biraz ilginç sayılabilir. Bu sebeplerden dolayı ilk diskin puanı 7/10 olsun.

1. Alessia Cara & The Warning - Enter Sandman

2. Mac DeMarco - Enter Sandman

3. Ghost - Enter Sandman

4. Juanes - Enter Sandman

5. Rina Sawayama - Enter Sandman

6. Weezer - Enter Sandman

7. Sam Fender - Sad but True (Live)

8. Jason Isbell and the 400 Unit - Sad but True

9. Mexican Institute of Sound - Sad but True (feat. Metallica, La Perla, Gera MX)

10. Royal Blood - Sad but True

11. St. Vincent - Sad but True

12. White Reaper - Sad but True

13. YB - Sad but True

DISC 2

Burada bizi 5 adet Holier Than Thou, 7 adet The Unforgiven coverı bekliyor. Kabaca baktığımda Biffy Clyro ve Cage The Elephant dışında kimseyi tanımıyor olmanın, yeni isimler dinleyecek olmanın, belki de şöyle enteresan, otantik bir The Unforgiven duyma ihtimalinin heyecanı ile başladım. Lakin birkaç şarkı dışında ne yazık ki hüsran oldu. En çok da Holier Than Thou gibi The Black Album'ün en aslan parçalardan birinin kıytırık punk gruplarına boğdurulmasına üzüldüm. Bence en iyisi Biffy Clyro'nun yorumuydu ama o da şarkının sonlarına doğru bulduğu başka bir rotayı fazla uzattığı için sarkmaya başladı. Hala Slipknot bilmem nesi Corey Taylor gibi adamlardan iyi Metallica coverı yapmasının beklendiği bir vizyon varmış, öğrenmiş olduk. The Unforgiven cephesinde de durum farklı değil. Vishal Dadlani, Divine & Shor Police ve Flatbush Zombies adlı hiçbirini tanımadığım projelerin, hip-hop üstü rap donanımlı tasarımları fena değil de, niye birbirine benzeyen bu tasarımların ikisi de The Unforgiven'ı yorumlamışlar? Hint dostumuz Vishal Dadlani'nin yanık ses renginin bu şarkıya kattığı baharat biraz olsun onu öne çıkarıyor. Bana göre bu ikinci diskin en özgün şarkısı, Amerikalı art pop, alternative R&B, psychedelic pop şarkıcısı Moses Sumney'nin The Unforgiven'ı olmuş. Sumney, şarkıyı folktronica'nın, neo-soul'un gizemli sularında vaftiz edip sonsuzluğa uğurlamış adeta. Tabii bu diskin son şarkısı olduğu için olumlu manada bir uğurlayıştan söz ediyoruz. Sadece bu şarkıyı alıp kalanı çöpe atsak, bu "blacklist" de üç diskten oluşsa yeridir. Puan olarak 4/10 yeterli olsa gerek.

1. Biffy Clyro - Holier Than Thou

2. The Chats - Holier Than Thou

3. OFF! - Holier Than Thou

4. PUP - Holier Than Thou

5. Corey Taylor - Holier Than Thou

6. Cage the Elephant - The Unforgiven

7. Vishal Dadlani, Divine & Shor Police - The Unforgiven (Metallica)

8. Diet Cig - The Unforgiven

9. Flatbush Zombies - The Unforgiven (feat. Metallica & DJ Scratch)

10. Ha*Ash - The Unforgiven

11. José Madero - The Unforgiven

12. Moses Sumney - The Unforgiven

DISC 3

Bu diskte 4 adet Wherever I May Roam, 3 adet Don't Tread On Me (aslında biri Don't Tread On Else Matters) sadece 2 adet Through The Never, 6 adet de Nothing Else Matters coverımız var. Dave Gahan ve The Hu, bu diskin headlinerları. Chase & Status ve Portugal. The Man ise merakla beklediğim isimler. Bir de hiç sevmediğim Miley Cyrus'ın WATT, Elton John, Yo-Yo Ma, Robert Trujillo, Chad Smith gibi akıllara zarar bir featuring ile yaptığı Nothing Else Matters yorumu bulunuyor ki, onu da merak etmemek elde değil. Fakat sadece iki şarkı harika, geri kalanında bazı sıkıntılar mevcut. Dave Gahan'ın Nothing Else Matters söylüyor olması zaten tarihi bir olay. Onun sesinde şarkı o kadar farklı bir huzur, sakinlik, hüzün kimliği kazanmış ki, narin elektro dokunuşlarının sürüklediği bir nehir misali usul usul akıyor. The Black Album'ün bence en iyi şarkılarından biri olan Through The Never'ın yorumu ise, Metallica'nın da hayranı olduğu Moğol rock grubu The Hu'nun sayesinde bayır aşağı yaldır yaldır gidiyor. Şarkıyı Moğolca dinlemek de ayrı bir zevk. Daha önce Sad But True'yu da coverlamış (ve yine uçurmuş) olan grubun bu projenin en orijinal isimlerinden biri olduğu su götürmez. Meraklısına The Hu'nun 2022 marka albümü Rumble Of Thunder bence yılın en iyi albümlerinden biridir ve şiddetle tavsiye edilir. Yine Through The Never'ın Nijeryalı şarkıcı Tomi Owó versiyonu da bu diskin fark yaratan anlarından biri. Şarkıyı tanınmayacak hale sokmuş ki, iyi mi, kötü mü bilemesem de gayet iyi bir iş çıkmış.

Joe Pardi adlı country şarkıcısı dostumuzun Wherever I May Roam denemesi ise bir hayli kötü. Zaten adamın iyi bir country sesi de yok. Şarkıyı da orijinaline uygun şekilde risksiz çalması, bol miktardaki "ne gerek vardı" anlarından biri sadece. Herkes mutlaka risk almak zorunda değil. Ama en azından Phoebe Bridgers gibi ele aldiğın şarkıyı kasmadan, kendi tarzında çalıp söylemek zor olmasa gerek. Kendisi "Nothing Else Matters bir piyano ağırlıklı bir pop baladı olsa nasıl olurdu"nun en iyi cevaplarından birini vermiş. Gelelim bol featuringli Miley Cyrus yorumuna. Cyrus'ın itici sesi bir yana, o kadar ünlü simanın garnitürden öte gitmeyen konuklukları, zaten kötü bir Amerikan arabesk pop rock'a dönüşmüiş şarkıya hiç bir orijinallik katmamış. Bu bölümün kapanışında Şili doğumlu Mon Laferte'den orijinal bir yorum beklerdim, o da olmadı. Hani kendisine bayıldığımdan değil ama yine de onun art pop dokunuşlarına tanık olduğum için beklentim artmıştı. Sonuç olarak bu diskten üç şarkı alıp olay mahallini terk ediyoruz. 3/10

1. J Balvin - Wherever I May Roam (feat. Metallica)

2. Chase & Status - Wherever I May Roam (feat. Metallica & BackRoad Gee)

3. The Neptunes - Wherever I May Roam (feat. Metallica)

4. Jon Pardi - Wherever I May Roam

5. SebastiAn - Don't Tread on Else Matters (feat. Metallica)

6. Portugal. The Man - Don't Tread on Me (feat. Aaron Beam)

7. Volbeat - Don't Tread on Me

8. The HU - Through the Never

9. Tomi Owó - Through the Never

10. Phoebe Bridgers - Nothing Else Matters

11. Miley Cyrus - Nothing Else Matters (feat. WATT, Elton John, Yo-Yo Ma, Robert Trujillo, Chad Smith)

12. Dave Gahan - Nothing Else Matters

13. Mickey Guyton - Nothing Else Matters

14. Dermot Kennedy - Nothing Else Matters

15. Mon Laferte - Nothing Else Matters

DISC 4

Artık son bölümdeyiz ama Nothing Else Matters fırtınası devam ediyor. (Fırtına burada olumsuz anlamda kullanılmıştır.) Bir önceki diskte zaten 6 tane Nothing Else Matters varken, 6 tane de bu diske koymuşlar. Şarkının kötü yorumlarından bıkmak bir tarafa, şarkının orijinalinin de kötü olduğunu düşünmeye başladım. Bunlardan Rus piyanist Igor Levit'in modern classical şeklinde yorumladığı, bir de o çok sevdiğim country soul sesinin yüzü suyu hürmetine Darius Rucker'ın seslendirdiği Nothing Else Matters'ları cebime koydum. My Morning Jacket takdir edilesi biçimde şarkıyı bambaşka bir şeye dönüştürmüş olsa da, dönüştürdüğü şeyi sevmedim. Koskoca projede sadece bir defa coverlanan ilk şarkı olan, alt. country grubu Goodnight, Texas'ın seslendirdiği Of Wolf And Man, o kadar Nothing Else Matters'ın ardından geldiği için midir kulağımı temizledi sayılır. Arka arkaya iki The God That Failed yorumunun ikisi de, yorumlayan isimlere bakınca yine hayal kırıklığı yarattı. IDLES ve Imelda May'den beklentilerim yüksekti. Tresor, Cherry Glazerr, Izia ise bu diskin "kim bunlar, niye Metallica coverlamışlar, niye bu kadar kötü coverlamışlar" kontenjanından dahil olmuşlar sanırım. Neyse ki son iki şarkının ilkinde spiritual jazz ve post-bop'ın kral saksafonculaından Kamasi Washington, My Friend Of Misery'yi uçurmuş. Koskoca projede sadece bir defa coverlanan ikinci şarkı ise Meksikalı flamenko ve jazz fusion gitaristleri Rodrigo y Gabriela'nın enstrümantal yorumuyla The Struggle Within. Bu son iki kaliteli yorumun ardından "işte böyle şeyler olmalıydı" diye söylene söylene projenin sonuna ulaşıyoruz.

1. Igor Levit - Nothing Else Matters

2. My Morning Jacket - Nothing Else Matters

3. PG Roxette - Nothing Else Matters

4. Darius Rucker - Nothing Else Matters

5. Chris Stapleton - Nothing Else Matters

6. Tresor - Nothing Else Matters

7. Goodnight, Texas - Of Wolf And Man 

8. IDLES - The God That Failed

9. Imelda May - The God That Failed

10. Cherry Glazerr - My Friend of Misery

11. Izia - My Friend of Misery

12. Kamasi Washington - My Friend of Misery

13. Rodrigo y Gabriela - The Struggle Within

Nihayetinde elimizde 53 adet The Black Album coverı var. Ne yazık ki bir çoğu elimizde, aklımızda kalmayacak kadar vasat. The Black Album kesinlikle bir anma projesini hak ediyordu. Keşke daha seçici olunsaymış, önüne geleni stüdyoya sokmasalarmış. Tamam onlar da Metallica'ya ve bu albüme olan saygılarını göstermek istemişler. Ama saygı göstermek isterken saygısızlık etmişler bir yerde. Aynı şarkının 12 coverını da koyacaksanız onları önceden dinleyip eleyebilirdiniz sayın yapımcılar. Bir de bazı şarkılarda "feat. Metallica" olduğuna bakmayın. O şarkılarda orijinallerinden kes-yapıştır yapılmış. Mesela bir James Hetfield - Phoebe Bridgers düeti (James Hetfield - Dave Gahan düeti daha da efsane olurdu bu arada), Rina Sawayama - Kirk Hammett ortaklığı gibi heyecan verici hamleler yapılabilirdi. Ayrıca Macy Gray'in 2012'de çıkan Covered albümündeki Nothing Else Matters yorumu (ki şu yukarıdakilerin çoğundan daha iyidir) gibi arşiv araştırmasıyla eski Metallica - The Black Album coverları bulup eklenebilirdi. En önemlisi, sen Metallicasın, şu tonla tanınmayan isim yerine daha bilinen veya sıra dışı şarkıcı/gruplarla flört edebilirdin. Uzatmayalım, zaten proje yeterince uzatılmış. Bu dört diskten en beğendiklerimi toplarsam şöyle bir sonuç çıkıyor:

1. Rina Sawayama - Enter Sandman

2. Jason Isbell and the 400 Unit - Sad but True

3. Mexican Institute of Sound - Sad but True (feat. Metallica, La Perla, Gera MX)

4. St. Vincent - Sad but True

5. Vishal Dadlani, Divine & Shor Police - The Unforgiven (Metallica)

6. Moses Sumney - The Unforgiven

7. The HU - Through the Never

8. Phoebe Bridgers - Nothing Else Matters

9. Dave Gahan - Nothing Else Matters

10. Igor Levit - Nothing Else Matters

11. Kamasi Washington - My Friend of Misery

12. Rodrigo y Gabriela - The Struggle Within

Bo Burnham - Inside: The Songs

 
Stand-up komedyeni, oyuncu, yönetmen, müzisyen Bo Burnham'ın pandemi döneminde Los Angeles'ta kapandığı evinin bir bölümünde tamamen kendisinin yazdığı, çektiği, kurguladığı Inside, skeçler ve şarkılardan oluşan çok boyutlu bir... bir... "şey"... Standart bir stand-up gösterisinden farklı olarak, tümüyle kendi üretimi olmasının verdiği özgürlükle dereden tepeden müzikal skeçler yazıp bunları görsel yönden zenginleştirmek suretiyle ortaya tuhaf, dağınık, eğlenceli ve duygusal zekası güçlü bir "şey" çıkarıyor. Bunun bir "şey" olduğunu "bu ne olduğu belirsiz şeye hoş geldiniz" diyerek kendisi de zaten itiraf ediyor. Inside, Bo Burnham'ın çok iyi bir komedi yazarı olduğunun kanıtıysa, Inside: The Songs onun çok iyi şarkı yazarı olduğunun kanıtı aynı zamanda. Ama Inside'ın şarkı formu, mizahi liriklerin standart pop kalıplarıyla etkileyici buluşması şeklinde ortaya çıkıyor. Buradaki "standart" kelimesi, şarkıları dinlediğimizde bize geçmişten pek çok şarkının kalıbını anımsatacağı için kullanıldı. Uzunlu kısalı, kimi çok lezzetli bir garnitür, kimi çok boyutlu progressive pop formunda tasarlanmış yaklaşık 1 saatlik müthiş bir yolculuk bu.

Özellikle 80'lerin synthpop tatlarından, new romantic tınılarından, EBM (Electronic Body Music) tonlarından esintiler bulabileceğimiz Content, Comedy, FaceTime with my Mom (Tonight), Problematic, Bezos I ve II ile müzikal nostaljiyi ne kadar sevdiğini ve önemsediğini gösteren Burnham, pop sıçramalarıyla kendine hayran bırakıyor. White Woman’s Instagram, Sexting, 30, daha da sayabileceğimiz bir çok şarkı bu nostaljiyi muhafaza ve modifiye edip profesyonel bir kurgu ve kayıt bilinciyle inşa edilmiş şarkılar. All Eyes On Me gibi gotik bir synthpop şurubunu, Shit gibi bir disko canavarını That Funny Feeling gibi sadece akustik gitarlı bir folk lezzetini aynı çatı altında dinleme lüksüne fazla yerde rastlayamıyoruz. Burnham'in çorap geçirdiği sol eli Socko ile düet yaptığı How The World Works ve dört buçuk dakikada interneti özetleyen Welcome To The Internet, Burnham'in bi komedyen olarak kabare disiplinine olan hakimiyetini ya da herhangi bir disiplinin parodisini yapma hakimiyetini göstermesi yönünden de gayet kafa açıcı performanslar.

Kendine yarattığı bu serbest oyun alanıyla şahane oyunlar oynayan, enfes şarkılarla bu oyunları süsleyen, mizah ve dram dengesi ayarlanmış şarkı sözleri ve metinlerle lafını esirgemeyen Bo Burnham, sözünü ettiğimiz basit pop kalıplarıyla bestelediği bu şarkıların, mizah metinlerinin altına alelade döşenmediklerini, öylesine birer fon olmadıklarını ifade edercesine özenli. Sözleriyle içten, öfkeli, hınzır olduğu kadar, müziğiyle de bilgili, tutkulu ve eğlenceli. Bu sıfatları pekala birbirlerinin yerine de kullanabiliriz. Bu melodiyi, şu nakaratı, o ritmi bir yerden hatırlıyorum duygusu albüm boyunca hep ensemizde. Bu aşinalığı söz ve müzik olarak yan yana getirdiğinde kendi şovunun adını koymuş oluyor. Sadece pandeminin yalnızlaştırdığı bir adamın can sıkıntısını gidermek için kurduğu tek kişilik bir kabare, orkestra, film ekibi vs. değil, o adamın çevresinde gördüğü tüm detaylara dair söylemek istediklerini hayata geçiren çok boyutlu, multi duygulu bir deneyim Inside... Önce bu "şey"i izlemek geekiyor. Hatta birkaç defa kendini izletecektir ki, ondan sonra sadece albümü dinlerken bile gözünüzün önüne o harika sahneler bir bir gelecektir zaten.

Disk 1

1. Content

2. Comedy

3. FaceTime with my Mom (Tonight)

4. How the World Works

5. White Woman’s Instagram

6. Unpaid Intern

7. Bezos I

8. Sexting

9. Look Who’s Inside Again

10. Problematic

11. 30

Disk 2

1. Don't Wanna Know

2. Shit

3. All Time Low

4. Welcome to the Internet

5. Bezos II

6. That Funny Feeling

7. All Eyes On Me

8. Goodbye

9. Any Day Now

10. All Eyes On Me (Song Only)

Spiritual Voices & Shiza - Tremor

 
Spiritual Voices grup mudur, kaç kişidir, Shiza kimdir hiç bilmiyorum. Rusya/Ukrayna karışımı bir oluşum olması haricinde baktığım hiçbir yerde bilgiye ulaşamadım. Çok da üstelemedim. Tremor'un benim için 2021 yılının en iyi 6. albümü olması bile üstelememi sağlamadı nedense. Daha dinlediğim ilk anda çarpıldığım, 2021'de elektronik müzikte beni etkileyen albümlerin bir elin parmaklarını geçmemesi nedeniyle bu türe olan açlığıma mükemmel cevaplar bulduğum Tremor, beni de şaşırttı doğrusu. Şöyle ki, beğenme kriterlerimi tam olarak bilmediğim, bu yüzden çok fazla içli dışlı olmadığım ambient, techno, rave, minimal electronic gibi alanlardan derlenmiş olan Tremor, birazdan sayacağım beğenme kriterlerim sebebiyle uzun süre vazgeçemediğim albümlerden biri oldu. Tabii zaman geçtikçe dozu azaltıyor, geri döndüğünüzde gayet iyi yaşlanmakta olan bir albüm bularak seviniyorsunuz. Adı gibi ruhani seslerin tavizsiz bir tekno, sinematik bir ambient ile birleştiği albüm, çalmaya başladığı anda ortama farklı bir boyut katan karşı konulmaz bir karanlığa sahip.

Açılışı yapan Unidentified Frequency ve kapanışı yapan Opposing Force albümün iki "beat"siz şarkısı. Bu ikisinin dark ambient, darkwave duygusu müthiş. Kaliteli bir bilim kurgu/gerilim filminin neresine koyarsanız koyun çok iyi çalışır. Müziğin "beat" yanı ise inanılmaz. Giriş ve çıkışı tutan az önce sözünü ettiğimiz ikilinin arasında kalan 7 şarkı, minimal ölçülerdeki tasarımlarına zekice techno noir dokunuşlarda bulunarak arka plandaki ambient karanlığını anlamlandırıyor. Belki de tam tersi bir anlamlandırma oluyordur. Bu müziğe neresinden bakarsanız, bakmadığınız taraflarda da bir şeylerin döndüğünü duyuyor, hissediyorsunuz. Tekrarların yarattığı "tribal" etki sizi içine aldıysa şarkının ne kadar sürdüğü ya da bunun bir şarkı olup olmadığı umurunuzda olmuyor. O looplar içinde yerçekimini kaybedip kendi hareket düzenizi oluşturuyorsunuz. Mirror Prism ve Tremor'da bu yerçekimsiz ortamın uzay dansına dair nur topu gibi koreografileriniz vücut buluyor. Arka arkaya dizilmiş Waith Of Nature, Temple Of The Deep ve Undead Wood minimal, tribal ne varsa bunu dingin bir enerjiyle hırpalayarak servis eden modern kreasyonlar. Zaten Tremor baştan ayağa bir sanat eseri. Bir modern sanat müzesinin ses departmanına ait nadide parçalarından biri. Uzaydaki bir rave kulübünün demirbaş plaklarından. Keşke biri bu albümü Brian Eno'ya ulaştırsa ve ne düşündüğünü sorsa. O kadar merak ediyorum ki.

1. Unidentified Frequency

2. Tremor

3. Mirror Prism

4. Waith of Nature

5. Temple of the Deep

6. Undead Wood

7. Scarecrow

8. Cretaceous

9. Opposing Force

Union Of Knives - Endless From The Start

 
Chris Gordon, Dave McClean, Craig Grant adlı üç Glasgowlu müzisyen tarafından 2004 yılında kurulan Union Of Knives, pek çalışkan bir grup sayılmaz. İlk albümleri Violence & Birdsong 2006'da çıkmış. Yine aynı yıl bir de EP yapmışlar. Sonra bu isim altında sırra kadem basmışlar. Muhtemelen başka projelerde yer almışlardır. Union Of Knives'ın başka projelerde çalışan üç adamın hobi olsun diye bir araya geldikleri kaçamak bir grup olduğunu dahi düşünmekteyim. 15 yıl sonra ikinci albümü çıkarmanın başka bahaneleri varsa bilmiyorum, araştırmadım da. Ama birkaç istisna dışında kaçamak grupların çok da iyi şeyler çıkardıklarını pek görmedim. Oysa Union Of Knives bu uzun süreye hiç de hobi olsun gibi durmayan iki kaliteli albüm sığdırmış. Electronica, indietronica, industrial, alternative pop, neo-psychedelia gibi zengin bir mutfaktan beslendikleri, Radiohead ve Massive Attack'ten çok etkilendikleri için türdaşları arasında son zamanlarda dinlediğim en iyi soundlardan birine sahipler. Kasım 2021'de çıkan ikinci uzunçalar Endless From The Start ise benim için 2021'in en iyi üçüncü albümüydü. 15 yıl önceki Violence & Birdsong'u aşmaları zaten şaşırtmıyor ama aradan geçen yıllara rağmen çok da kopuk sayılmazlar. Yaptıkları tür gereği şarkı tasarlamanın, seslerle oynamanın sınırı olmadığı için, yaratıcılıklarını çok verimli kullanmaları şaşırtmıyor. Gerçi uzun süre böyle bir elektronik albüm görmeyince biraz şaşırtıyor denebilir. Bu müziğin geleceğine dair ümit saçan albümlere ne kadar hasret kaldığımız hatırlatılıyor.

Aslında Radiohead ve Massive Attack'ten etkilendikleri bilgisi önden yüklenince otomatik olarak beklenti çıtasının yükselmesi bir talihsizlik. Herkes etkilendikleri isimler ayarında müzik yapacak diye bir durum yok. Birilerinden etkilendiğinizi söylersiniz ama bambaşka bir müzik yaparsınız veya azlı çoklu benzerlikler gösterirsiniz. Union Of Knives ikinci tarife daha yakın. Albüme giriş yaptığımız şarkı olan There's A River gibi bir şarkıyı Massive Attack neredeyse 20 yıldır yapamıyor. Şarkının artan, sonra sabit kalan gerilimi albümün geri kalanı için ümit yüklemesinde bulunuyor. High On Account Of 0, There's A River'ın beş buçuk dakikalık gerginliğini biraz olsun hafifleten, elektro hamurunu biraz daha pop sosuyla servis eden bir parça. A Moth That Found A Flame ile yavaştan Union Of Knives tarzıyla tanışmakta olduğumuz duygusu hasıl olmaya başlıyor. Şarkının perküsyon yüklemeleri, kaliteli gerilim ambiyansını sadece elektronik bileşenlerden yaratmayabilecekleri fikrini de bu tanışma merasimine bilgi olarak sunuyor. A Tall Tale adlı şarkıyla yavaş yavaş kafamda oturan bu müziğin, kendi kalite seviyesini bozmadan radyolarda bile çalınabilecek bir versiyonuyla karşılaşıyorum. A Tall Tale'e Londralı electropop, synthpop, dream pop grubu Ladytron solisti Helen Marnie sesiyle konuk olmuş ve zaten uçmakta olan şarkıya bir de kadın zerafeti eklenmiş.

Sıradan devam edince karşımıza An Animal çıkıyor. Sert davullarla, saykodelik vokallerle, kozmik seslerle gitarsız bir rock şarkısı gibi kendi görkemli atmosferini yaratıyor. Albümün göbeğine yerleştirilmiş bir bomba misali patlayan Like Butterflies, benzetildiği o dev isimlerle alakası olmayan harikulade bir pop ışıltısı. Benim için 2021'in en iyi şarkılarından biri olması sebebiyle eskitmekten korktuğum için her aklıma estiğinde dinlemekten kaçındığım güzelliklerin arasında saklıyorum onu. Whispering On The Curves ise dinledikçe sanki U2'nun Achtung Baby evrenine ait bir şarkı gibi gelmeye başladı. Ritmik drum machine tasarımını melankolik bir ambiyansla ve içli İrlanda vokal anımsatmalarıyla süslemiş bir başka Union Of Knives lezzeti. Grubun vurmalı çalgılara dair hassasiyeti Something In Your Rhythm ile sürüyor. Öyle ki bu şarkının sonlarına doğru onun ritmine afro tribal bir seanstaymış gibi alışıp hipnotize olduğumuzu fark ediyoruz. A Little Life'ta vokale tekrar Helen Marnie geçiyor ve şarkının o marşımsı ritmik sertliğini yumuşak (ve bence bir miktar seksi) sesiyle tuhaf bir dengeye oturtuyor. Her şey o kadar güzel, o kadar karizmatik biçimde ilerliyor ki, arada yer doldursun diye konmuş vasat tek bir şarkı bulamıyorum.

Biraz düşünsem başka gruplara veya başka şarkılara benzetebileceğim, belki biraz düşününce İtalyan electropop grubu Planet Funk'ı andıran Minneapolis'in özünde bir dans şarkısı olmamasına rağmen dans ettirme potansiyeline ve hem ismiyle, hem de tribal-techno-house-trance kırması cismiyle kapanışı yapan Close'un sinematik aromasına kapılarak albümü bitiriyoruz. Endless From The Start'ı çoğu yıl sonu en iyiler listesinde göremezsiniz. Artık böyle şeylere şaşırmıyorum. Hatta böyle albümlerden ne kadar az kişinin haberi olursa o kadar hoşuma gidiyor. Öte yandan tüm kalitesine rağmen ticari başarı elde etmeyen, yıl sonu listelerine alınmayan bu albümlerin devamının gelmeyeceği korkusu da canımı sıkmıyor değil. Örnekleri mevcut. Tabii bu başarı tanımını umursamayıp inandığı müziği albümler dolusu sürdürenler de var. "Hit Şarkı" tarifini biliyoruz. Ne var ki herkesin hiti kendine. Benim için Endless From The Start tam bir hit deposu. Kimlere benzetildiği de umurumda değil. Union Of Knives kendi olabilmiş bir albüm yapmış. Üçüncü albüm için bir 15 yıl daha beklemem. Erken gelirse ne ala. Endless From The Start kendi sonsuzluğunun başlangıcı bir albüm zaten.

1. There's a River

2. High on Account of 0

3. A Moth That Found a Flame

4. A Tall Tale (feat. Helen Marnie)

5. An Animal

6. Like Butterflies

7. Whispering on the Curves

8. Something in Your Rhythm

9. A Little Life (feat. Helen Marnie)

10. Minneapolis

11. Close

Issız Ada Radyosu Arşivi (Aralık 2021)

Toumastine -  Assouf

Yıl: 2021 Nijer

Tür: Tuareg Rock, World, Desert Blues

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Tedoun Etran"

Grand Cadaver - Into the Maw of Death

Yıl: 2021 İsveç

Tür: Death Metal

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Reign Through Fire"

Stoner Toad - Toadtrip

Yıl: 2021 Çek Cumhuriyeti

Tür: Stoner Rock, Progressive Rock, Grunge

"F" Rate: 5/10

I.A.R. tavsiyesi: "The Drive"

The Rolling Stones - GRRR!

Yıl: 2012 İngiltere

Tür: Rock & Roll, Blues Rock, Compilation

"F" Rate: 9/10

I.A.R. tavsiyesi: "Jumpin' Jack Flash"

Mutha Trucka - Stoned Goddess

Yıl: 2021 ABD

Tür: Stoner Rock

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Cold Eyes"

Sarah Klang - Virgo

Yıl: 2021 İsveç

Tür: Indie Pop, Synthpop

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Canyon"

Small Jackets - Just Like This!

Yıl: 2021 İtalya

Tür: Hard Rock, Funk Rock, Rock & Roll

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Funky Crunchy Woman"

ist ist - The Art of Lying

Yıl: 2021 İngiltere

Tür: Post-Punk

"F" Rate: 5/10

I.A.R. tavsiyesi: "Extreme Greed"

Muthoni The Drummer Queen - River

Yıl: 2021 Kenya

Tür: Afro-Pop, World

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Link Up"

The Dodos - Grizzly Peak

Yıl: 2021 ABD

Tür: Indie Folk, Indie Rock

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "With a Guitar"

Last Night in Soho OST

Yıl: 2021 İngiltere

Tür: Pop, Soul, Rock

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: The Walker Brothers - "Land of 1000 Dances"

Celeste - Not Your Muse

Yıl: 2021 ABD

Tür: Neo-Soul, Pop Soul, R&B

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Tonight Tonight"

Far Caspian - Ways to Get Out

Yıl: 2021 İngiltere

Tür: Indie Pop, Dream Pop

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Attempt"

Derby Motoreta's Burrito Kachimba - Hilo negro

Yıl: 2021 İspanya

Tür: Heavy Psych, Psychedelic Rock

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "El valle"

Fever Dog - Alpha Waves

Yıl: 2021 ABD

Tür: Hard Rock, Glam Rock

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Hold on You"

Tribulation - Where the Gloom Becomes Sound

Yıl: 2021 İsveç

Tür: Gothic Metal, Death Metal

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Leviathans"

The Lucid Furs - Damn! That Was Easy

Yıl: 2021 ABD

Tür: Alternative Rock, Hard Rock

"F" Rate: 5/10

I.A.R. tavsiyesi: "Right on My Level"

Quicksand - Distant Populations

Yıl: 2021 ABD

Tür: Alternative Rock, Post-Hardcore

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Brushed"

Dina Ögon - Dina Ögon

Yıl: 2021 İsveç

Tür: Psychedelip Pop, Neo-Psychedelia

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Undantag"

Turnstile - Glow On

Yıl: 2021 ABD

Tür: Post-Hardcore, Alternative Rock, Dream Pop

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Don't Play"

Ladyhawke - Time Flies

 

Yeni Zelanda doğumlu, Ladyhawke lakaplı Phillipa Margaret Brown hakkında 2012 tarihli Anxiety albümü vesilesiyle heyecanımı, övgülerimi, benzetmelerimi paylaşmıştım. Aradan 9 yıl ve bir albüm geçti. İlk iki Ladyhawke albümünü hala keyifle dinlerken 2016'da çıkan Wild Things ile bir parça hayal kırıklığı yaşamıştım. Yine uzun bir aradan sonra Time Flies ile çıkagelen bu güzel insan, ilk iki albümden aldığım keyfe beni geri götürdü. Electropop, synthpop, new wave, pop rock karışımı müziğiyle aralarında benim de bulunduğum belli bir kitleye kaliteli şarkılar sunan Ladyhawke, Time Flies adını verdiği dördüncu albümünde çok iyisiyle, biraz daha iyisiyle, normaliyle 11 şarkı seslendiriyor. Yani kötü denebilecek bir şarkı ben duymadım. Kötü denebilecek şarkıların tepeleme doldurulduğu onlarca albüm arasında Time Flies gibilerinin ışıl ışıl parlaması kaçınılmaz. O kadar ruhsuz, uyuz, sıkıcı şarkıları nasıl yazıyorlar, çalıp söylüyorlar, albümlerine koyuyorlar insan hayret ediyor. Bu açıdan Ladyhawke'ın güven veren bir yanı var. Hayal kırıklığına uğrattı dediğim Wild Things bile çoğuna toz yutturur. Albümleri arasında normalden biraz daha uzun ara bırakması da stratejik olarak iyi sayılır. Kendisine bağlayıp özletmesini biliyor. Liste canavarı, Grammy yancısı, karton pop ikonu olmaması onu hayranları arasında özel bir yere koyuyor. Beni de yazın dediğim o hayranların sayısı da fazla değil. Hayranları olarak da bu durumdan memnunuz.

İlk elden My Love ve peşinden Think About You ile iyi bir albüm olacağını belli eden, indie ve electropop'un en beğendiğim yanlarını almış Time Flies, her Ladyhawke albümünde olduğu gibi ara ara aynı kalibrede olmayan şarkılarla akıcılığını yitiriyor görünse de yine zamanla kazanılabilecek, hatta o akıcılığa katkıda bulunabilecek şarkılar da barındırıyor. Loner, Adam, Love Is Blind olmak üzere hemen bir önceki cümleye örnek verebilirim. Yine her Ladyhawke albümünde olduğu üzere farklı türlerle yapılan tadında flörtler, kendisinin dümdüz bir popçu olmadığını, rock, funk, synth unsurlarıyla da teması koparmadığını gösteriyor. Mesela hemşehrisi olan electropop ikilisi BROODS'un katkıda bulunduğu Guilty Love, glam rock hatta öyle bir tür varsa glam pop etkileri taşıyan bir şarkı. Take It Easy Mama için iki benzetme yaptığım iki cümle yazmıştım, ikisini de sildim. İyi şarkı deyip işin içinden çıkayım. Reactor için de aynı kolaya kaçabilirim. Walk Away ise funky esintiler taşıyan klas bir dans şarkısı. Hatta benim için Think About You ve My Love ile birlikte albümün yıldız şarkılarından. Ama Ladyhawke müziğine çok yakışan 80'ler soslu new wave etkileri sadece Mixed Emotions'da hissediliyor. O da geçmişteki Manipulating Woman veya My Delirium gibi güçlü olmasa da o hissi verebilmesi bile hoş. Benim için en iyi Ladyhawke albümü hala 2008 tarihli kendi adını taşıyan Ladyhawke. Ama Time Flies da bu adın hakkını veren bir albüm.

1. My Love

2. Think About You

3. Time Flies

4. Mixed Emotions

5. Guilty Love (feat. BROODS)

6. Take It Easy Mama

7. Loner

8. Adam

9. Reactor

10. Walk Away

11. Love Is Blind

Issız Ada Radyosu Arşivi (Kasım 2021)

Lucy Kay - Dark Angel

Yıl: 2021 İngiltere

Tür: Pop, Classical, Cover

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Black Hole Sun"

Saga - The Human Condition

Yıl: 2009 Kanada

Tür: Progressive Rock

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Now Is Now"

Matt Nathanson - Achtung Matty

Yıl: 2021 ABD

Tür: Pop Rock, Folk Rock, Cover

"F" Rate: 5/10

I.A.R. tavsiyesi: "Until the End of the World"

Iron Maiden - Flight 666: The OST

Yıl: 2009 İngiltere

Tür: NWOBHM

"F" Rate: 9/10

I.A.R. tavsiyesi: "Can I Play With Madness?"

Surf Zombies - In Color!

Yıl: 2021 ABD

Tür: Surf Rock

"F" Rate: 5/10

I.A.R. tavsiyesi: "Badass"

Abscession - Rot of Ages

Yıl: 2021 İsveç

Tür: Death Metal

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Theater of Pain"

Hedonutopia - Nergist

Yıl: 2021 Türkiye

Tür: Indie Rock

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Bi Sen Değil"

Makthaverskan - För Allting

Yıl: 2021 İsveç

Tür: Post-Punk, Dream Pop

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "This Time"

INXS - The Best of INXS

Yıl: 2002 Avustralya

Tür: Pop Rock, New Wave

"F" Rate: 9/10

I.A.R. tavsiyesi: "Disappear"

The Immediate Family - The Immediate Family

Yıl: 2021 ABD

Tür: Blues Rock

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Things to Do in Denver When You're Dead"

Levin Goes Lightly - Rot

Yıl: 2021 Almanya

Tür: Post-Punk

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Liebhaber"

Goat - Headsoup

Yıl: 2021 İsveç

Tür: Psychedelic Rock, Heavy Psych, Compilation

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Fill My Mouth"

Jail Job Eve - Wildfire

Yıl: 2021 Almanya

Tür: Blues Rock

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Wildfire"

Spacelord - False Down

Yıl: 2021 ABD

Tür: Stoner Rock, Blues Rock, Psychedelic Rock

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Enemy Lines"

Nell and The Flaming Lips - Where the Viaduct Looms

Yıl: 2021 ABD/Kanada

Tür: Neo-Psychedelia, Cover

"F" Rate: 5/10

I.A.R. tavsiyesi: "Into My Arms"

Walk the Moon - Heights

Yıl: 2021 ABD

Tür: Pop Rock, Indie Rock, Indie Pop

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Can You Handle My Love??"

Batman Forever OST

Yıl: 1995 ABD

Tür: Alternative Rock, Electronic, Pop, Rock

"F" Rate: 5/10

I.A.R. tavsiyesi: U2 - "Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me"

Until the End of the World OST

Yıl: 1991 ABD/İngiltere

Tür: Pop Rock, Alternative Rock, Art Pop

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: U2 - "Until the End of the World"

Union of Knives - Endless From the Start

Yıl: 2021 İngiltere

Tür: Indietronica, Alternative Pop

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Like Butterflies"

Robert Plant & Alison Krauss - Raise the Roof

Yıl: 2021 ABD/İngiltere

Tür: Folk Rock, Americana

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "The Price of Love"

Issız Ada Radyosu Arşivi (Ekim 2021)

Johnny! - Karl Hector Presents: Johnny!

Yıl: 2021 Gana/Almanya

Tür: Afro-Rock

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Only Love (Odo Nkwa)"

Motörhead - Everything Louder Forever - The Very Best Of

Yıl: 2021 İngiltere

Tür: Hard Rock, Heavy Metal

"F" Rate: 9/10

I.A.R. tavsiyesi: "Ace of Spades"

The Courettes - We Are The Courettes

Yıl: 2018 Danimarka

Tür: Garage Rock, Punk

"F" Rate: 5/10

I.A.R. tavsiyesi: "T-C-H-A-U"

Goat - Requiem

Yıl: 2016 İsveç

Tür: Psychedelic Rock, Afrobeat

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Goatfuzz"

77 Bombay Street - Start Over

Yıl: 2021 İsviçre

Tür: Pop Rock

"F" Rate: 3/10

I.A.R. tavsiyesi: "Middle of My World"

Marc Warbler - Confidence of Ignorance

Yıl: 2021 Almanya

Tür: Electronic, Electropop

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Rewind"

Dan Berridge (Broadway Project) - Flickan OST

Yıl: 2010 İngiltere

Tür: Score, Ambient

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Flickan Theme"

Pond - 9

Yıl: 2021 Avustralya

Tür: Neo-Psychedelia, Psychedelic Pop

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Song for Agnes"

Coldplay - Music of the Spheres

Yıl: 2021 İngiltere

Tür: Pop, Pop Rock

"F" Rate: 4/10

I.A.R. tavsiyesi: "My Universe (feat. BTS)

Cruel Intentions OST

Yıl: 1999 ABD

Tür: Alternative Rock, Pop

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: The Verve - "Bitter Sweet Symphony"

Destinity - In Continuum

Yıl: 2021 Fransa

Tür: Melodic Death Metal

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Architect of Light"

The War on Drugs - I Don't Live Here Anymore

Yıl: 2021 ABD

Tür: Indie Rock, Pop Rock

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "I Don't Live Here Anymore (feat. Lucius)"

Limp Bizkit - Still Sucks

Yıl: 2021 ABD

Tür: Alternative Rock, Rap Rock

"F" Rate: 5/10

I.A.R. tavsiyesi: "Dad Vibes"

Mastodon - Hushed and Grim

Yıl: 2021 ABD

Tür: Progressive Metal, Stoner Metal

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Gobblers of Dregs"

Chrissy Zebby Tembo & Ngozi Family - My Ancestors

Yıl: 1976 Zambia

Tür: Zamrock, Psychedelic Rock

"F" Rate: 6/10

I.A.R. tavsiyesi: "Feeling Good"

Ministry - Moral Hygiene

Yıl: 2021 ABD

Tür: Industrial Metal, Alternative Rock

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Alert Level"

We Are Scientists - Huffy

Yıl: 2021 ABD

Tür: Indie Rock

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Sentimental Education"

Karibuni Addis - Road Back to Ethiopia

Yıl: 2021 Almanya

Tür: World, Folk, Rock

"F" Rate: 5/10

I.A.R. tavsiyesi: "Wir sind eins / Esheruru"

Juleah - Desert Skies

Yıl: 2019 Avusturya

Tür: Psychedelic Rock

"F" Rate: 7/10

I.A.R. tavsiyesi: "Black Vanilla"

Joe Bonamassa - Time Clocks

Yıl: 2021 ABD

Tür: Blues Rock, Hard Rock

"F" Rate: 8/10

I.A.R. tavsiyesi: "Notches"